Thursday 8th May 2008 13:37
τέλσον
Πάει καιρός που έχω να καθίσω αν γράψω ένα γράμμα. Απορροφήθηκα και εγώ στο κλίμα μιας ηλεκτρονικής εποχής που εξαφανίζει την ταυτότητα της γραφής, τον γραφικό χαρακτήρα, την μυρωδιά του χαρτιού, ακόμη και την αίσθηση της προσμονής για μια επιστολή με χωρική διεύθυνση. Περικλέους, Derby road, Παύλου Μελά, Brook road, Πελείας, St.George’s road, Ιταλίας με Γαμβέτα γωνία, Rosamond drive, Στρ. Αθανασίου Χρυσοχόου, Moseley road… σπίτια που προσμένανε γράμματα, συμπληρωματικά, στα σχεδόν καθημερινά τηλέφωνα. Απόδειξη, χειροπιαστή. Φορές με φωτογραφίες διακοπών και πάρτι, άλλες με κάρτες γενεθλίων, κάποια συνοδευόμενα από κασέτες 90-άρες, περίτεχνα στολισμένες με αρτιστικά αποκόμματα περιοδικών. Ξεπερασμένα μα ποτέ ξεπεράσιμα.
Σαν γυρνώ σε λίγες μέρες στο πατρικό μου, γυρνώ σε μιαν άλλη ζωή, γεμάτη με δεν ξέρω τι. Εκπλήξεις, μυρωδιές και λογαριασμούς παλιούς, γιατί αυτοί κάνουν και τους παλιούς τους φίλους. Εισβάλω σε μια εποχή ήρεμη και δημιουργική που πιθανόν να αποβεί μοιραίως χρήσιμη αν υπάρξει και αρκετός χρόνος.
Δεν υπάρχει ποτέ. (3 μεγάλες λέξεις μαζεμένες [1])
υστεριόγραφο: από την ώρα που ξύπνησα σε σκέφτηκα 74 φορές, δηλαδή μόλις 4,3 φορές το λεπτό.
[1]: δανεικό/κλεμμένο
Wednesday 9th April 2008 18:06
τέλσον
Χίλια ένα… χίλια δύο… χίλια τρία…
Έτσι μετράς τα δευτερόλεπτα, έτσι μετράς τον χρόνο. Όσο εσένα ο νους σου τρέχει στην πρόσθεση, άλλο τόσο τον χάνεις μέσα από τα χέρια σου. Μου το έμαθε ο Γιώργος αυτό όταν παράλληλα μου μάθαινε να συμπλεκτάρω ορθά πότε το μαθητικό CB400 και πότε το ολοκαίνουριο του Hornet-άκι. Να μετράω το χάσιμο το έμαθα, όπως τα περισσότερα.
Τελευταία επιμένω να κουμπώνω ατάκες και να τις εφαρμόζω σαν φυσικούς κανόνες, τελευταία μαθαίνω να σκέφτομαι με σχήματα, με την γεωμετρία, με το πλήθος μετρήσεων του κόσμου μου. Αφύσικα, τρίγωνα, τετράγωνα και κύκλοι, με τους τελευταίους να μου έχουν γίνει εμμονή. Διάβασα ξανά και ξανά το κείμενο της βολής στη Δονούσα που μιλά για κλείσιμο των, όποιων, κύκλων. Τι και αν τελικά είναι ολοκληρωτικά λανθασμένο; Δε θα μου ήταν παράξενο, μήτε η πρώτη φορά που μιλάω αραμαϊκά, αυτοκριτικάρω και αμφισβητώ, με τον κύκλο να είναι σχήμα δυσδιάστατο.
Τι συμβαίνει λοιπόν αν πιθανολογήσουμε πως η γωνία θέασης είναι λανθασμένη, αν το επίπεδο είναι διαφορετικό, αν τελικά είναι τρισδιάστατο; Οι κύκλοι μου τότε αλλάζουν μορφή και παίρνουν άλλο σχήμα, γίνονται σπείρες, αλλάζοντας επίπεδα με την πάροδο του χρόνου.
Χίλια τέσσερα… χίλια πέντε… χίλια έξι.
Μισό τσιγάρο δρόμος σκέψη και άλλο μισό επιστροφή, τον έχασα και αυτόν στο μέτρημα.
Monday 24th March 2008 15:44
τέλσον
Μου το ζήτησε η Ttalllou εδώ και μέρες, μα δεν πρόφτασα να κάτσω να ασχοληθώ και να γράψω τίποτα. Με ένα σκαλπ πουρέ και χίλα σκατά να τρέχουν πάρτε το παρακάτω βιαστικό και απρόσεκτο…
Το βιβλιό που βρέθηκε δίπλα στο χέρι μου είναι η Αυτοβιογραφία του Μάρκου Βαμβακάρη, εκδόσεις Παπαζήση.
“…Ποιοί είναι αυτοί; Δεν είναι της γειτονιάς, είναι αλλιώτικοι. Αλλά ποιός ξέρει πως μας ξεχωρίζανε…”
Ασκώ το δικαίωμα να μην πιέσω κανένα περαιτέρω…
Friday 29th February 2008 19:04
τέλσον
Με καλημέρισε μιά γνωστή ταχυδρομική γραμματοσειρά, από μια Σαλονίκη κούκλα, ‘κείνη την μέρα, φωτεινή και γεμάτη ζεστούς υδρατμούς που κολλήσαν σε μούτρα κι ήταν για γλείψιμο.
Σκάρφησε ο Πέτρος ένα ακόμα σημαδι για να με ξεχωρίζεται αγαπητή μου κι αν σας ρωτάνε για πιο είναι αυτό, να τους λέτε πως αποφεύγω να μιλάω για τους άλλους, μα θα μιλώ μοναχά για μένα.
Να απαντήσετε πως, δεν με θεωρώ κανόνα γι’ αυτό και δεν γενικεύω.
την καλησπέρα μου απο το βροχερο Λονδίνο, περίεργη μέρα σήμερα…
Sunday 24th February 2008 0:34
τέλσον
…δεν διαφωνώ στο να αποφασίζεις να πάρεις τον ρόλο του καπετάνιου… να αντιληφθείς όμως και την ευθύνη της τιμής… να μείνεις πάνω στο πλοίο μέχρι τέλους…
Όλα ή τίποτα (;) και δεν μιλώ μόνο για ‘κείνα που μας βολεύουν…
Tuesday 19th February 2008 19:05
τέλσον
Μικρές εμπνεύσεις, κάτι που πιάνει, δηλαδή, το μάτι, το αυτί, ο νους, μια υποσυνείδητη στιγμή, μιας άλλης, ρουτινιάρικης και καθημερινά συνηθισμένης. Πολλές φορές και χωρίς την δική μου βοήθεια το παραπάνω γίνεται μια μικρή ιστορία που μεγαλώνει και κατακλύζει το μυαλό μου και το μόνο που ζητάει είναι να βγει έξω, να το δουν κι άλλοι ότι υπάρχει, για να επιβεβαιώσω την ποσοστική του ορθότητα… και κατά συνέπεια και την σκεπτική μου ικανότητα.
Κουβεντιάζοντας λίγο περισσότερο τελευταία, τέθηκε χθες επί τάπητος ένα ερώτημα που πολλές φορές παλαιότερα προσπάθησα να απαντήσω μονάχος. Η επιμονή μου στο ζήτημα εξέθετε την θεμελιώδη διαφορά μεταξύ των δύο φύλων, που, πλην της Τεό, με την Αρετή έχουμε κουβεντιάσει και διαφωνήσει ουκ ολίγες φορές.
Οι άντρες αγαπούν σπανίως και έντονα, οι γυναίκες συχνά και λίγο… (λέω)
Δε θα αποκαλύψω τις ανατριχιαστικές λεπτομέρειες των συζητήσεων, όσο και αν πολλοί από εσάς θα θέλατε, όχι δωρεάν τουλάχιστο. Αυτό που δεν τόλμησα να σκεφτώ πιότερα και δεν αποκάλυψα στους συνομιλητές μου είναι η παράμετρος της ανδρικής ανικανότητας αλλαγής πλεύσης, αυτό, δηλαδή, που τα θηλυκά αποκαλούν αντρικό εγωισμό. ΔΕΝ είναι εγωισμός δυστυχώς, είναι πλήρης, ΟΛΙΚΗ ανικανότητα. Τα αρσενικά δουλεύουν με απλότητα σκέψης, πρακτικά, όχι πάντα λογικά, και καταλήγω πως τούτο είναι η πηγή του προβλήματος.
Οι άντρες ξέρουν να αγαπούν (τελεία), με έναν τρόπο μόνο (πάλι τελεία), έτσι όπως μόνο ο καθείς ξέρει (άλλη μιά τελεία). Δίνουν πάντα την ίδια αγάπη χωρίς εξαίρεση…πλήν μιάς, ως προς την επιβεβαίωση του κανόνα.
Η ίδια αγάπη σε λάθος άνθρωπο. (Κωνσταντίνος Βήτα)
Όσο και αν πιστεύω πως η ζωή μου δίνει αυτά που θέλω, δεν μπορώ να μην σκέφτομαι ότι στην πορεία μαθαίνεις να αγαπάς αυτά που έχεις.
Sunday 10th February 2008 3:44
τέλσον
Ήθελα να σε δώ και να μιλάμε, όπως ξέρουμε καλά… με τις ώρες.
Επί της ουσίας, ήθελα να σε δώ και ας μην μπορούσα να σταυρώσω λέξη.
Thursday 10th January 2008 18:37
τέλσον
«Πέρασες απ΄ τη ζωή μου και τα έκανες όλα άνω-κάτω, γαμώ τη μου…»
σκέφτηκε την ώρα που το ραδιόφωνο στ’ αμάξι παίζει ένα ζωντανό κομμάτι που λατρεύει.
Ξέρει πως δεν υπάρχει κανείς άλλος να τον ακούσει μα κοιτάζει προς την θέση του συνοδηγού μόνο για να δεί ένα παπάκια-κάγκουρα να του χτυπά τον καθρέφτη. Το κινητό χτυπά αδιάκοπα εδώ και δέκα λεπτά μα αρνείται πεισματικά να το σηκώσει. Το δήλωσε στο κεφάλι του πως δεν είναι εκεί για κανένα. Προσπάθησε να ξεκολλήσει από την καταραμένη κίνηση, κάνοντας μια απότομη αριστερή στροφή, γλείφοντας ένα ταξί με τον προφυλακτήρα και επιδεικνύοντας το δεξί του κωλοδάχτυλο στον ταρίφα που άδικα έκανε να τσαμπουκαλευτεί. Είχε βγάλει φλάς. Σπίνιαρε στην γωνία, του ξέφυγε μιά γάτα και λίγα τετράγωνα πιό κάτω αποφάσισε ότι κουράστηκε να οδηγεί. Πάρκαρε το αυτοκίνητο, έσβησε την μηχανή και έκλεισε τα φώτα μετα την ενοχλητική, μπιπ-μπιπ-μπιπ, υπενθύμιση, αποφασίζοντας ότι 6 τετράγωνα δεν είναι πολύ, ένα τσιγάρο δρόμος, και πως τίποτα δεν μπορεί να συμβεί. Και δεν συνέβη.
Σκαρφάλωσε γρήγορα την σκάλα πυρασφάλειας που οδηγεί στην ταράτσα από την πίσω πλευρά της πολυκατοικίας, προσπαθώντας να αποφύγει την αγαθή γριούλα του τρίτου με τις αιχμηρές ερωτήσεις. Έβαλε το χέρι στη ξεφτισμένη τσέπη του παντελονιού του και μπήκε στο σπίτι διπλοξεκλειδώνοντας. Ήταν ένας στάβλος.
Από τη στιγμή που δεν μπορεί να βάλει τη ζωή του σε μια τάξη, προσπάθησε να κάνει τουλάχιστον ανθρώπινη τούτη την τρύπα με τα δυο δωμάτια και το μικρό γαλάζιο μπάνιο. Ξεκίνησε από τα βασικά, και έμεινε σ’ αυτά. Σε μια δεύτερη κίνηση έπεισε τον εαυτό του πάνω σε μιά ντάνα από βιβλία και χαρτομάνι. Τα πήρε ένα ένα να τα ξεφυλίσει και σύντομα βυθίστηκε μέσα σε άλμπουμς και φωτογραφικές αναμνήσεις. Έκανε να κρατήσει τον κόμπο που έσφιγγε μέσα του, να νιώθει αστείος, να τη ξέρει μα να μην τη γνωρίζει πιά.
Πάλεψε να μην ξεχνά πως είναι πιο εύκολο να τρέχεις, γι’ αυτό περπατά με βήμα σταθερό. Γοργό και σίγουρο.
Πάλεψε να προσέχει και να μην ξεχνά, γιατί το δικό του σήμερα μπορεί να τους σκοτώσει και τους δύο τους αύριο.
Δεν είναι πρώτη φορά που το ξανακάνει…
Tuesday 11th December 2007 22:34
τέλσον
Γεμάτο το βαρόμετρο και προσπαθώ να με βάλω στο κλίμα κάποιας μακρινής γιορτής. Αυτής που πιτσιρικάς την ένιωθα μόνο λόγω της αναμονής μου για το κλείσιμο των σχολείων, στο βαρύ χειμώνα της Κοζάνης που μεγάλωσα, στα παιχνίδια με τα χιόνια με τους παιδικούς μου αδερφούς και τις ζεστές ξυλόσομπες της δεκαετίας του ‘80. Με τον φόβο της ετικέτας του παρελθοντολάτρη, γκρινιάζω συνεχώς στους γύρω μου ενάντια στη αδράνεια και την μαζοποίηση. Γκρινιάζω σε όλους αυτούς που άνω-θρώσκουν, μα έχουνε ξεχάσει να σκέφτονται έξω από τον προσωπικό τους μικρό-κόσμο, σε αυτούς που δε μπορούν να θυμηθούν πως είναι να ζεις δίχως κινητό μα να βρίσκεσαι παντού και πάντα.
Προσπαθώ να με βάλω στο κλίμα κάποιας μακρινής γιορτής, μα δεν τα καταφέρνω. Με τίποτα.
Ίσως γιατί εγώ πλέον δεν υπάρχω. Περιμένω τη στοργή κάποιου για να υπάρξω, κι αυτή η στοργή δεν έρχεται, και δεν μου φαίνεται δίκαιο να ξεκινήσω να υπάρχω μέσα από την ιδέα κάποιου για μένα, μέσα από το κάθε μου ηλεκτρονικό παλμό. Τι να κάνω που το έχω ανάγκη; Άλλη μια μέρα θα περάσει και θα ξεχάσουμε πως μονάχα τα ανθρώπινα χέρια μπορούν να χαϊδέψουν με τρυφερότητα όσο καμία λέξη, κανένας στίχος. Μόνο η αίσθηση της γυμνής σάρκας θα μας ικανοποιεί πλήρως, όπως όταν ήμασταν παιδιά που τίποτα δεν ήταν καλύτερο από μια αγκαλιά.
Προσπαθώ να με βάλω στο κλίμα κάποιας μακρινής γιορτής που μιλάει για αγάπη. Εδώ και χρόνια αρνήθηκα το «…ο καθένας για τον εαυτό του κι έχει ο θεός για όλους…». Υποστήριξα αδύναμους, φτωχούς, απλούς και αποξενωμένους με όποιο τρόπο μπόρεσα, φαγητό, κουβέντα, τσιγάρο και δεν έβαψα με στάλα αίμα τα χέρια μου, ούτε και τη συνείδησή μου. Μέσα από γεγονότα των τελευταίων χρόνων συνειδητοποίησα πως στο όνομα του, όποιου, Θεού, της, όποιας, Πατρίδας, της, όποιας, Ελευθερίας και των, όποιων, αγνότερων αφηρημένων εννοιών των ανθρώπινων ιδανικών, εκτελούνται, και θα συνεχίσουν να εκτελούνται τα φρικιαστικότερα εγκλήματα. Τίποτα δε μπορεί να τους σταματήσει μέχρι τη μέρα που δεν θα είναι πια δυνατό για τους λίγους, να κάνουν κακό στους πολλούς… πιθανόν γιατί θα είναι υπερβολικά ισχυροί μα τόσο μόνοι και τόσο λίγοι…
Μέχρι τις επόμενες γιορτές απαιτώ στέγη για κάθε οικογένεια, ψωμί για κάθε στόμα, παιδεία για κάθε καρδιά και φως για κάθε νου, σε μια Υφήλιο χωρισμένη σε σύνορα συμφερόντων. Είμαι πλέον σίγουρος πως η ανθρώπινη ιστορία δεν έχει ξεκινήσει, δεν έχουμε δει τίποτα ακόμα. Είμαι άκρως πεπεισμένος πως βρισκόμαστε στην τελευταία περίοδο της προϊστορικής εποχής. Δεν είναι δυνατό αλλιώς να το χωρέσω στο νου μου, πως ο οποιοσδήποτε να προσπαθεί να απορρίψει όλους τους άγραφους νόμους που κυβερνούν τη κοινωνική ζωή μας. Δεν μπορώ να συνειδητοποιήσω πως ο οποιοσδήποτε μπορεί ατιμώρητα να καταπατά τους δεσμούς του με τη φύση καταστρέφοντας βουνά, θάλασσες και ποτάμια, όλα αυτά δηλαδή που δημιουργήθηκαν εκατομμύρια χρόνια πριν τον άνθρωπο, μέσ’ από χρονοβόρες και περίπλοκες φυσικοχημικές διαδικασίες για να μας φέρουν κοντά, να μας ενώσουν σε κοινωνίες και όχι για να μας διαιρέσουν σε λαούς.
Η πιο αληθινή ιστορία ενός ανθρώπου, το πραγματικό είναι του, δεν βρίσκεται στον περίγυρο ή στο εξωτερικό του περιβάλλον. Την συναντάς στην εσωτερική του ανάπτυξη, στο πνεύμα του και στην ψυχή, στην ολοκληρωτικά δική του οικουμενική συνείδηση και σκέψη. Ας παλέψουμε να μην μεταφραστεί η ευτυχία σε έννοια παρατημένη, σε «μεγαλοστομία» πνιγμένη στα ακίνητα νερά, της επιβίωσης, της προσωπικής ασφάλειας, της ιδιοκτησίας.
«…Και εσύ; Θα προσπαθείς να ξεφύγεις μέσα από αδιέξοδα και στιγμιαίους διαδρόμους μοναξιάς, θα καθρεφτίσεις στα μάτια των άλλων τη φθαρτή ομορφιά, θα τρέξεις να κρυφτείς από τα αληθινά, μέχρι που τα πόδια δε νιώθουν το έδαφος και μέχρι να σε καταπιεί η κινούμενη μάζα της ανθρώπινης ματαιοδοξίας σου…»
Ρωξάνη, Δεκέμβρης 2007
Ο Κύριος ξαναγεννιέται κάθε χρόνο, εμείς να δω πότε θα βάλουμε μυαλό.
Καλές γιορτές.
Υστεριόγραφο: Ίσως να είμαι ακόμα ένα απ’ εκείνα τα πανκ-αλητήρια που ξημεροβραδιάζονταν στο πέταλο, στην πλατεία, διαβάζοντας και γράφοντας ιδεολογικές αηδίες σε τετράδια και τοίχους.
Μικρέ βιάσου να προλάβεις να μεγαλώσεις πριν τα χρόνια σε γεράσουν…
Sunday 18th November 2007 0:01
τέλσον
Welcome to the club,
καινούρια δεκαετία, καινούρια παραμύθια.
Με το βλέμμα σού να περιπλανιέται σε άλλα συγγενή βλέμματα και σε δρόμους, η αποστασία της ψυχής σου γίνεται αηδιαστικά απότομη και ζωηρή.
Δεν αναρωτιέμαι για την ύπαρξη μας, αναρωτιέμαι για τις ανάγκες της.
Προηγούμενο
