Αναρτήσεις 'Άντε γαμήσου'

PuLp

Πες και εσύ μιά τσαχπινιά July 22nd, 2015

Πλησίασα ερωτευμένος τον κόσμο των Θεών, τον κόσμο που τη ζωή την καθοδηγούν αρχέγονες δυνάμεις…. κοντολογίς, για λίγο καιρό μου σάλεψε θαρρώ.

Είχα εγκληματίσει χωρίς επίγνωση, είχα εκτεθεί σε κινδύνους χωρίς υποψία, είχα γίνει στυγνός δολοφόνος εν αγνοία μου, μα μήτε τα εγκλήματα μήτε οι αμαρτίες που τα συνόδευαν επιδεχόταν άφεση και ας είχαν διαπραχθεί όλα εξ αμελείας.

Είχα θελήσει να κρατήσω τον έρωτα στην ζωή κ όμως τον είχα σκοτώσει.

Το έγκλημα υπέστει χωρίς να καταλάβω πως εγώ το διέπραξα και τώρα αναζητούσα το αδίκημα, αλλα καθώς δεν ήξερα σε τι ακριβώς είχα φταίξει, ομολογούσα τα πάντα……ανόητος

quote

Πες και εσύ μιά τσαχπινιά August 1st, 2014

…to quote, αν το είπε κάποιος καλύτερα από ‘σένα, πες το με τα δικά του λόγια…:

“Ανοιγοκλείνω πόρτες,
μπαίνω παντού,
μιλάω με λόγια πικρά στους τοίχους και
χωρίς αιτία χαμογελάω σε περαστικές ομορφιές,
κι όταν θα πλεύσω δίχως μπούσουλα,
τότε θα έχω γλυστρίσει σε άλλη πόλη και
θα ραγίζει η καρδιά σου γιατί ράγισες τη δική μου,
γιατί οι ενοχές σου θα πονάνε πιό πολύ από την θλίψη μου (που λέει και η Στέλλα),
και τα λόγια μου πια θα αποκτήσουν ουσία.”

είσαι

9 τσαχπινιές October 30th, 2009

…είναι που χώνεσαι σε κάθε γωνιά της σκέψης μου και γίνομαι φωνακλάς…

στέρηση

9 τσαχπινιές November 27th, 2008

Ματαιοδοξία.

Πιθανό να είναι και η πιο αγαπημένη από τις επτά.
Ναρκισσισμός, το φυσικό όπιο.

Ελευθερία είναι να μην χρειάζεσαι ποτέ να πεις «συγνώμη».

μπαλάκι ΙΙΙ

3 τσαχπινιές July 18th, 2007

Σας το έχω πεί, ξανά και ξανά.. εγώ έχω “σοβαρό” μπλόγκ ρεεε, γαμώ το… άρπαξα άλλο ένα μπαλάκι. Διαβάστε για μισό λεπτάκι τους κανόνες και ακολουθήστε την σκέψη… ξεκινάμε.

1. Η γνωστή φράση που η μις Τάτι θα ηθέλε να σχολιαστεί :

”.. θα πάω κι ας μου βγει και σε κακό ..” Ν. Παπάζογλου

Τώρα ρε Τάτι τι ρωτάς; Καλύτερα τί απάντηση θέλεις αδυνατώ να καταλάβω. Υπάρχει κάποιος που μπορεί να βάλει λογική πάνω από αισθήματα και να μπορεί να αυτοαποκαλείται άνθρωπος και μάλιστα δίχως τύψεις; Ποια ήταν η τελευταία φορά που δεν έκανες αυτό που σου είπε η διαίσθηση και όχι η λογική;.
Να πας, και ας σου βγει όπως είναι να βγει…

—–

2. Η γνωστή φράση που θα ήθελα να σχολιαστεί:

«…όλα είναι ζήτημα τιμής σε αυτό τον κόσμο…» Σ. Μάλαμας
σσ: δεν το περίμενε κανείς, ε;

—–

3. Η φράση εμπνεύσεως μις Τάτι, που επίσης θα ήθελε να σχολιαστεί :

” ..γεννήθηκα για να είμαι κι Όχι για να γίνω ..”

Θα προσπαθήσω πολύ να μην γίνω απόλυτος, μα ένα μεγάλο ποσοστό του ζωικού βασιλείου, συμπεριλαμβανομένων και των ανθρώπων, έχει προγραμματιστεί τι να κάνει. Όπως λοιπόν αράχνες γεννιούνται με την γνώση της κατασκευής του ιστού ως προς την επιβίωση έτσι και εμείς γεννηθήκαμε όλοι με κάποιου είδους γνώση. Άλλοι είναι να γίνουν γαμιάδες (διαιώνιση του είδους), άλλοι μουσικοί και ερευνητές (ανάπτυξη), άλλοι απλά θα περάσουν και δε θα ακουμπήσουν. Το πρόβλημα είναι να δεις από τα γεννοφάσκια σου τι σου έχει γραφτεί να γίνεις. Άλλοι το λένε ταλέντο, η μπάμπω μου, η Λευτέρία, πάντως το λέει καλύτερα και πιο απλά… Γεννήθηκε λέει για να πάρει τον παππού μου, τον είδε σε όνειρο όταν ήταν 4 χρονών.

—–

4. Η φράση, δικής μου εμπνεύσεως που θα ήθελα να σχολιαστεί και μπορείτε να την βρείτε και εδώ:

«…Όλοι θα βρούμε τη γραμμή που στρογγυλεύει και τον κύκλο τους κλείνει, την ευλογιά που χαρίζει το αντίθετο. Κάποια στιγμή όλοι θα βρούνε την βολή… και αυτή θα βρεί τον στόχο

Vulnerant omnes, Ultima necat (όλες πληγώνουν, η τελευταία σκοτώνει)…»

Όλο δικό σας…

Αρετή, Δωράκι, Πήγασε, Daarthiir και Greek Gay Lolita

Και είπαμε, πληροφορίες παιχνιδιού εδώ, από το μπλόγκ της μις Τάτι, απλά και όμορφα.

μου μιλάς για κάκτους

9 τσαχπινιές January 22nd, 2007

Φύγε να δούμε τι θα καταλάβεις,
φύγε, δίχως αγχος,

ετσι και αλλιώς αποκλείεται να σου βγάλουν υπέρβαρο στο check-in
…με τόσα κενά στις αποσκευέ σου.

για όλα φταίνε οι άλλοι…

…έπρεπε να τους έπαιζες 4-4-2

“…μου μιλάς για κάκτους, και γίνομαι έρημος…”

Θ. Μαρκόπουλος

όλα είναι δρόμος

5 τσαχπινιές December 12th, 2005

…ο ρυθμός άλλαξε και επιταχύνθηκε. Μια έρημος άσπρη, από χαρτί, ήταν η τελική κατάληξη. Αποστάσεις που είχα διανύσει, πόλεις μακρινές που περπάτησα. Πόλεις αλλόκοτες, που η καθε του γειτονιά έβγαζε σ΄άλλη χώρα, βουνα που σ΄οδηγούσαν σε βουνά, θάλασσες χωρίς όρια. Δάση κατοικημένα από τα ιερά πνεύματα των Τρόλ, μ΄αγρίμια πιο φοβισμένα και από μένα. Έρωτες πίσω από οδοφράγματα, λαμπάδες εκκλησιάς από μολότωφ, κρεβάτια κοριτσιών που λεηλατησα, σπίτια που μπήκα και έφυγα, κουράστηκα.

Κι ο κάθε δρόμος να σε βγάζει σ΄άλλο δρόμο. υ

υ.γ.: διαβάζω τα γραπτά σου που και πού από την αρχή, ένα ένα. οι μόνοι Θεοί που σε στηρίξανε ήταν η μουσική και ο δρόμος, αυτός που βάλθηκες να πάρεις μοναχή δίχως το φίλο που χωράει στο τσεπάκι σου. Πάρε μαζί σου ότι θες, μην ξεχάσεις να αφήνεις πετραδάκια…

Συχνά

12 τσαχπινιές September 10th, 2005

Η εκδίκηση, οι ερωτικές προδοσίες, τα ψέματα και οι φιλοδοξίες θα πέσουν στην τσόχα, σε μια παρτίδα όπου δύσκολα θα ξεχωρίσουν οι νικητές από τους χαμένους, τα θύματα από τους θύτες.

“…Έτσι καταλήγουμε να έχουμε όλοι δύο ζωές: Την αληθινή, αυτήν που ονειρευόμαστε στα παιδικά μας όνειρα, και που εξακολουθούμε να ονειρευόμαστε, ως ενήλικες, πνιγμένη στην ομίχλη. Την ψεύτικη, αυτήν που μοιραζόμαστε με τους άλλους, την πρακτική ζωή, την ωφέλιμη ζωή, αυτήν όπου τερματίζουμε στο φέρετρο…” (F.P.)

Μέσα μου ό,τι αισθάνεται πρέπει να σκέφτεται. Αυτό το αυστηρό «πρέπει» ίσως να εξηγεί πολλά. Υπάρχει κάτι στα μάτια σου που με κάνει να χαμογελώ

σκοτάδι

15 τσαχπινιές September 8th, 2005

…η ζωή δεν μετριέται με ανάσες… …τη ζωή την μετράς με στιγμές που σου κόβουν την ανάσα…
..και τώρα που κατάφερες και βρήκες την αγάπη, τι θα κάνεις με αυτή;

χμμμ

14 τσαχπινιές August 23rd, 2005

Συνέχισα, βαρετά, τον δρόμο μου. μπαίνοντας σε μιά εκκλησία… Έσκυψα ευλαβικά και φίλησα μια εικόνα που έτυχε να βρίσκεται μπροστά μου και σχεδόν έτρεξα στον πάγκο με τα κεριά όπου άφησα ένα διόλου ευκαταφρόνητο ποσό ικανό να ευχαριστήσει οποιαδήποτε θεότητα, υπαρκτή ή όχι… Ένας ίσον κανένας ή ίσον θεός ή τέρας… ακόμα προσπαθώ να αποφασίσω για την αφεντιά μου…. τελικά είμουν άδειος. Εσείς με έχετε ονομάσει έτσι. Εγώ απλά είχα τη δύναμη να τα πώ (γράψω), και εσείς τη θεοποιήσατε, της δώσατε όνομα.

Λένε ότι η αγάπη είναι ψεύτικο πράγμα. Δεν είναι πράγμα όμως. Είναι ένστικτο. Ένστικτο επιβίωσης και συμβίωσης. Τι αγαπάμε στον άλλο; Το μίσος που υπάρχει μεταξύ μας; Τη διαφορετικότητά μας; Την ομοιότητά μας; Τους μισητούς μα και σέξυ τσακωμούς μας; Την αγκαλιά που σε κάνει να θες να κλείσεις τα μάτια σου και να ταξιδέψεις; Την επικοινωνία; Πώς σκατά ξεχωρίζεις τα είδη της αγάπης;… και πώς σκατά θα μάθω κάποιον Θεό να αγαπάει; Όσο αστείο κι αν κάνω αυτό τη δημοσίευση, θα καταλήξει στο θάνατο. Στο θάνατο των ονείρων, στο θάνατο της αγάπης, στη σάτιρα του Θεού και στην ανάγκη να πιστεύεις σε κάτι. Οι άνθρωποι δε μπορούν πλέον να τα βρούνε με τον εαυτό τους. Θέλουν να είναι καλυμμένοι μέσα σε κάποια καφετέρια, σε κάποιο κλαμπ, σε κάποια σχέση (εγώ όχι μούσα μου). Έξω στους δρόμους είναι ακάλυπτοι, ανίκανοι ίσως να διασκεδάσουν και να βρούνε τη ζωή μέσα τους. Πληρωμένα χαμόγελα, εξαναγκασμένοι Θεοί.

Οι δημοσιεύσεις μου αρχίζουν να φθείρουν, πεθαίνουν και τελειώνουν απότομα, ακριβώς επειδή δεν είναι βιβλίο, δε διαθέτουν κάν λογική σειρά, νόημα ή πλοκή. Είναι μοναχά η ανάγκη μου να ονειρεύομαι. Εδώ πέρα δεν χωράνε τα όνειρα. Αν ονειρεύεσαι εδω κάτω, δεν ξυπνάς ποτέ…

Προηγούμενο


Ψάξε:

Πρόσφατα Γραπτά

Κατηγορίες

Αρχείο

Syndication

Powered By

  • WordPress
  • Subscribe in Google Reader
  • Subscribe with Bloglines
  •  m monitor
  • banner2.gif
  • Add to Technorati Favorites
  • page counter
  • eXTReMe Tracker