αναζητήσεις
3 τσαχπινιές May 31st, 2005
Έμαθα πώς να συλλαβίζω, χωρίς να καταλαβαίνω τι διαβάζω. Έμαθα αριθμητική, χωρίς να ξέρω τι σημαίνουν τα ψηφία. Έμαθα πώς να μου αρέσουν τα αρχαία αγάλματα, χωρίς να έχω καταλάβει τον Θουκυδίδη. Ίσως τα λάθη μου είναι που ορίζουν την μοίρα μου διότι δεν μπορώ να σκεφτώ κάτι άλλο, πλήν αυτών, που θα μπορούσε να διαμορφώνει την ζωή μου. Αν δεν αλλαξοδρομούσα ποτέ από την προχαραγμένη μου πορεία, δε θα είμουν ικανός να ερωτευτώ ή να καλοτεκνήσω ή ακόμα και να είμαι αυτό που είμαι. Στην τελική όλα αλλάζουν, μετατρέπονται, κάτι σαν τις εποχές, από το χειμώνα τους σε μιά πλήρη άνοιξη. Άνθρωποι μπαίνουν και βγαίνουν από την ζωή μου. Είναι λοιπόν βολικό να έχεις το δεδομένο πως τους εν λόγω που πραγματικά αγαπάς τους έχεις κρυμένους στην καρδιά και στην ψυχή σου… και αν είσαι και λίγο τυχερός θα σε πάρουν να σε ταξιδέψουν αυτοί, ψυχικώς ανέξοδα…
Μία μέρα έκατσα να σκεφτώ για τις σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων, των δικών μου ανθρώπων και μή. Υπάρχουν αυτές που σου ανοίγουν νέους ορίζοντες σε κάτι νέο και εξωτικό, αυτές που κρατάνε από τα παλιά τα χρόνια και σου έιναι πλέον γνώριμες, αυτές που παρουσιάζονται μπροστά σου σαν γιγάντια ερωτηματικά και ψάχνεις να καταλάβεις το τί συνέβει, αυτές που σου δίδουν κάτι το απροσδόκητο, κάτι το απρόβλεπτο, αυτές που σε ταξιδεύουν μακρυά από εκεί που ξεκίνησες και αυτές που σε τραβάνε πίσω. Αλλά η πίο εντυπωσιακή, πιό ενδιαφέρον και πιό βαρυσήμαντη σχέση απ όλες είναι αυτή που έχεις με τον ίδιο σου τον εαυτό. Το πλέον παραμυθένιο είναι να βρείς κάποιον να αγαπήσει το εσένα που εσύ τόσο πολύ λατρεύεις. Αναζητώ την αγάπη. Την πραγματική, όμως, αγάπη. Την γελεία, την δυσπρόσιτη, την καταναλώσιμη, την δεν-μπορώ-στιγμή-χωρίς-εσένα αγάπη. Μα το μόνο σίγουρο είναι πως δεν θα την βρώ κλεισμένος σε αυτό το υπέρφωτο, λατρευτό μου σπίτι…
