Αρχείο γιά October, 2005

επανασύνδεση

10 τσαχπινιές October 30th, 2005

Εκεί, από το πουθενά τη γνώρισα τυχαία, μετά από ένα άλλο τόσο τυχαίο τηλεφώνημα, μετά από ένα (δυό φορές πιο) τυχαίο καφέ. Σα να με περίμενε μέσα στο χρόνο… Βγαίνω, την χαζεύω για λίγα δεύτερα να στέκεται με την πλάτη στον τοίχο, φάτσα κάρτα στην έξοδο. Δεν κοιτάει εμένα. Κοιτάει χαμηλά, αλλά ξέρει οτι είμαι εκεί. Σηκώνει το κεφάλι αργά και με καρφώνει στα μάτια. Χαμογελάει ενώ μ’ ακούει να τσαμπουνώ αηδίες και δαγκωνει το κάτω χείλος.

Τίποτε άλλο δεν έχει πια σημασία παρά μόνο εκείνο το δαγκωμένο χαμόγελο. Να σε κοιτά στα μάτια σαν να κρέμεται από την κάθε σου λέξη, να σε κάνει να νιώθεις μιά απειλή με την απίστευτη συγκατάβασή της… Πές μου πως να μην σε ερωτευτώ. Φράσεις ολόκληρες να ανάβουν και να σβήνουν για σένα. Να έχω μία αβάσταχτη αγωνία μόνο για σένα, τις πιό ανύποπτες στιγμές… σκύβοντας να δέσω τα κορδόνια μου, σφίγγοντας το χέρι ενός φίλου, μέσα στον πυρετό μου μετρώντας τη νύχτα. Αναβοσβήνοντας το φώς λίγο πρίν βυθιστώ στην αγκαλιά του ύπνου, να φτιάχνω το σκαρίφημα της παρουσίας σου στο σκοτάδι, στήνω αυτί για να πιάσω μιά κουβέντα σου να με ακολουθήσει σαν νότα.

Στα πιό όμορφά μου όνειρα φαντάζομαι τα κεφάλια μας να γέρνουν το ένα δίπλα στο άλλο, κουρασμένοι από αξεδίψαστα φιλιά, γυρεύοντας να δώσουμε ένα τέλος σε αυτή την τυραννία της απόστασης που μας χωρίζει. Έξω ψιλοβρέχει, μιά ακόμα, μουσκεμένη με σκέψεις, νύχτα μου ψυθιρίζει πως ούτε και απόψε θα έρθεις…

υ.γ.: το κείμενο αυτό γράφτηκε και ξαναγράφτηκε, μόνο έτσι προσπάθησε να βάλει μέσα σε λίγες λέξεις ματιές και αγκίγματα, χαχανίσματα και αρώματα… προσπάθησε

Περιμένω μέσ’ την

7 τσαχπινιές October 26th, 2005

Παλεύω εδώ και χρόνια, ειδικά από την στιγμή που έφυγα για την Ελλάδα, να μάθω να μιλώ ορθά και να γράφω ορθύτερα. Ξέρω, το λοιπόν, κάπου βαθιά μέσα μου πως μήτε στις λέξεις, μήτε στις πράξεις υπήρξα ψεύτης, ουδέποτε, και ας παρεξηγήθηκα και ας με αποκάλεσαν επίθετα αχαρακτήριστα στη σκέψη τους, πόσο μάλλον στα λόγια. Δεν υπάρχουν, λοιπόν, λέξεις φοβερές. Υπάρχουν αρρώστιες φοβερές, υπάρχουν άνθρωποι φοβεροί, υπάρχουν σκέψεις (με ή χωρίς παρενέργειες και παράνοια) φοβερές, όμως οι λέξεις δεν είναι παρά λέξεις. Η κούραση μας για μερικές από αυτές δε φανερώνει παρά τον απερίγραπτο τρόμο που μας προκαλεί η πραγματικότητα την οποία υποδηλώνουν.

Συνειδητοποίησα, υποβοηθούμενος, πως oι λέξεις ειναι απλά ψέματα ΜΟΝΟ όταν δεν τις εννοείς. Πρέπει να ξέρεις τι σημαίνουν πρίν τις πείς για να είσαι σίγουρος ότι δεν ψεύδεσαι. Το ίδιο ισχύει και με τις πράξεις. Οφείλεις να ξέρεις ΑΚΡΙΒΩΣ τι εννοούν για να μην είσαι ψεύτης.

Ξαναδηλώνω, μήτε στις λέξεις, μήτε στις πράξεις μου υπήρξα ψεύτης, ουδέποτε… Μια σταλαγματιά σου μοναχά να μου δρόσιζε τα χείλη, μια σταλαγματιά μονάχα απ’ τη θάλασσα αυτή την απύθμενη της δύναμης, που μέσα της πλέει η καρδιά σου, μια στάλα μόνο θα έφτανε για να με ξεδιψάσει, για να καταλαγιάσει στα σωθικά μου, τη φλόγα την άσβεστη της απελπισίας και της απόγνωσης που ώρες, ώρες με κατακαίει.

Πόσο θα ήθελα να ανάψω τσιγάρο, εκείνο τον υπέροχο Gauloises καπνό που μου έφερνε η Anne και να καίγομαι και ‘γώ μαζί του στη σκέψη σου… ο χρόνος κυλάει αργά δίχως αυτή μου την συνήθεια… περιμένω όμως… …good things come to those who wait… έτσι θυμαμαι τον Bill να μου δηλώνει ένα βροχερό πρωινό (325/365) κάπου μεταξύ Manchester-Warrington…

Η υπομονή είναι Αρετή, μα μερικές φορές, σαν μια παιδική νοοτροπία, δεν νιώθω καθόλου, μα καθόλυ ενάρετος…εσύ μετράς μέρες, εγώ μετρώ ανάσες.

Υστεριόγραφο: “…Η υπομονή είναι Αρετή…” και αντίστροφα να το έλεγα από πρίν πάλι το ίδιο νόημα θα είχε…

Ίντριγκα (reloaded)

10 τσαχπινιές October 20th, 2005

Στα Εξάρχεια, στην λατρευτή μου Ίντριγκα (τι όνομα και αυτό) άραζα τις κυριακές το μεσημέρι, με την εφημερίδα παραμάσχαλα και μία κούπα με καφέ. Άλλοτε σε λεωφορεία, στο δρόμο, σε στάση, σε κίνηση… έγραφα. Με ένα άσπρο μολύβι, έγραφα σε ένα μικρό μπλοκάκι. Δεν το κάνω πλέον τόσο συχνά, το αυτοκίνητο και οι πολλές υποχρεώσεις βλέπετε, αλλά άρχισα να προτιμώ το πληκτρολόγιο, και έφτιαξα και ένα φάκελο στην επιφάνεια εργασίας μου…. Όχι επειδή έχω λόξα με την τεχνολογία, αλλά γιατί μόνον έτσι τα καταφέρνω πλέον.

Ανακάλυψα δε πως το delete είναι ένα πλήκτρο με μεγάλη δύναμη. Άμα πάρεις την απόφαση να το πατήσεις, εξαφανίζει μονομιάς όλα σου τα πάθη που βρήκες το κουράγιο να τα γράψεις, αλλά όχι και το θάρρος να τα πεις. Ποτέ δεν θα φανταζόμουνα να μην γράφω στην μέση του δρόμου με μολύβι. Κάπως έτσι ήθελα να πιστεύω πως έκαναν και όλοι οι μεγάλοι συγγραφείς και ποιητές. Όμως εγώ μια φορά έκανα σε μια κοπέλα δώρο ένα βιβλίο, και στο πίσω μέρος του εξώφυλλου έγραψα με μολύβι μια αφιέρωση, δυό γραμμές. Δεν την γράφω με στυλό, της είπα, γιατί άμα τυχόν και σβήσει, εγώ θέλω να είμαι δίπλα σου για να σου γράψω μια καινούργια.

Τώρα η ίδια κοπέλα έβαλε διαφανές πλαστικό κάλυμμα πάνω από την αφιέρωση αυτή, και με έδιωξε εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά. Είναι κι άλλες πολλές, που ήρθαν κι έφυγαν, ή είναι ακόμα τριγύρω. Με σεξ ή άνευ, με φιλιά στα χείλη ή στα μάγουλα. Μπορεί κάποτε να γράψω κατιτίς και για αυτές… τώρα γράφω μόνο για σένα. Πόσο θά θελα να σουν εδώ. Όχι για να κάνουμε έρωτα, δεν με απασχολεί το σέξ, έχω άλλους τρόπους να σε φτιάξω… Ούτε για να μιλήσουμε, τι να πω πια. Είναι τόσα τα συναισθήματα που στριμώχνονται μέσα μου, χορεύουν στο στομάχι μου, καρτερούν μια μικρή χαραμάδα φωτός για να χυμήξουν όλα μαζί στη πρώτη ευκαιρία από τα δάχτυλα στο χαρτί, κι όσο μεγάλη θα είναι η χαρά τους, έτσι εύκολα θα συνθλιβούν καθώς το πέρασμα είναι μικρό και απάτητο πολύ καιρό. Ούτε για να συναντήσω το βλέμμα σου. Οι σκέψεις μου είναι ρηχές, τα αισθήματα χοντροκομμένα, η επίγνωση της αδυναμίας μου και της παράλογης, χωρίς εσένα ζωή μου, έχουν από καιρό αφαιρέσει από το βλέμμα μου τη ζεστασιά μιας παλιάς φωτιάς που έχω ξεχάσει και έχει σβήσει.

Το άρωμά σου ήθελα να ποτίσει το κρεβάτι, να τριγυρνα ανάμεσα στις φλόγες των κεριών, να γεμίσει τους, καθαρούς μου τοίχους και τυλιχθεί σαν ομίχλη ικανή να με σώσει από τη θλίψη. Ήθελα αυτή την στιγμή να αγκίξω τη καμπύλη του λαιμού σου, τις γωνίες των ώμων σου. Από το πρώτο άγγιγμα τα χείλη μου δεν απογοητεύονται για την αυθάδειά τους να σ’ επισκευθούν. Αυτή η γεύση χαρακτηρίζει κάτι που ξέρω χωρίς να το έχω γνωρίσει ποτέ. Μια ιδέα που κουβαλάω μέσα μου από όταν γεννήθηκα τώρα βρίσκει τη θέση της στον πραγματικό κόσμο. Ακούω την ανάσα σου να μου χαμογελάει και βρίσκω τη δύναμη ν’ ανοίξω τα μάτια μου.

Εγώ

3 τσαχπινιές October 19th, 2005

Όλες οι σκέψεις στέκουνε σαν αδεια βαγόνια. Το βράδυ με βρήκε να γυρίζω γύρω-γύρω από το άγαλμα μίας πλατείας κι επιταχύνω το ρυθμό κι έχουν περάσει ώρες. Όλοι σας, ο καθένας, η καθεμιά, κάνετε κύκλους μα στην ουσία πάτε ευθεία. Γυρίζετε σα σβούρες και δε το παίρνετε χαμπάρι. Προκειμένου να κάνω κύκλους, εγώ μπαίνω μέσα και τον αντιμετωπίζω παρ’ όλο που βρίσκομαι ακόμα στην περιφέρεια… θα φτάσω και στο κέντρο.

Πρέπει να ησυχάσω, να πάρω απόσταση, να διεκδικήσω χρόνο μόνο για μένα, να σκεφτω τι θελω, μου το χρωστάω. Εσύ με φυλάς και τα ζόρια σου περισσεύουν. Είπες πως είσαι η τελευταία μου σύνδεση με τον κόσμο, ότι φοβάμαι μη τη χάσω. Αν εγώ κόψω τη τελευταία μου σύνδεση και βρω τη δύναμη, εσύ θα βρεις τη δύναμη να μην ξεκόψεις από μένα; Πάντως το θυμάμαι, σου είχα απαντήσει.

Τώρα πια δεν εξηγώ. Τό ‘χω σταματήσει.

μαγκιά

7 τσαχπινιές October 11th, 2005

smile

Θέλει μαγκιά να κρατάς τιμόνι. Τα πάντα εδώ κινούνται με άπιαστους ρυθμούς. Ακόμα και τα δευτερόλεπτα δείχνουν να σπρώχνουν, ευγενικά πάντα, το ένα το άλλο μήπως και περάσουν πιό γρήγορα την ώρα. Δυό ρόδες, ένα κράμα μέταλλο και κορμί, ένα τιμόνι, ένα ζευγάρι γάντια, γυαλιά και κράνος, το νεοχαρισμένο αδιάβροχο και ξεχύθηκα στους δρόμους. Δε ξέρω που βγάζει ποιός…έχω στη μία μου τσέπη ένα χάρτη και στην άλλη όλο το χρόνο του κόσμου, μιά ωρίτσα μου φτάνει… προς το παρόν.

δύναμη

5 τσαχπινιές October 8th, 2005

- Άκου, πρέπει να αποφασίσεις… εγώ πρέπει να φύγω…
- Να αποφασίσω;
- Θα φύγω μπορείς να με κρατήσεις μέσα σου…
- Γιατί οι δυό μας;
- Είδα ένα όνειρο.. είμαστε μαζί στο όνειρό μου και οι δυό μας είμαστε ένα…
- Εισαι τρελός…
- Μα φυσικά, ίσως όλα να είναι λάθος… εγώ πάλι νομίζω πως είναι ευτυχία Κυρίες και κύριοι ήρθε η ώρα της κρίσεως, της ορθής κρίσεως. Εδώ όλα πληρώνονται. Οι αποφάσεις του σήμερα θα επιρρεάσουν το άμεσο αύριο και θέλει περίσσια θάρρους για να πείς πως είσαι σίγουρος για την απάντηση που ετοιμάζεσαι να δώσεις.

Στο κεφάλι μου γυρίζει η μουσική του LTJ Bukem παρέα με τον Conrad να δηλώνουν πως “…the power is in the mind of those who chose to move…” . Εμένω εκεί, διαλύω την εκ γεννετής διστακτικότητά μου και κάνω την κίνηση. Με λίγη τύχη και πολλά κότσια θα τα καταφέρω.

Λάθος. Θα τα καταφέρω.

Σκέτο.


Ψάξε:

Πρόσφατα Γραπτά

Κατηγορίες

Αρχείο

Syndication

Powered By

  • WordPress
  • Subscribe in Google Reader
  • Subscribe with Bloglines
  •  m monitor
  • banner2.gif
  • Add to Technorati Favorites
  • page counter
  • eXTReMe Tracker