επανασύνδεση
10 τσαχπινιές October 30th, 2005
Εκεί, από το πουθενά τη γνώρισα τυχαία, μετά από ένα άλλο τόσο τυχαίο τηλεφώνημα, μετά από ένα (δυό φορές πιο) τυχαίο καφέ. Σα να με περίμενε μέσα στο χρόνο… Βγαίνω, την χαζεύω για λίγα δεύτερα να στέκεται με την πλάτη στον τοίχο, φάτσα κάρτα στην έξοδο. Δεν κοιτάει εμένα. Κοιτάει χαμηλά, αλλά ξέρει οτι είμαι εκεί. Σηκώνει το κεφάλι αργά και με καρφώνει στα μάτια. Χαμογελάει ενώ μ’ ακούει να τσαμπουνώ αηδίες και δαγκωνει το κάτω χείλος.
Τίποτε άλλο δεν έχει πια σημασία παρά μόνο εκείνο το δαγκωμένο χαμόγελο. Να σε κοιτά στα μάτια σαν να κρέμεται από την κάθε σου λέξη, να σε κάνει να νιώθεις μιά απειλή με την απίστευτη συγκατάβασή της… Πές μου πως να μην σε ερωτευτώ. Φράσεις ολόκληρες να ανάβουν και να σβήνουν για σένα. Να έχω μία αβάσταχτη αγωνία μόνο για σένα, τις πιό ανύποπτες στιγμές… σκύβοντας να δέσω τα κορδόνια μου, σφίγγοντας το χέρι ενός φίλου, μέσα στον πυρετό μου μετρώντας τη νύχτα. Αναβοσβήνοντας το φώς λίγο πρίν βυθιστώ στην αγκαλιά του ύπνου, να φτιάχνω το σκαρίφημα της παρουσίας σου στο σκοτάδι, στήνω αυτί για να πιάσω μιά κουβέντα σου να με ακολουθήσει σαν νότα.
Στα πιό όμορφά μου όνειρα φαντάζομαι τα κεφάλια μας να γέρνουν το ένα δίπλα στο άλλο, κουρασμένοι από αξεδίψαστα φιλιά, γυρεύοντας να δώσουμε ένα τέλος σε αυτή την τυραννία της απόστασης που μας χωρίζει. Έξω ψιλοβρέχει, μιά ακόμα, μουσκεμένη με σκέψεις, νύχτα μου ψυθιρίζει πως ούτε και απόψε θα έρθεις…
υ.γ.: το κείμενο αυτό γράφτηκε και ξαναγράφτηκε, μόνο έτσι προσπάθησε να βάλει μέσα σε λίγες λέξεις ματιές και αγκίγματα, χαχανίσματα και αρώματα… προσπάθησε
