Αρχείο γιά February, 2007

…και τέρατα

6 τσαχπινιές February 23rd, 2007

Δυο πιτσιρίκια παίζουν με μιά μπάλα δίπλα μου. Εφευρίσκουν τους κανόνες που αρμόζουν στο χώρο, απολαμβάνουν το παιχνίδι. Θαυμάζω την διακριτηκότητα του μεγαλύτερου που όλο και χαρίζει γκολ στον πιο μικρό για να συνεχίσουν να ιδρώνουν. Για τους υπόλοιπους O φόβος έχει κλειδώσει όλες τις εξώπορτες κάνοντας να ξεχνάν πως κάθε στιγμή είναι και ένα σταυροδρόμι.

Κάθομαι χωρίς να το πολυσκεφτώ στο άδειο παγκάκι μιάς στάσης του ΟΑΣΘ, δεν είναι ώρα αιχμής ακόμη και τα λεωφορεία έρχονται και φεύγουν μισογεμάτα/μισοάδεια. Αφετηρία και τέρμα, η αρχή και το τέλος ενός σύντομου ταξιδιού. Δύσκολα παίρνω την απόφαση να κάτσω λίγο παραπάνω απ’ όσο μου χρειάζεται, άσκοπο. Ανακαλύπτω ένα πέτρινο βρυσάκι, από τα τελευταία επιβιώσαντα, κρυμμένο κι αυτό, πίσω από κουβούκλιο. Κλείνω τα μάτια ακούω νερά, πουλιά, το ρόχθο των αυτοκινήτων, βήματα στο πλακόστρωτο, τη σειρήνα ενός ασθενοφόρου. Μακριά, πολύ μακριά, γίνεται, λένε, πόλεμος μα εδώ τα ασθενοφόρα διαλαλούν κανονιστικά το έκτακτο. Οι σειρήνες τους σβήνουν στο βάθος όπως και ο πόλεμος στη συνείδηση.

Σε κάθε περιπλάνηση νιώθω ότι είμαστε πραγματικά μόνοι μας, η μόνη συνεπής παρουσία είναυ αυτή, της απόλυτης μοναχικότητας. O λαβύρινθος μου δεν έχει κέντρο, μα πάντοτε ακούγεται το μουγκρητό του Mινώταυρου. Εδώ δέν υπάρχει Αριάδνη και τις νύχτες στους δρόμους γυρνάει μαζί μου μια αγέλη άγριων συναισθημάτων, που δεν το ‘χει βάλει κάτω, αντίστροφοι μετανάστες σαν τα πουλιά που δεν έχουν εγκαταλείψει τα γυμνά δέντρα.

Θέλησα να γράψω για τις παλιές μου τις χαρές, όμως έχω ξεχάσει να γράφω για πράγματα χαρούμενα. Αυτό που έχει σημασία δεν είναι η αφήγηση κάποιας περιπλάνηση… αυτή δεν ανήκει στη σφαίρα των τεχνών και των επιστημών, αλλά στη σφαίρα της ζωής.

αρτίστες

7 τσαχπινιές February 13th, 2007

O Jay είναι αρτίστας, δουλεύει για μένα… έχουμε μια σχέση χαμογελαστή γιατί τα μυαλά μας είναι ανοιχτά. Με ζωγράφισε, εν ώρα δουλειας και είναι ο μόνος εγγλεζάς που γράφει και λέει το όνομά μου σωστά…

Τρέχω, σώμα ή σκέψη, τρέχω, πιθανότατα το ένα πιό γρήγορο από το άλλο, μα εγώ τρέχω. Γέμισα μπαταρίες και ήλιο και χαμόγελά που συνάντησα εσκεμένα και τυχαία…τα εσκεμένα για τον ήλιο και τα δύό για τα χαμόγελα.

Δεν περίμενα να ακούσω ότι τους έλειψα, δεν μου το λένε ποτέ, δεν είναι τέτοιοι άνθρωποι, μιλάνε με τα μάτια και γνωρίζουν εκ των πρωτέρων την επόμενή μου σκέψη, λέξη και κίνηση…και αυτοί αρτίστες, ο κάθε ένας στη δική του τέχνη…


Ψάξε:

Πρόσφατα Γραπτά

Κατηγορίες

Αρχείο

Syndication

Powered By

  • WordPress
  • Subscribe in Google Reader
  • Subscribe with Bloglines
  •  m monitor
  • banner2.gif
  • Add to Technorati Favorites
  • page counter
  • eXTReMe Tracker