Αρχείο γιά March, 2007

μπαλάκι ΙΙ

5 τσαχπινιές March 30th, 2007

Τα μπαλάκια δίνουν και πέρνουν… η μικρή μου, χαμένη, αδερφή (βλ. discolata) αποφάσισε πως πρέπει να μπώ στο χορό των ταινιών, όχι μία, όχι δύο… ΕΦΤΑ!!! είστε με τα καλά σας αγαπητή μου;

Μου πήρε όχι απλά καιρό, ΠΟΛΥ καιρό να αποφασίσω ποιές ταινίες λατρεύω, αν και είμαι πεπεισμένος ότι με το που θα σηκώσω αυτή τη δημοσίευση θα μου έρθει κάποια άλλη, πολύ πιό αγαπητή ταινία στο κεφάλι… όπως συμβαίνει πάντα, ο μέρφυς του Νόμου. Δεν ξέρω πώς τις διάλεξα, δεν έχει και μεγάλη σημασία ίσως, όπως και τα βιβλία, να μας διαλέγουν οι ταινίες.

Hedwig and the Angry Inch (2001)

1. Hedwig and the Angry Inch (2001)

Ταινία που μου προτινε η φίλτατη Αγγελική… στην ουσία με πηρε τηλέφωνο κατά τις 03:00 το πρωί να μου το πεί. Από τις λίγες ταινίες που έχουν μουσικές που στέκονται μόνες τους γιατί ο Stephen Trask έγραψε. Δεν περιγράφω περισσότερο, όσοι με εμπιστεύεστε δείτε την, με μάτια, αυτιά και μυαλό ανοιχτά. Υπέρτατη σκηνή, ο πιτσιρικάς Χέντβικ να χορεύει στο κρεβάτι.

Cidade de Deus

2. Cidade de Deus (2002)

Το αυτό, μουσικές από την μακρινή Βραζιλία που έχουν λιώσει στο αμάξι. Το σενάριο απλό, τι συμβαίνει στην ζωή κάποιου πιτσιρικά που μεγαλώνει στο Ρίο…ναρκωτικά, βία και έρωτας, η συνταγή για κάθε καλή ταινία… στο Χόλυγουντ θα μας είχαν ζαλίσει τα @@ με εφέ, στην Βραζιλία τα παρουσιάζουν όμορφα και απλά, όπως πραγματικά είναι. Θεϊκή φωτογραφία, έξυπνα παιχνίδια με την κάμερα.

Lola Rennt

3. Lola rennt (1998)

Μουσικές και πάλι μουσικές… Το σενάριο σε αυτη την περίπτωση είναι 20-λεπτο… 4x 20, 20 λεπτά για τον πρόλογο, και 3×20 γιατην διαφορετική έκδοση της ιστορίας. Πανέξυπνα στημένο, κάθε φορά που την ξαναβλέπω παρατηρώ και κάτι που δεν έχω δει τις προηγούμενες φορές…

Goodfellas
4. Goodfellas (1990)

O Liotta δίνει ρέστα, ο De Niro επίσης. Λάτρεψα ακόμα περισσότερο και το Mafia όταν το έπαιξα μετά από χρόνια.

Trainspoting
5. Trainspoting (1996)

Ξεκίνησε την νέα εποχή στον Βρετανικό κινηματογράφο. Σκωτία, Junkies και, πάλι, μουσικές. Ένα από τα καλύτερα ξεκινήματα ταινίας που μπορώ να θυμηθώ.

Pulp Fiction
6. Pulp Fiction (1994)

Αν και δεν θα με θεωρούσα ποτέ φανατικό οπαδό του Ταραντίνο, νομίζω πως η ιδέα του ανάστροφου χρονισμού σε ταινία (βλ. Jackie Brown, Memento…) είναι υπέροχη.

Hable con ella
7. Hable con ella (2002)

Ο ισπανόφωνος φίλος μας με κυρίεψε με τις “Αμαρτωλές καλόγριες” πολλά χρόνια πριν και έκτοτε τον παρακολουθώ αποσπασματικά. Μικρή, άρρωστη και αληθινή… όπως και η ζωή.

Έχω στο νού μου τουλάχιστο άλλες δυό χιλιάδες ντουζίνες ταινίες τις οποίες θα μπορούσα με χαρακτηριστική άνεση να δώ ξανά και ξανά. Το μόνο σίγουρο είναι ότι δε θα μπορούσα να τις χωρέσω εδώ. Τα παραπάνω σχόλια είναι μικρά για ένα και μόνο λόγο, είναι οι μόνες στιγμές που, όσοι με ξέρετε καλά θα συμφωνήσετε, παρακολουθώ και ΔΕΝ (ναί, ναί, ΔΕΝ) μιλάω. Αναφορικά συμπληρώνω ότι η σειρά είναι εντελώς τυχαία.
Το μπαλάκι δεν θα το ξαναπετάξω απλώς γιατί δε θα ήθελα να μου το πασάρουν πίσω. Θα φροντίσουν άλλοι για να κρατήσουν αυτή την αλυσίδα εγώ δε θα μπορέσω και να με συχωρείτε γι’ αυτό.

υστεριόγραφο: να σπάσω το template

ματ

6 τσαχπινιές March 8th, 2007

Σταμάτησα να παίζω σκάκι γιατί δε θέλησα ποτέ να θυσιάσω την βασίλισσα, θυσίασα αντί αυτής τον βασιλιά… Έψαξα πέρασμα για το Αλλού, χωρίς ν’ αποκαρδιώνομαι από τις διαδοχικές αποτυχίες και ήττες.

Απομένουν βέβαια τα σημαντικότερα προβλήματα, τα προβλήματα ουσίας… πιά πιόνια είχαν απομείνει στο ταμπλό και τι κάνανε; Στην θυσία και στον έρωτα δε μένει τίποτα μυστικό, κανένα βάθος, καμία αλήθεια.

προσωπικό μέμο: αναζήτα την απ’ ευθείας συνάντηση με άλλους, μ’αυτούς που συνήθως δε βρίσκεσαι ή δε θα ‘βρισκες…

μπαλάκι Ι

10 τσαχπινιές March 6th, 2007

Μετά το μπαλάκι μου μου πέταξε η Αρετή και ο λ:ύρ παραθέτω (το έχω ξανακάνει) και ‘γώ τα παρακάτω…

  • Έχω μια ψυχή με παλμό, γελαστά μάτια και μια περίεργη μυτούλα με δυό σκουλαρικάκια. Μερικοί άνθρωποι με αποκαλούν τέλσον ή ακόμα και ζβόμπι (οι πολύ παλιοί).
  • Νομίζω πως η μαγειρική ειναι μιά μορφή τέχνης, το ψήσιμο είναι επιστήμη αλλά το πλύσιμο των πιάτων είναι κόλαση. Θέλω να μάθω να παίζω κλαρίνο, να χορεύω τανγκό και να φτιάχνω σούσι.
  • Καταβροχθίζω κείμενα, λατρεύω τους αγνώστους και το μυαλό μου περιπλανάται συχνά. Μ’ αρέσει δηλώνω το προφανές, δεν είναι πάντα τόσο προφανές όσο νομίζουμε.
  • Πάσχω από ένα σύνδρομο που δεν το έχουν ανακαλύψει ακόμα γιατί κανείς δεν με έχει εξετάσει και το ονομάζω mid-child.
  • Ξέρω ότι σε γενικά πλαίσια δεν γνωρίζω και πολλα πράματα οπότε και ποτε δεν ντρέπομαι ούτε εκπλήσομαι όταν δεν έχω ιδέα για κάτι.

Μπαλάκι τώρα προσπαθώ να σκεφτώ πού θέλω να πετάξω… πάρτε να έχετε το λοιπόν:

Πήγασε, 2 Shots of Happy 1 Shot of Sad, Lydia, Thrashos, και last but not least… μel

να με συχωρήτε αν και εφ’ όσων κάποιος/οι από τους άνωθεν έχουν ήδη γράψει τα δικά τους, μα η καριέρα μου (φτύστε και μουτζώστε παρακαλώ) μου απαγορεύει εκτεταμένα σουλάτσα στα μπλογκοδρώμενα…

πως;

7 τσαχπινιές March 1st, 2007

…ο έρωτας είναι [μία] στιγμή…

Πώς γίνεται το θέλω να εκπίπτει σε μπορώ και το μ’αρέσεις, σ’αγαπώ ;


Ψάξε:

Πρόσφατα Γραπτά

Κατηγορίες

Αρχείο

Syndication

Powered By

  • WordPress
  • Subscribe in Google Reader
  • Subscribe with Bloglines
  •  m monitor
  • banner2.gif
  • Add to Technorati Favorites
  • page counter
  • eXTReMe Tracker