Αρχείο γιά October, 2008

πέντε λεπτάκια ακόμα

13 τσαχπινιές October 27th, 2008

Από μικρό με ενθουσίαζε οτιδήποτε είχε να κάνει με τα όνειρα. Ανέκαθεν έβρισκα ιδιαίτερα ενδιαφέρον στην ελαστικότητα του ονειρικού χρόνου σε σύγκριση με τον πραγματικό. Ένα από τα κλασσικότερα μου πειράματα που επαναλάμβανα με χειρουργική ακρίβεια μέχρι και πριν από λίγο καιρό, ξεκίνησε για πρώτη φορά όταν ακόμα πήγαινα στο δημοτικό και το ξυπνητήρι μου χτύπαγε στις 08:10. Σε πρώτο χρόνο, έβαζα μπροστά την διαδικασία “πέντε λεπτάκια ακόμα”, έκλεινα τα μάτια μου και άλλαζα πλευρό. Μέσα σε αυτά τα πέντε λεπτά που με ξανάπαιρνε ο ύπνος, προσπαθούσα να ονειρευτώ πως είχα ήδη σηκωθεί, έπλυνα τα δόντια και τα μούτρα μου, είχα ντυθεί και περπατούσα στο δρόμο προς στο σχολείο. Λίγο πριν φτάσω στην είσοδο της τεράστιας αυλής, άνοιγα τα μάτια μου και συνειδητοποιούσα ότι όλα αυτά δεν έχουν συμβεί, ακόμα, πως έχω αργήσει πολύ και συνεπώς θα χρειαστεί να τα ξανακάνω ταχύτατα και σαφώς πολύ πιο πραγματικά.

Προσπαθούσα απεγνωσμένα σαν παιδί να βρω την χρυσή εξίσωση που θα συνέδεε τον πραγματικό χρόνο με αυτόν των ονείρων για να μπορέσω να συνδυάσω τα ονειρικά μου γεγονότα με την πραγματικότητα, κερδίζοντας έτσι πολύτιμο χρόνο για χουζούρεμα. Φυσικά το παραπάνω δεν το γνώριζε κανείς πέραν του Μάξιμου, τον μόνο που εμπιστευόμουν αρκετά, γνωρίζοντας εκ του ασφαλούς πως δε θα θεωρούσε ότι είχα χαμένη την παρτίδα στην στρατηγική της σκακιέρας της παιδικής μου φαντασίας.

Αρκετά χρόνια αργότερα, κατά την διάρκεια μιας μεγάλης συζήτησης μετά βέσπα-βόλτας, η συνοδός μου, και δίχως να κατευθύνω την κουβέντα στο ελάχιστο, μου ανέφερε σχεδόν επί λέξει αυτά που σκεφτόμουν μικρός. Μου εκμυστηρεύτηκε κάθε λεπτομέρεια, λέγοντας μου πως το ζήτημα την απασχολούσε χρόνια τώρα, πιστεύοντας ότι αν τα έλεγε σε κάποιον άλλο, σύντομα θα την κοιτούσαν όλοι περίεργα.

Συγκλονισμένος, τότε, είχα στιγμιαία εφεύρει το “πλατωνικό τσιμπούκι”.

…to be continued…

original by Κωστάκης Αναν

φάουλ

6 τσαχπινιές October 22nd, 2008

Οι κινήσεις χρειάζεται να είναι πιο γρήγορες, πιο επιδέξιες, πιο εύστοχες, πιο θαρραλέες. Δεν μπερδεύτηκα με σένα, σου έχω δηλώσει ήδη πως δεν έπραξα ούτε μίλησα ποτέ εναντίον σου. Είναι που με επηρεάζουν όλοι τους (σας) με την κάθε μικρή κουβέντα, την τοσοδούλα κίνηση και τα λαμβάνω τις μετρητοίς γιατί όλους τους εμπιστεύομαι… με ξέρεις. Αργότερα, κλείνομαι, στρείδι.  Χαζεύοντας την ταμπέλα κάποιου δρόμου που περπατήσαμε για λίγες στιγμές, με δυο φίλους ζωγραφίζοντας ξένους τοίχους, σε μια στροφή στο ταρτάν του γηπέδου, μέσ’ τα κομμάτια μου ή ξενέρωτος, ξαπλωμένος και όρθιος, σίγουρα μόνος, σε μια στάση λεωφορείου, στη κλεφτή ματιά ενός μωρού… σκέφτομαι τα γέλια σου και τις χαρές μας. Παιδικά και αθώα, να υπερκαλύπτουν την κάθε μας αδυναμία.

Στρατηγικές επιβίωσης σε ένα καινούριο κόσμο. Σε θέλω, αν ακόμα το θυμάσαι. Είμαι σίγουρος πως το θυμάσαι, μα δεν θα μπορούσες να κάνεις κάτι και γι’ αυτό, απώλεια επιλογών. Δε σε ρώτησα ποτέ τι περίμενες, παρά μόνο έπραξα τα δικά μου, όπως τα καταλάβαινα και όπως τα ένιωσα. Ποτέ δεν σε ξεπέρασα, απλώς συνήθισα. Ποτέ δεν σε ξέχασα, απλώς με επέπληξα και δεν με συγχώρεσα ποτέ. Συνεχίζω να εμπιστεύομαι τις κινήσεις μου με βάση την στιγμιαία ορθολογιστική μου σκέψη, μα τι αρχίδια θεωρία είναι αυτή, Θεέ μου…

Θυμήθηκα μια κουβέντα της Misty στο Μάντσεστερ που με προειδοποίησε πως όταν φυσάνε οι άνεμοι της αλλαγής, κάποιοι χτίζουν καταφύγια και κάποιοι άλλοι ανεμόμυλους. Εδώ είμαι, όχι όμως εκεί. Δε θέλω να γυρίσω το χρόνο πίσω, θέλω να τα ζήσω όλα από την αρχή σε ένα παιχνίδι που όχι μόνο δεν έχει παράταση μα απολύσαμε μαζί με όλους τους κανόνες και τον διαιτητή.

Ουδέποτε υπάρχει ανάγκη για φάουλ ή/και για λήξη μεταξύ μας.

απόκομμα

9 τσαχπινιές October 13th, 2008

Θυμάται ξημερώματα που άνοιγε τα μάτια του γεμάτα τρόμο για να ζήσει τη, συχνά, γυμνή της πλάτη που περίμενε τη αγκαλιά του. Μέσα στο κρύο, συνήθιζε να σηκώνεται γυμνός στις μύτες των ποδιών του να κλείσει όσο καλύτερα μπορούσε τις βαριές κουρτίνες, να τα βάλει με έναν ήλιο, έξω, που έκαιγε από νωρίς. Επέστρεφε κάτω από τα ζεστά σκεπάσματα καθώς του νιαούριζε, βολεύοντας το κορμί της γύρω από το δικό του, με κέρδος λίγων στιγμών ακόμη.

Κάθε πρωί, η πρώτη του ματιά, η πρώτη του σκέψη ήταν δική της, τίποτα άλλο δεν έτρεχε στο μυαλό του. Μαζί, ένα κουρασμένο χαμόγελο τον συνόδευε για το υπόλοιπο της ημέρας, ώσπου να επιστρέψει στην γνώριμη ρουτίνα τους. Για καιρό μετά ξυπνά μόνος του τα, οποιαδήποτε, πρωινά στην ίδια σκέψη, με την ίδια ταλαιπωρημένη έκφραση, άνευ χαμόγελου και άνευ ρουτίνας.

Υπήρξε εκεί όσο χρειάστηκε να είναι, όπως όλα και όλοι μας.

Δεν άφησε τίποτα να συμβεί χωρίς λόγο, ακόμα και στα δύσκολα. Απαίτησε κάτι που δεν ήταν εφικτό να λάβει, εμπιστοσύνη, σκεπτόμενος μακροπρόθεσμα κάτι που θα ισορροπούσε την τρέχον κατάσταση. Δεν ήταν για τίποτα σίγουρος, μα για μια τέτοια ανάγκη ολοκληρωτικού, παράφορου, δε-μπορώ-ανάσα-χωρίς-εσένα έρωτα, χρειάστηκε να επενδύσει στο ρίσκο ζυγίζοντας τι είχε να κερδίσει και όχι όσα είχε να χάσει.

Όταν φεύγεις κι απομακρύνεσαι έτσι με τρομάζεις και όσο σκέφτομαι να μην, γιατί ακόμα πιστεύω την κάθε σου λέξη, τόσο μου γίνεται και πιο δύσκολο. Μερικές φορές οι άνθρωποι τείνουν να παραμελούν τις λέξεις που συνοδεύουν το “για πάντα”.

Για κάποιον άλλο Johnny, για μια διαφορετική Dolores…

σκλάβος

7 τσαχπινιές October 3rd, 2008

Σήμερα το πρωί σηκώθηκα, παραδόξως, νωρίς, ντύθηκα αντάρτης και το έβαλα προς την τράπεζα. Στο δρόμο αποφάσισα να αφήνω μικρά μηνύματα και ζωγραφιές σε όλα τα χαρτονομίσματα.

Αυτό θα γίνει ο προσωπικός μου τρόπος διαμαρτυρίας, λίγες λέξεις, μια εικόνα, ένα σύμβολο, σε ένα χαρτί που κανείς δεν πρόκειται να καταστρέψει. Ένα κομμάτι χαρτί που αλλάζει χέρια χωρίς διακρίσεις ανάμεσα σε φυλές, κοινωνικές τάξεις, φύλα, ιδεολογίες και εξωτερική εμφάνιση. Αυτό θα είναι η κατά-δική μου, προσωπική, ήσυχη, μικρή αεροπειρατεία στο δρόμο για το ταμείο. Μια πράξη που διώκεται ποινικά (χι, χι, χα, χα!).

Ελπίζω πως κάποιος θα βρει το μήνυμά μου, μια μέρα που θα το χρειάζεται στ’ αλήθεια.
Όπως εγώ.


Ψάξε:

Πρόσφατα Γραπτά

Κατηγορίες

Αρχείο

Syndication

Powered By

  • WordPress
  • Subscribe in Google Reader
  • Subscribe with Bloglines
  •  m monitor
  • banner2.gif
  • Add to Technorati Favorites
  • page counter
  • eXTReMe Tracker