Ανοιχτή επιστολή (part I)

May 5th, 2006

Σε διάβασα, σε διαβάζω, όχι κάθε μέρα, όχι πάντα, αλλά μερικές φορές σε πιάνω και σε καταπίνω, ώρες ολόκληρες πνιγμένος σε σελίδες, σε χάνω, σε ξαναπιάνω, σε φαντάζομαι να γράφεις και χαμογελάω γιατί από παλιά τα έγραφες σούπερ. Άλλαξες, όχι στον τρόπο ή σε αυτό που γράφεις, απλά άλλαξες, δε σε έχω δει, δεν θα μπορούσα να ξέρω αλλά το καταλαβαίνω, είναι μάλλον οι σειρά που διαλέγεις να βάλεις τις λέξεις.

Δε ξέρω πως τα πας, τι κάνεις , ποιά είναι η διάθεσή σου, μα μου έδιναν την ικανότητα να μαντεύω μάλλον θα έλεγα ότι είσαι από εκείνους τους ανθρώπους που ακόμα και μέσα στην θάλασσα της ευτυχίας τους σκέφτονταί κάτι θλιμμένοι, το χαμογελαστοί θλιμμένοι, το με την καλή έννοια θλιμμένοι, νομίζω πως ξέρουμε πια…

Σε διάβασα… σου στέλνω αυτό το γράμμα όχι γιατί σε διάβασα, αλλά γιατί σε διαβάζω.

Entry Filed under: Προσωπικά,Αναμνήσεις

Πες και εσύ μιά τσαχπινιά

Απαραίτητο

Απαραίτητο, (κρυφο)

Some HTML allowed:
<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

Trackback this post  |  Subscribe to the comments via RSS Feed


Ψάξε:

Πρόσφατα Γραπτά

Κατηγορίες

Αρχείο

Syndication

Powered By

  • WordPress
  • Subscribe in Google Reader
  • Subscribe with Bloglines
  •  m monitor
  • banner2.gif
  • Add to Technorati Favorites
  • page counter
  • eXTReMe Tracker