Επιστρέφω

September 18th, 2005

Γυρνάνε πίσω οι εποχές, μου θύμησε σήμερα την πρώτη φορά που πέρασα την πύλη αυτή βιαστικός, “για να τελειώνω” κι ύστερα παρακαλούσα τα αερογούρουνα να με αφήσουν να γυρίσω πίσω. Αισθάνομαι το ίδιο άγχος, κοιτάζω έξω από το παράθυρο με εκείνο το άδειο βλέμμα, καταβάθος λυπάμαι μα δε βλέπω και την ώρα να φύγω (ή να επιστρέψω). Όταν καταφέρνεις να περνας επιβιώνοντας μέσα από τα χρόνια με μιά βαλίτσα στο χέρι, άνευ βάσεως, μπερδεύεσαι.

Έφυγα από τη Θεσσαλονίκη μ’ ένα φεγγάρι πιό κόκκινο και από έρωτα, ολόγιομο και φωτεινό. Χάθηκε σε ένα ουρανό πιό διάφανο και από τις νύχτες της Τήλου, τότε που δεν προφταίναμε να κάνουμε ευχές στα πεφταστέρια και τα χαμόγελα σκάβανε την δροσερή άμμο. Είναι η πρώτη φορά που πετάω τόσο χαμηλά πάνω από την πόλη. Χαζεύω τους δρόμους και τα αξιοθέατα, η Όλγας, κόντρες στην Μ. Αλεξάνδρου, το Μέγαρο, τη Μπότσαρη να σκαρφαλώνει μέχρι τον Γιώτη στην Τούμπα, τον Πύργο, το Λιμάνι, την Δυτική είσοδο/έξοδο, την διασταύρωση του Καλοχωρίου και την Λαχαναγορά. Ψάχνω συνεχώς και με απόλυτη μανία να βρώ το σπίτι. ΜΗ με ρωτήσεις ποιό σπίτι, δε θα σου απαντήσω και αν θαρρείς πως με ξέρεις τα μισά απ’ όσο καυχιέσαι βρες το μόνος σου. Ταξιδεύω με δυό φίλους, ήρθαν μαζί για παρέα.

Η Μ.Μ. και ο Ο.Ι. αποφάσισαν να μην με αφήσουν μόνο. Πιάσαμε κουβέντα με την Μ.Μ., σε όλη τη διάκρεια της πτήσης μάτια δεν βάλαμε μέσα. Ο Ο.Ι. έκατσε λίγο πιό κάτω σιωπηλός, δε θα τον δώ και ούτε θα μου πεί κουβέντα μέχρι να φτάσω στο σπίτι, τον ξέρω, έτσι είναι, δυνατός και πικρός και αρέσει και στα κοριτσόπουλα. Έχει τουπέ, βεβαίως βεβαίως, και για τον λόγο αυτό μικρές πεταλούδες, σαν την Χ., τρώνε τα μούτρα τους για να βρούνε το θάρρος να του κλέψουν μια ματιά, πόσο μάλλον μιά δεύτερη κουβέντα.

Στους φίλους μου δεν τους αρέσει ιδιαίτερα να μετακινούντε. Προτιμούν να κάθοντε σε πλήρη ακινησία επί μήνες, μαζεύοντας σκόνη, ωριμάζοντας, μέχρι να πάρω ξανά εγώ το θάρρος να τους αγγίξω. Και αν καμιά φορά περάσω τυχαία από δίπλα τους τουα ακούω να μου σιγομουρμουρίζουν τα πιό απίθανα σενάρια για να με πείσουν να τους ρίξω ένα βλέμμα. Τα αρχίδια μου θα πάρετε, εγώ κάνω κουμάντο.

Entry Filed under: Προσωπικά,Αναμνήσεις

Πες και εσύ μιά τσαχπινιά

Απαραίτητο

Απαραίτητο, (κρυφο)

Some HTML allowed:
<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

Trackback this post  |  Subscribe to the comments via RSS Feed


Ψάξε:

Πρόσφατα Γραπτά

Κατηγορίες

Αρχείο

Syndication

Powered By

  • WordPress
  • Subscribe in Google Reader
  • Subscribe with Bloglines
  •  m monitor
  • banner2.gif
  • Add to Technorati Favorites
  • page counter
  • eXTReMe Tracker