(Για) όσα

July 21st, 2005

Όσα γράφω εδώ είναι απλές σκέψεις, χωρίς λογική σειρά και χωρίς απόλυτη ακρίβεια. Σκόρπια νοήματα, υπονοούμενα εδώ κι εκεί, μπερδεμένες εντυπώσεις. Όπως και στη ζωή εκεί έξω… Η μόνη διαφορά είναι ότι με σένα για βοηθό καταφέρνω να έχω και “οπτική” επαφή με το εκάστοτε θέμα. Πράγμα που μπορεί να οδηγήσει και στην καταστροφή βέβαια. Για σκέψου, τι θα συνέβαινε αν έπεφτες σε λάθος χέρια; Αλλά και πάλι, πολύ κακό για το τίποτα. Δεν νομίζω ότι θα ήταν και τόσο άσχημο. Ίσως κάποιοι εκτιμήσουν ότι έχεις το θάρρος να εκφράζεσαι έστω και ιδιωτικά. Μήπως τελικά θέλεις πραγματικά να με διαβάσουν ξένα μάτια; Εγώ, σιωπηλός παρατηρητής και ενεργός παίχτης (ή μήπως όχι. Κόσμος πάει κι έρχεται). Τι κρίμα! Εγγενείς συγγένειες και διακριτικές παραβλέψεις. Όλα έχουν κάποιο σκοπό. Κάθε ψέμα κρύβει μια αλήθεια και κάθε αλήθεια κρύβει ένα ψέμα. Όπως και στη ζωή εκεί έξω…

Ένας τόπος συνάντησης και μια αλυσίδα συναισθημάτων. Δύσκολες οι σχέσεις των ανθρώπων. Αν σου φαίνονται εύκολες μάλλον δεν έχεις σφαιρική αντίληψη. Κι αν αποκτήσεις σφαιρική ματιά αποστασιοποιείσαι σε κάποιο βαθμό. Το καφενείο της αλληλεγγύης. Και του ανταγωνισμού. Και της μικροπρέπειας. Ως βάση για μια πετυχημένη συνταγή παίρνουμε το χτίσιμο των σχέσεων. Προσθέτουμε μια δόση κινήτρου (επιτυχία, επικοινωνία, διασκέδαση) και αρχίζουν οι χημικές αντιδράσεις. Άλλωστε τα πάντα είναι χημεία. Όπως και στη ζωή εκεί έξω… Το κακό είναι να μη γνωρίζεις πού και πότε θα προσθέσεις το “μυστικό” συστατικό. Διαφορετικό και ξεχωριστό για τον καθένα, αλλά πάντα τόσο σημαντικό για την εξέλιξη. Κάποιοι ξεχνούν να συνεισφέρουν και άλλοι υπερβάλλουν. Μην τους κρατάς κακία… Γνωρίζεις την πραγματική αιτία γι’ αυτό; Δεν είναι ανάγκη να σκέφτεσαι πάντα το κακό. Εσύ όμως ξέρεις καλά να ξεχωρίζεις την αλήθεια από το ψέμα, ε; Γιατί τα αναλύω όλα τόσο πολύ;

Σίγουρα οι περισσότερες σκέψεις θα φαντάζουν ξένες σε αρκετούς. Μα και σε μένα το ίδιο! Όταν διαπιστώνω ακατανόητες κραυγές και αγωνιώδεις εκκλήσεις δεν ξέρω πως να αντιδράσω… Να γελάσω ή να κλάψω; Ματαιδοξία. Χαρακτηριστικό του ανθρώπινου γένους. Αυτό με κάνει άνθρωπο; Δεκτή αν συνοδεύεται απαραιτήτως από ευγένεια, σεβασμό, κατανόηση και επαναφορά στην πραγματικότητα. Ένα κενό… το οποίο γιγαντώνεται και μας κατασπαράζει όλους. Όσοι το αφήσουν δηλαδή. Πολλοί προσπάθησαν να αντισταθούν αλλά αγνοήθηκαν. Και ενσωματώθηκαν. Ή πιθανότατα αποστάτησαν. Όλα είναι δεκτά. Όπως και στη ζωή εκεί έξω…

Καταστάσεις που οριοθετούν σχέσεις και θλίβουν καρδιές. Πρόσεξε τα λόγια σου… Έγινες σίγουρα κατανοητός; Μια φορά μονάχα φτάνει να ραγίσει το γυαλί, λένε. Και μετά; Το μετά θα φανεί στην πορεία. Θα βοηθήσεις κι εσύ σ’ αυτό, δεν μπορεί! Τα πράγματα δεν πάνε πάντα όπως τα θες. Δυσάρεστα γεγονότα μας ενώνουν και ευχάριστες στιγμές μας χωρίζουν. Όπως και στη ζωή εκεί έξω άλλωστε…

Αλλά τι λόγος σου πέφτει εσένα; Ένας απλός παρατηρητής είσαι! Με ποιο δικαίωμα σχολιάζεις και καυτηριάζεις τόσο σοβαρά θέματα; Με το δικαίωμα της ελεύθερης έκφρασης φυσικά! Αυτά τα γράφω για μένα και μόνο. Χαίρομαι που -έμμεσα ή άμεσα- θελήσατε και άλλοι να προσθέσετε σκέψεις, το δέχομαι με χαρά.

Αυτό να ήθελα να προκαλέσω… ευχαριστώ για την συνεισφορά όλων σας

Entry Filed under: Προσωπικά,Αποκαλύψεις

Πες και εσύ μιά τσαχπινιά

Απαραίτητο

Απαραίτητο, (κρυφο)

Some HTML allowed:
<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

Trackback this post  |  Subscribe to the comments via RSS Feed


Ψάξε:

Πρόσφατα Γραπτά

Κατηγορίες

Αρχείο

Syndication

Powered By

  • WordPress
  • Subscribe in Google Reader
  • Subscribe with Bloglines
  •  m monitor
  • banner2.gif
  • Add to Technorati Favorites
  • page counter
  • eXTReMe Tracker