Vulnerant omnes, Ultima necat

June 27th, 2005

Το παρακάτω γράφτηκε στην Δονούσα περίπου 3 χρόνια πρίν μαζί με τον φίλο μου τον Τζίμη που έχω να δώ από τότε. Δε ξέρω πώς μου ήρθε στο μυαλό και ζάλισα και την Αρετή στο τηλέφωνο… νόμισα πως το είχα γράψει κάπου… το γράφω τώρα… να με συγχωρείς…

Μιά στιγμή, κάποια στιγμή λέω, θα φανεί το λιμάνι της Νάξου και για μας τους Ανάξιους.
Δε λέω, θα έρθει η στιγμή που καταπλέοντας τον Δούναβη θα φανούν τα φώτα της Πράγας και για μας τους Άπραγους.
Θα συναντήσουμε τη Δονούσα, εμείς οι Αδόνητοι,
την Πάρο, εμείς οι Άπαρτοι,
την Κάρπαθο, οι Απαθείς και Άκαρποι,
την Πάτρα, οι Απατρίδες.
Λέω θα έρθει η στιγμή που όλοι θα συναντήσουν τη χώρα που θα έχει εκείνο που τους λείπει.

Όλοι θα βρούμε τη γραμμή που στρογγυλεύει και τον κύκλο τους κλείνει, την ευλογιά που χαρίζει το αντίθετο.

Κάποια στιγμή όλοι θα βρούνε την βολή… και αυτή θα βρεί τον στόχο

Vulnerant omnes, Ultima necat (όλες πληγώνουν, η τελευταία σκοτώνει)

Entry Filed under: Προσωπικά,Σαματάς,Αναμνήσεις

Πες και εσύ μιά τσαχπινιά

Απαραίτητο

Απαραίτητο, (κρυφο)

Some HTML allowed:
<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

Trackback this post  |  Subscribe to the comments via RSS Feed


Ψάξε:

Πρόσφατα Γραπτά

Κατηγορίες

Αρχείο

Syndication

Powered By

  • WordPress
  • Subscribe in Google Reader
  • Subscribe with Bloglines
  •  m monitor
  • banner2.gif
  • Add to Technorati Favorites
  • page counter
  • eXTReMe Tracker