139 περίπου

May 13th, 2005

Πάει πολύς καιρός που δε γράφω. Έχω περάσει μήνες που δεν ζώ, και όμως εξακολουθώ να υπάρχω, ανάμεσα σε ένα εργοτάξιο και σε ένα σπίτι, σε μία εσωτερική στασιμότητα του σκέφτομαι και του αισθάνομαι αλλά ποτέ δεν κάνω πράξη. Αυτό δυστυχώς δεν δίνει ανάπαυση, μήπως τελικά δεν είναι οι υπόλοιποι που επιτίθονται, μήπως απλά αμύνεσαι συνέχεια εσύ;

Πάει πολύς καιρός που όχι μόνο δεν γράφω αλλά ούτε και υπάρχω. Νομίζω δέ πως μόλις και μετα βίας ονειρεύομαι. Οι δρόμοι είναι δρόμοι για μένα. Κάνω την δουλειά μου συγκεντρωμένος αλλά δεν μπορώ να πώ πώς διασπώμαι, πάντα στην δουλεία είμαι ένας άλλος τέλσονας.

Πάει πολύς καιρός που δεν υπάρχω. Είμαι απολύτος γαλήνιος και κανένας δεν μπορεί να με ξεχωρίσει από αυτόν που πραγματικά είμαι. Αισθάνθηκα κάποια στιγμή πώς αναπνέω σαν να είχα κάνει κάτι καινούριο ή καθυστερημένα. Ίσως αύριο θα ξυπνήσω για μένα τον ίδιο και θα ξαναπιάσω το νόημα της ύπαρξής μου. Δεν ξέρω αν θα είμαι περισσότερο ή λιγότερο ευτυχής, στην ουσία δεν ξέρω τίποτα. Μπορώ τουλάχιστο να αισθάνομαι λυπημένος με τον ξαφνικό ήχο των λεωφορείων που περνάν δίπλα μου, τις φωνές των περαστικών και τον ξεχασμένο ψίθυρο της ζωντανής πόλης.

Πάει πολύς καιρός που δεν είμαι εγώ, παλαιότερα ήξερα πως είμαι μόνος, τώρα πιά το έχω ξεχάσει και αυτό.

Entry Filed under: Κάπου σε ξέρω,Θεωρίες

Πες και εσύ μιά τσαχπινιά

Απαραίτητο

Απαραίτητο, (κρυφο)

Some HTML allowed:
<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

Trackback this post  |  Subscribe to the comments via RSS Feed


Ψάξε:

Πρόσφατα Γραπτά

Κατηγορίες

Αρχείο

Syndication

Powered By

  • WordPress
  • Subscribe in Google Reader
  • Subscribe with Bloglines
  •  m monitor
  • banner2.gif
  • Add to Technorati Favorites
  • page counter
  • eXTReMe Tracker