γιατί;

April 5th, 2005

Πόσες φορές πρέπει να προσπαθήσω να σου πω ότι λυπάμαι για τα πράγματα που έχω κάνει, αλλά όταν αρχίζω να τραυλίζω, τότε πρέπει να μου πεις εσύ ότι, αυτοί οι μπελάδες μας μόλις άρχισαν, έχουμε μια ζωή μπροστά μας… να με σταματήσεις. Έχω σκεφτεί πολλές φορές και άλλες μύριες το είπα να μάθω να κρατώ το καταραμένο μου στόμα κλειστό. Γι’ αυτό πονά τόσο πολύ να ακούω τις λέξεις που πέφτουν, κοτρόνες στο στήθος μου, από τα δικά σου χείλη.

Μπορεί να είμαι τρελός μπορεί να είμαι τυφλός, μπορεί να είμαι αγενής, αλλά μπορώ ακόμα να διαβάσω τι σκέφτεσαι… και μπορεί να το άκουσα πολλές φορές ότι θα ήσουν καλύτερα χώρια μου, αν θες όμως μπορούμε να πάμε μια βόλτα στο λιμάνι και θα σου διώξω όλες σου τις απορίες.

Αυτό το ΜΑΤΙ είναι το βιβλίο που δεν διάβασα ποτέ, είναι οι λέξεις που δεν είπα ποτέ, είναι η πορεία που δεν θα πάρω ποτέ, είναι τα όνειρα που θα ονειρευτώ αντ’ αυτών που ζω, είναι η χαρά που σπάνια διευρύνετε, είναι τα δάκρυα… τα δάκρυα που ρίχνουμε, είναι ο φόβος και ο τρόμος, είναι το περιεχόμενο του κεφαλιού μου (και των δικών σας), και εδώ μέσα είναι τα χρόνια που έχουμε περάσει, και αυτό που αντιπροσωπεύουν… Έτσι αισθάνομαι…

Ξέρεις πώς αισθάνομαι; …γιατί δεν νομίζω να ξέρεις πώς αισθάνομαι…

Entry Filed under: Uncategorized

Πες και εσύ μιά τσαχπινιά

Απαραίτητο

Απαραίτητο, (κρυφο)

Some HTML allowed:
<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

Trackback this post  |  Subscribe to the comments via RSS Feed


Ψάξε:

Πρόσφατα Γραπτά

Κατηγορίες

  • No categories

Αρχείο

Syndication

Powered By

  • WordPress
  • Subscribe in Google Reader
  • Subscribe with Bloglines
  •  m monitor
  • banner2.gif
  • Add to Technorati Favorites
  • page counter
  • eXTReMe Tracker