θύμηση

December 15th, 2004

Λοιπόν το πρόσωπό, η θύμηση σου δηλαδή, μου φτιάχνει την ημέρα μου, ακριβώς όπως το έκανε στο παρελθόν, όταν με έδιωξες μακριά και συνέχιζα επιστρέφω για περισσότερα. Η επιλογή, όσο εσύ είσουν απόμακρη, ήταν να έμεινα κοντά σου. Αισθάνομαι ότι έχουμε ξεπεράσει τη θύελλα χωρίς το προνόμιο της ηρεμίας. Και όταν τραγουδάμε ακούω εκείνο το κουδούνι να χτυπά σαν άγγελος που μαζεύει τα φτερά του. Κάποτε με ρώτησες αν με έσπρωχνες στο κενό αν θα έπεφτα.

Η έχθρα θα μας σχίσει στα δύο κι αν δεν κάνεις κάτι και εσύ, κράτα με ή δώσε μου την ώθηση που αναρωτιέσαι. Ήθελα να φύγω ή να μείνεις, γιατί υπάρχει ένα τίμημα που πρέπει να πληρώσουμε για την αδράνεια απέναντι σε όλα τα απλά πράγματα. Εν καιρώ θα καταλάβεις τί λέω.

Βρές μου τον τρόπο να θερίσω το καλλιεργημένο σου μυαλό μάτια μου, γιατί όταν εγώ σου έδειξα τον δρόμο για τα άστρα εσύ κοίταγες το δάχτυλό μου..

Entry Filed under: Προσωπικά

Πες και εσύ μιά τσαχπινιά

Απαραίτητο

Απαραίτητο, (κρυφο)

Some HTML allowed:
<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

Trackback this post  |  Subscribe to the comments via RSS Feed


Ψάξε:

Πρόσφατα Γραπτά

Κατηγορίες

Αρχείο

Syndication

Powered By

  • WordPress
  • Subscribe in Google Reader
  • Subscribe with Bloglines
  •  m monitor
  • banner2.gif
  • Add to Technorati Favorites
  • page counter
  • eXTReMe Tracker