Πήγασος

November 12th, 2004

Κάθεται απέναντί σου. Στον υπόγειο, στο απέναντι ρεύμα. Καθώς ακούς το τρένο να πλησιάζει εκείνη σηκώνεται. Κοιτάει προς την κατεύθυνση του θορύβου. Εσύ έχεις καρφωμένα τα μάτια σου επάνω της και ελπίζεις οι ματιές σας να συναντηθούνε. Το τρένο έρχεται, και πλέον το μόνο που βλέπεις είναι το πρόσωπό της, αποσπασματικά μέσα από τα παράθυρα του τρένου που επιβραδύνει.


Σαν να περνάνε από μπροστά σου αργά τα καρέ του σελλυλόιντ. Σαν να ζεις σε έναν κόσμο όπου το μόνο πράγμα μεταξύ εσένα και μιας κινηματογραφικής ταινίας είναι δύο ζευγάρια γραμμών τρένου που κοιτάνε προς διαφορετικές κατευθύνσεις. Το τρένο σταματάει, πόρτες ανοίγουν, πόρτες κλείνουν, και φεύγει. Δεν θα την ξαναδείς ποτέ πια και η επανάστασή σου έχει τελειώσει πριν καλά καλά ξεκινήσει. Είσαι μακριά, δεν σε έχω δεί ποτέ, μα μου λείπεις αφάνταστα…

Entry Filed under: Προσωπικά

Πες και εσύ μιά τσαχπινιά

Απαραίτητο

Απαραίτητο, (κρυφο)

Some HTML allowed:
<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

Trackback this post  |  Subscribe to the comments via RSS Feed


Ψάξε:

Πρόσφατα Γραπτά

Κατηγορίες

Αρχείο

Syndication

Powered By

  • WordPress
  • Subscribe in Google Reader
  • Subscribe with Bloglines
  •  m monitor
  • banner2.gif
  • Add to Technorati Favorites
  • page counter
  • eXTReMe Tracker