…αναμασώ…

October 29th, 2003

Κάποια μέρα θα γράψω τα απομνημονεύματά μου, έχω δεί ΤΟΣΟ έντονες καταστάσεις, μαζί σου, με τα ίδια ρούχα και με άλλα, που όλοι όσοι τα διαβάσουν θα σκεφτούν πως είναι ψέματα, πως ΔΕΝ χωρά τόση κακία στον κόσμο και ΔΕΝ θα με παραξένευε το σχόλιο αυτό ή αν τα έβλεπα μυθιστορήματα. Βαθιές ανάσες, χαμηλά το βλέμμα (και ας “άνω θρώσκω”), δειλά χαμόγελα, έρωτας μυρωδιά μα πού τέτοια τύχη. Μέσα σε δυό χάντρες καθρεφτιζομαι και φεύγω σαν λεωφορείο που ποτέ δεν είναι εκεί όταν το χρειάζεσαι, διαδρομή ρολόι, Πλατεία θλίψης – Μοναξιά, πάντα αμφίδρομα και κυκλικά, όχι απαραίτητα με αυτή τη σειρά…

Μπορεί στα λόγια να είμαι καλός, στην πράξη θαρρώ πως μπορώ και καλύτερα…

τέλος καλό, και απόψε, όλα καλά… τέλος κακό;

Entry Filed under: Προσωπικά,Βγάλε άκρη

Πες και εσύ μιά τσαχπινιά

Απαραίτητο

Απαραίτητο, (κρυφο)

Some HTML allowed:
<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

Trackback this post  |  Subscribe to the comments via RSS Feed


Ψάξε:

Πρόσφατα Γραπτά

Κατηγορίες

Αρχείο

Syndication

Powered By

  • WordPress
  • Subscribe in Google Reader
  • Subscribe with Bloglines
  •  m monitor
  • banner2.gif
  • Add to Technorati Favorites
  • page counter
  • eXTReMe Tracker