ανάσταση το καταχείμωνο

October 8th, 2003

Αυτό το βράδυ της ανάστασής μου, ο Κύριος με έβαλε σε πειρασμό και μου ‘στειλε στο μυαλό μου χίλιες δυό εικόνες απ’ τα παλιά.
Ο Κύριος με δοκιμάζει, κι απόψε σε θέλω δίπλα μου κάτω απο το λαμπερό φώς που θα γεμίσει την αίθουσα, και ας στάζει αίμα το φεγγάρι.
Θα δωθώ σε σένα, θα σε κλείσω μέσα στην αγκαλιά μου…

…Κύριε αφήνομαι στα λευκά πέπλα της ανίκητης αθωότητας Σου,
τα χείλη μου φλέγονται,
οι λέξεις γίνονται νότες που ξυπνούν μια παλιά ηλεκτρική μελωδία,
σ’ αφουγκράζομαι,
μ’ ένα βλέμμα Σου πνιγμένο στο πηγάδι της αγανάκτισης…

…και εγώ που δεν αγαπώ πιά τίποτα, δεν μου λείπει τίποτα,
και ‘σύ που αγαπάς τα πάντα και σου λείπουν, είμαστε ελεύθεροι…
Κανένας δεν είναι δεμένος με κάτι συγκεκριμένο,
ούτε κάν’ με τον ίδιο του τον εαυτό…
…όταν όμως έφυγες μιά μεγάλη πληγή παρασημοφόρησε το αριστερό μου στήθος…

“Ούτε απόψε πανσέληνος.
Λείπει ένα κομμάτι.
Λείπει το φιλί σου.”
(…που λέει και μιά ψύχή…)

Entry Filed under: Σκοτάδια,Αποκαλύψεις,Βγάλε άκρη

Πες και εσύ μιά τσαχπινιά

Απαραίτητο

Απαραίτητο, (κρυφο)

Some HTML allowed:
<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

Trackback this post  |  Subscribe to the comments via RSS Feed


Ψάξε:

Πρόσφατα Γραπτά

Κατηγορίες

Αρχείο

Syndication

Powered By

  • WordPress
  • Subscribe in Google Reader
  • Subscribe with Bloglines
  •  m monitor
  • banner2.gif
  • Add to Technorati Favorites
  • page counter
  • eXTReMe Tracker