Ο Μήτσος, ο Γόης

December 16th, 2008

Αυτό το κείμενο είναι ο φόρος τιμής για τον Μήτσο, τον Γόη, που δεν ήταν ποτέ. Τον Μήτσο που επί της ουσίας δεν τολμούσε να πλησιάσει καμιά γυναίκα, ούτε καν τις ώριμες κυρίες του Da Capo όταν του έκλειναν πρόστυχα το μάτι. Το ονοματεπώνυμο του ακουγόταν στα αυτιά του σαν κατάρα, Μήτσος Γόης, μα ήταν, ευτυχώς ή δυστυχώς, σαν πολλούς άλλους Μήτσους. Είναι ο  ίδιος Μήτσος που έχεις γείτονα στο διπλανό διαμέρισμα από τότε που ήσουν στο πανεπιστήμιο μα δεν έχεις ανταλλάξει ποτέ ούτε μια καλημέρα. Ο Μήτσος ο Γόης δηλαδή.

Ο Μήτσος. Που σκόνταφτε σίγουρα αν δεν υπήρχε προειδοποιητικό σήμα και για τον ίδιο λόγο δείλιαζε σε κάθε διασταύρωση με χαλασμένο φανάρι.  Που δεν έτυχε να τον συναντήσεις ποτέ στο ασανσέρ, καθώς συνήθιζε να ανεβαίνει στον τρίτο με τις σκάλες σα σφαίρα, μέχρι να πεις κύμινο, φοβούμενος μήπως τον βρει σβησμένο το φως έξω από το τακτοποιημένο του διαμέρισμα και έβγαζε τα κλειδιά του από την τσέπη πριν πατήσει τον χρονοδιακόπτη στη είσοδο.

Ο Μήτσος. Που όταν χτύπησε το δικό του κουδούνι αντί του δικού σου, μια μέρα που περίμενες το Κατερινάκι για καφέ, αντροκουβέντα και Ταρώ, κοκκίνισε στο άκουσμα του «άνοιξε ρε μωρό, εγώ είμαι, κατουριέμαι τρελά», μα αυτό δεν τον σταμάτησε να ρίξει μια κλεφτή ματιά στο ματάκι της πόρτας. Δεν τον απασχολούσε να δει το Κατερινιό έτοιμο να κατουρηθεί, εσένα χάζευε που σε άκουγε κάθε πρωί από το παράθυρο του μπάνιου να τραγουδάς και να πλένεσαι.

Ο Μήτσος. Που σε αναγνώρισε στο δρόμο από τα απλωμένα σου ρούχα στο πίσω μπαλκόνι και την μυρωδιά του μαλακτικού σου, και μου πήγε και μου αγόρασε και αυτός το ίδιο για να σε μυρίζει κάθε βράδυ στα σκεπάσματα του. Που σε διάβασε σε κάποιο μπλόγκ και αναγνώρισε τα χτυπήματα από τα δάχτυλά σου πίσω από την γραμματοσειρά.

Ο Μήτσος.  Που, ανέτοιμος, σε άκουσε ξημέρωμα να γυρνάς μεθυσμένη και βρήκε το θάρρος να έρθει να σε βοηθήσει να μπεις στο σπίτι σου. Που όταν σε κράτησε σφιχτά από την μέση για να μην του πέσεις στις σκάλες, πήρε τα μοβ γοβάκια σου στο χέρι και εσύ του έκλεισες την εξώπορτα στα μούτρα και αντί για καληνύχτα έλαβε ένα ξερό «άντε γαμήσου ρε μουνόπανο» παρέα με ένα άτσαλο χαστούκι, μα έσπευσε να σε ακούσει να ξερνοβολάς τις τεκίλες από τα σωθικά σου με θυμό και το κεφάλι κάτω.

Εσύ την επομένη, με καθαρό το κεφάλι, πνιγμένο στη λήθη, μέσα στην καθημερινότητά σου, μπήκες σαν να μην έτρεχε τίποτα στο μπάνιο, τραγούδησες ένα ακόμα χαζοτράγουδο που έπαιζε μια διαφήμιση στο ράδιο, έπλυνες τα χέρια σου, κοίταξες τα δόντια σου στο καθρέφτη, φόρεσες τα γυαλιά σου και έκατσες να γράψεις. Πεζά, στυλάρισμένα, όμορφα και άδικα. Άρχισες να γράφεις για τους άντρες, τους άντρες που εσύ αποκαλείς έτσι θέλοντας να περιγράψεις το φύλο, τους άντρες με κεφαλαία, τους αρχίδια άντρες με τα όποια γράμματα. Με τις τελείες σου, τα κόμματα, τους τόνους, τις αναφορές, την ορθογραφία και ήθελες και να τους πεις και ένα αντίο στο τέλος μα το ξέχασες η σου διέφυγε, κανείς δεν ξέρει, ούτε εσύ η ίδια. Έφτιαξες και τις θεωρίες με τα τεκμήρια τους, πάτησες και ένα κουμπί, δημοσίευσες, ξαναμπήκες στο μπάνιο, ξανακοίταξες τα δόντια σου στον καθρέφτη, ξανατραγούδησες ξεπλένοντας τα χέρια σου καθώς, για άλλη μια φορά, ο Μήτσος ήταν εκεί, μπάστακας, να σε ακούει.

Ο Μήτσος, που τόλμησε να μπει, να διαβάσει, να σχολιάσει, να διαφωνήσει, να σου εξηγήσει. Που του απάντησες και κόντεψε να πάρει φωτιά γιατί ξέχασε το μάτι της κουζίνας αναμμένο τις ώρες που διάβαζε ξανά και ξανά και ξανά το μέιλ σου και την άλλη μέρα σε είδε σε ένα μπαρ να συστήνεσαι δίνοντας το κορμί σου σε κάποιο νεαρό στο μπαρ αντί για το χέρι σου. Που το ίδιο βράδυ σε άκουγε να φωνάζεις πως τελειώνεις και λίγες στιγμές αργότερα να πάρει τα ρούχα του να φύγει και πως μεταξύ σας τελείωσε.

Ο Μήτσος, που όταν σου τον συστήσανε τυχαία, σου χαμογέλασε και σου είπε πως νομίζει ότι κάπου σε ξέρει μα δεν του έρχεται τώρα, που γνώρισε την ευτυχία στα τακούνια από τα φθαρμένα γοβάκια σου και την μυρουδιά της κανέλας του κοκκινιστού σου, που δεν άφησε ποτέ το καπάκι όρθιο, που σου χάιδευε κάθε βράδυ τα μαλλιά για να σε πάρει ο ύπνος, που φρόντισε να μην το παρακάνεις ποτέ ξανά με την τεκίλα.

Ο Μήτσος, που υποσχέθηκε μόνο όσα μπορούσε πραγματικά να καταφέρει.
Ο Μήτσος, που θα τα έκανε όλα ξανά από την αρχή.
Ο Μήτσος, που δεν σου είπε και δεν σε ένοιαξε ποτέ από πού σε ξέρει.

Entry Filed under: Προσωπικά

Πες και εσύ μιά τσαχπινιά

Απαραίτητο

Απαραίτητο, (κρυφο)

Some HTML allowed:
<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

Trackback this post  |  Subscribe to the comments via RSS Feed


Ψάξε:

Πρόσφατα Γραπτά

Κατηγορίες

Αρχείο

Syndication

Powered By

  • WordPress
  • Subscribe in Google Reader
  • Subscribe with Bloglines
  •  m monitor
  • banner2.gif
  • Add to Technorati Favorites
  • page counter
  • eXTReMe Tracker