zeitgeist II

March 16th, 2009

Βρήκα δικαιολογία μιά ίωση και κάθισα στο σπίτι. Δεν έχω δουλειά να πάω, δεν είναι τέτοια η δικαιολογία μου. Άνοιξα το βιβλίο που πήραμε με τον Μάη από το Βόλο το καλοκαίρι σε μιά τριήμερη επιστροφή από την Αθήνα. Πως αλλάξαν οι καιροί ρε φίλε, παλιά αγοράζαμε μισιακά πακέτα τσιγάρα, τώρα το γυρίσαμε στα βιβλία.

Έπιασα και την κιθάρα να την κανακέψω, την έχω παρατήσει και αυτή μαζί, σαν την πλειονότητα των θηλυκών τριγύρω μου. Ασχολούμαι με σκέψη, με επιλογές, με διαπραγματεύσεις. Ο λαιμός μου έχει κλείσει και είναι όλα τόσο βολικά. Δεν σηκώνω τηλέφωνα όσο και αν μου αρέσουν τα κομπλιμέντα που αφορούν την φωνή μου.

Περιμένω να με πάρεις εσύ μόνο να σε ακούσω να μου λες πως όλα θα πάνε καλά και πως δεν τρέχει τίποτα, να φροντίσω να χαμογελάω. Το κάνω συχνά και μόνο όταν σε σκέφτομαι. Συχνά. Άλλες φορές σε ξεχνάω για μέρες και ξαφνικά, τσούπ εμφανίζεσαι και όλο με πικραίνει η απόσταση και η αλλαγή και η κατάσταση και, και, και. Πέρασαν και τα γενέθλια σου και δεν ήμουν εκεί, πρώτη φορά μετά από χρόνια, να σου σκάσω 2 φιλιά, να σε βλέπω να μεγαλώνεις, γιατί την αλλαγή σου την ακούω μα ήθελα κιόλας να την ζω.

Entry Filed under: Προσωπικά,Αποκαλύψεις,Βγάλε άκρη

Πες και εσύ μιά τσαχπινιά

Απαραίτητο

Απαραίτητο, (κρυφο)

Some HTML allowed:
<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

Trackback this post  |  Subscribe to the comments via RSS Feed


Ψάξε:

Πρόσφατα Γραπτά

Κατηγορίες

Αρχείο

Syndication

Powered By

  • WordPress
  • Subscribe in Google Reader
  • Subscribe with Bloglines
  •  m monitor
  • banner2.gif
  • Add to Technorati Favorites
  • page counter
  • eXTReMe Tracker