…le petit prince de l'obscurite…

O Tejo é mais belo

September 15th, 2009

Ο Τάγος είναι πιό όμορφο ποτάμι από αυτό που τρέχει δίπλα από το χωριό μου.
Αλλά ο Τάγος δεν είναι πιό όμορφο ποτάμι από αυτό που τρέχει δίπλα στο χωριό μου.
Γιατί ο Τάγος δεν είναι το ποτάμι που τρέχει δίπλα στο χωριό μου.

Ο Τάγος έχει μεγάλες βάρκες,
που πλέουν πάνω του.
Γι′ αυτό έχουν δεί τα πάντα που δεν είναι πιά εδώ.
Η μνήμη των σκαριών.

Ο Τάγος κατεβαίνει από την Ισπανία.
Και ο Τάγος εισέρχεται στην θάλασσα από την Πορτογαλία.
Όλοι το ξέρουν αυτό.
Αλλά λίγοι ξέρουν το ποτάμι που τρέχει στο χωριό μου.
Πού καταλήγει
και από πού πηγάζει.
Γιατί ανήκει σε μικρούς ανθρώπους
και είναι ελεύθερο και μεγάλο το ποτάμι που τρέχει στο χωριό μου.

Ο Τάγος πηγαίνει στον κόσμο.
Μετά το τέλος του Τάγου είναι η Αμερική.
Τι ευτυχία να το συναντάς.
Κανένας δεν αναρωτήθηκε τι υπάρχει πέραν του ποταμιού του χωριού μου.

Το ποτάμι του χωριού μου δεν σε κάνει να σκέφτεσαι για τίποτα.
Αυτός που είναι δίπλα του, βρίσκεται κοντά του.

Fernando Pessoa : O tejo é mais belo

Entry Filed under: Κάπου σε ξέρω, Προσωπικά, Σκοτάδια

14 Τσαχπινιές Πες και εσύ μιά τσαχπινιά

1. Buddha | September 16th, 2009 at 8:23

Πάει πολύ καιρός που δε γράφω. Έχουν περάσει μήνες που δε ζω, απλά διαρκώ μεταξύ γραφείου και βιολογίας, με τις αισθήσεις μου ενδόμυχα τελματωμένες. Δυστυχώς, ούτε έτσι βρίσκω ανάπαυση: ακόμη και μέσα στη σήψη γίνεται ζύμωση.

Πάει πολύς καιρός που, όχι μόνο δε γράφω, μα ούτε καν υπάρχω. Μου φαίνεται πώς σχεδόν δεν ονειρεύομαι πια. Οι δρόμοι είναι πια για μένα σκέτοι δρόμοι. Κάνω τη δουλειά του γραφείου συνειδητά και με προσοχή, δεν μπορώ όμως να πω και χωρίς να αφαιρούμαι: από πίσω, αντί να σκέφτομαι, κοιμάμαι -πάντα όμως πίσω απ’ τη δουλειά είμαι κάποιος άλλος.
Πάει πολύς καιρός που δεν υπάρχω. Είμαι απολύτως ήσυχος. Κανείς δεν με ξεχωρίζει από αυτόν που είμαι. Με νιώθω τώρα να αναπνέω σα να είναι κάτι που επιχειρώ για πρώτη φορά ή με μεγάλη καθυστέρηση. Αρχίζω να έχω συνείδηση πως έχω συνείδηση. Ίσως αύριο να ξυπνήσω μέσα μου και να ξαναπιάσω την πορεία της ύπαρξής μου από εκεί που την έχω αφήσει. Δεν ξέρω αν έτσι θα είμαι περισσότερο ή λιγότερο ευτυχισμένος. Δεν ξέρω τίποτα. Σηκώνω το κεφάλι μου του περιπατητή που είμαι και βλέπω πάνω στο λόφο του Φρουρίου: το ηλιοβασίλεμα, από τα νώτα μου, φλέγεται σε δεκάδες παράθυρα, λαμπάδες ψηλές κρύας πυράς. Γύρω από αυτά τα σκληρά φλόγινα μάτια, ο λόφος γλυκαίνει από το τέλος της ημέρας. Μπορώ τουλάχιστον να αισθάνομαι θλιμμένος και να έχω συνείδηση πως μ’ αυτή τη δική μου θλίψη διασταυρώνεται τώρα -όπως το βλέπω με την ακοή- ο ξαφνικός θόρυβος του τραμ που περνάει, οι φωνές των νεαρών που κουβεντιάζουν, το λησμονημένο βουητό της ζωντανής πόλης.
Πάει πολύς καιρός που δεν είμαι εγώ.
2. Niki | September 16th, 2009 at 11:54

Αδικούμαι από τη σειρά υποβολής «τσαχπινιάς»… (χαμόγελο)… Μετά την αφομοίωση του Alberto Caeiro (Τ) και την έκφραση ενός άλλου Bernardo Soares (Β) δύσκολα γράφεις κάτι που μπορεί να σταθεί.
Θα πω λοιπόν απλά ότι…
είναι χαρά να βρίσκεσαι σε μια συγκέντρωση όπου ο οικοδεσπότης φροντίζει όλους τους επισκέπτες του, προσκεκλημένους και μη, προσφέροντας μικρά, ιδιαίτερα και πολύτιμα δώρα… Η χαρά δε γίνεται μεγαλύτερη όταν κάποιοι αποδέκτες τους όχι μόνο δέχονται μόνο την αξία τους αλλά την αναπαράγουν ουσιαστικά.
Και τώρα σύμφωνα με τη διαδικασία πατάω το κουμπάκι “Τέρμα τα (καλά) λόγια”
3. nikoletta | September 16th, 2009 at 12:40

Πρόσφατα απέκτησα σπίτι στο βουνό
μου θύμισες
τη μυρωδιά από τα έλατα το ξημέρωμα,
την θεα από το κρεβάτι μου
το περίπατο διπλά στο ποτάμι
εκεί που όλες οι παλιές ιστορίες
Ζουν
Το ποτάμι καλύτερο από την θάλασσα
σε ταξιδεύει
δεν είναι απέραντο

Με ένα χαμόγελο
Νικολί
4. superxtreme | September 17th, 2009 at 14:12

kofta… se exoun xalasei…

dokimase xana meta apo kana mhna, tha einai kalutera gia sena….
5. kiara | September 19th, 2009 at 9:30

Συγκινητικό… Θα μπορουσες να το είχες γράψει κι εσύ, έτσι νομίζω…
6. Buddha | September 21st, 2009 at 11:22

Πες μου που θα είσαι τα Χριστούγεννα….
7. τέλσον | September 21st, 2009 at 12:53

Ρε Βούδα, μην μου βάζεις δυσκολα…

Η αληθεια είναι πως δεν ξέρω αλλά το σπίτι μου είναι πάντα ανοιχτό. θα κοιτάξω να τα πούμε στο τηλέφωνο με περισσότερες λεπτομέριες…
8. Buddha | September 22nd, 2009 at 7:49

Το κάνω γιατί τα καταφέρνεις καλύτερα στα δύσκολα παρά στα εύκολα!
9. τέλσον | September 22nd, 2009 at 10:04

πάψε ρε… θα με πάρουνε χαμπάρι
10. Buddha | September 22nd, 2009 at 12:09

θύμισέ μου την πόλη που μένεις πεσσόα…
11. τέλσον | September 22nd, 2009 at 12:11

Abrantes, καρα-κέντρο…
12. fieryfairy | October 3rd, 2009 at 15:05

Σε πάει η Πορτογαλία, αγαπητέ. Σε βρίσκω πολύ ποιητικό και ήρεμο. Ελπίζω να χαίρεσαι τη θέα του Ατλαντικού x
13. Buddha | October 5th, 2009 at 8:44

Ποιόν Ατλαντικό να δει από το Abrantes??? Ποιό εύκολο είναι να δει τη Μεσόγειο…..!!!!!
14. Shameless | November 27th, 2009 at 11:10

πόσο με άγγιξαν αυτά που γράφεις, πόσο με πόνεσαν…τελικά τα αισθήματα συγκοινωνούν κι ας μη γνωρίζονται οι άνθρωποι…

Πες και εσύ μιά τσαχπινιά

Some HTML allowed:
<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>