January 11th, 2012 11:25pm
τέλσον
Η φίλη μου η griza θα το πεί.
Το σάββατο.
Εγώ δεν το είχα ξαναδιαβάσει.
Τον Ανδρέα δεν τον ξέρω.
Θα ήθελα να του μιλήσω όμως, διαβάζεται μ’ ενδιαφέρον.
Οι μόνες μου επαφές με την ποίηση ήταν το “Vulnerant omnes, Ultima necat” του Τζιμάκου σε ένα ταξίδι για την Δονούσσα…
Παράξενη κούραση που βγήκε από τις χθεσινές περιπλανήσεις!
Προσπάθειες για ανθρωποποίηση σε πλάσματα που δε γεννήθηκαν για να γίνουν άνθρωποι
Αφιλόξενες βρεφικές ψυχές για νυχτερινά παραληρήματα
Ηλιοτρόπια που από λάθος υποκλίνονται στη σελήνη
Πατάς στη ράχη ειπωμένων λόγων και φτιάχνεις το δικό σου έναστρο σώμα
Πάνω σε υποσχέσεις που δεν έπρεπε να ακουστούν
Σύνθημα σε τοίχο που ήταν γραφτό να γκρεμιστεί σε νεκρή στίξη και εποχή
Αυτός ο ύπνος με κούρασε στα δάχτυλα
Αχνιστός με το πρόωρο φευγιό από τα γυναικεία στήθη
Καλλιτέχνες με άσυλο τους δρόμους
Μια τέχνη τροφή για τους φτωχούς
Ζωή που έρχεται τελεσίδικα σαν το θάνατο και ξοδεύεται χωρίς την προσδοκία της ανταμοιβής
Δικαίωμα στη φωτιά μπρος το τρόμο του διπλανού θηριοδαμαστή
Ανδρέας Τσακιρίδης
Θεσ/νίκη, 22/10/2000
Η φίλη μου η griza θα το πεί…
και εγώ χαμογελάω και σε σκέφτομαι και τούμπαλιν.
November 18th, 2011 12:01am
τέλσον
“…να έχεις το θάρρος του λόγου και την ευθύνη των λέξεών σου. πάντα.
τι πιο ομορφο απο το να περιγράφεις το πως ακριβώς το νιώθεις;
να μπορείς να ταυτοποιήσεις πλήρως το πρόβλημα και να το μεταφέρεις με τέτοιο τρόπο στον άλλο σου μισό, που να καταλάβει απόλυτα, τι σε έχει φέρει σε τέτοιο σημειο να πληγώνεις υπέρογκα κάποιον που αγαπάς τόσο…”
May 21st, 2011 05:11am
τέλσον
μισός ανθρωπος,
καλός μονάχα στην φυγή
και στα μεγάλα λόγια από απόσταση
February 28th, 2011 02:36am
τέλσον
Σήμερα
είδα ένα μεσήλικα στην παραλία,
να έχει αρπάξει το
κιτρινοκόκκινο πλαστικό φτυαράκι
από τον εγγονό του και
να σχηματίζει μία τρύπα
στην άμμο
με περίσσια παιδική αθωότητα,
κάνοντας, τάχα – μου – δήθεν,
πως τώρα ξέρει περισσότερα
επί του ζητήματος
της τρύπας,
από όταν ήταν στην ηλικία του εγγονού του…
“…the boys will always be boys…”, σκέφτηκα και όλα ξεκαθάρισαν.
February 17th, 2011 12:33am
τέλσον
Δεν υπάρχει κάτι που θα αλλάξει την πραγματικότητά σου, όχι κάτι που μπορώ να το κάνω εγώ από εδώ.
…σίγουρα όχι αν δεν πιστέψεις εσύ πως μπορεί να την αλλάξει…
Λέω λοιπόν, την επόμενη φορά που θα μου κάνεις την ίδια ερώτηση, αν ένιωσα δηλαδή τα φιλιά που μου φύλαγες χθες το βράδυ, να σκεφτείς εσύ την απάντηση, βάση της θεωρίας σου περί πραγματικότητας.
Γιατί όταν εσύ μου στέλνεις ή όχι φιλιά κάθε βράδυ ή εγώ φαντάζομαι ή ονειρεύομαι πως το κάνεις, or what-φάκινγκ-ever mate, δεν αλλάζει κάτι στην πραγματικότητά μου, αλλά στην πραγματικότητά, μου αλλάζει.
February 2nd, 2011 11:06pm
τέλσον
…state of mind, in case you’re wondering…
σε μιά έκδοση που προτιμώ περισσότερο γιατί αυτή πρωτογνώρισα.
εδώ
January 2nd, 2011 05:52am
τέλσον
…δεν είναι ανάγκη να βλέπω που πάω, φτάνει να ξέρω που είμαι…
November 8th, 2010 05:39am
τέλσον
Με θυμάσαι.
Προχωράω γρήγορα, όταν μιλάω, χείμαρρος και καπνίζω, ακόμα καπνίζω…
Με θυμάσαι.
Ήθελα να μείνω κι άλλο, αλλά δε μπορώ…
Θα σου στείλω ένα χάρτη, να με βρεις. Να ξέρεις ακριβώς που είμαι, γιατί εδώ είναι η άλλη πλευρά του πλανήτη, ναι όπως το ακούς, απ’ όλες τις πλευρές, η άλλη πλευρά.
Μέσα στον ίδιο φάκελο θα βάλω και μια τσιχλόφουσκα, από αυτές που σου αρέσουν από τότε που ήσουν μικρή. Να την μασήσεις καλά, να την κάνεις και φούσκες, να τις σκας μαζί με χαμόγελα, πρώτα το ένα, μετά το άλλο… και τούμπαλιν.
Την πιο μεγάλη να την κάνεις όσο ένα αερόστατο.
Να τεντώσεις τις πατούσες σου, να σηκωθείς ψηλά στο αέρα.
Να βγεις από την πόλη σου, να περάσεις ποτάμια, βουνά και θάλασσες, να περάσεις τους κόσμους και τους ωκεανούς που μας χωρίζουν.
Κι όταν θα προσγειωθείς, θα σου κάνω αγκαλιά και θα σου δώσω κι άλλη μία.
Ότι θες εσύ.
Να δω ξανά τα μεγάλα σου μάτια να λάμπουνε.
Να πεταρίζουν τα βλέφαρά σου σαν φακός μιας Leica, κλικ, και να γράφουν εικόνες, κλικ, όλες καινούριες, κλικ, όλες φρέσκιες, κλικ, όλες πράσινες και με πολύχρωμα λουλούδια, κλικ.
Να καθρεφτίζομαι και εγώ μέσα σ’ αυτές, να φτιασιδώνομαι ευτυχισμένος, να πάψω να φεύγω μακρυά για να βρίσκω δικαιολογίες όταν γίνομαι απόμακρος.
Γιατί δε θα ‘χω κάτι να σου πω που δε θα ξέρεις.
Έτσι δε θα χρειάζονται τα λόγια για τον νέο κόσμο που γνώρισα, δε θα χρειάζονται κάρτες με χρώματα, με σύννεφα, με θάλασσα, με πρόσωπα, με εμένα στο μελάνι.
Θα με έχεις μαζί σου.
Μις Τάτι, σας ευχαριστώ
October 23rd, 2010 06:11am
τέλσον
Όλα φρέσκα.
Πάλι.
Δεν ξέρω από που να αρχίσω, ίσως καλύτερα σε πάρω ένα τηλέφωνο.
Αλλά πως να στα πω; Ούτε αυτό δεν έχω καθίσει να κάνω.
Δεν πρόφτασα να αδειάσω το κεφάλι μου.
Ω, Θεέ μου…
Θα μπορούσα να ζητήσω λίγο περισσότερο χρόνο…
Ο monsieur Βιαστικός.
Αποφάσισα να πάρω φωτογραφική.
Δεν είμαι σαν και σένα καλός, εσύ κάνεις παπάδες σε έχω δει, πάντα παπάδες έκανες.
Έβαζες τα μακρυά σου δάχτυλα και χάιδευες το σώμα, σου έκανε όλα τα χατίρια.
Λέω να βάλω παιδικά τα μάτια μου πίσω από ένα φακό και όσα δε μπορώ να περιγράψω, να στα δείχνω.
Μην μου αρχίσεις τις αηδίες για την μια εικόνα και τις χίλιες λέξεις γιατί εγώ μπορώ, μάγκα μου, να σου πω εγώ μια μόνο λέξη και να σκάσουν μιας ζωής εικόνες στα μάτια σου.
Να είδες γιατί σ’ αγαπάω;
Χωρίς να το ξέρω.
Μην χαθείς, έλα αν θες και αν δεν σε παίρνει πάλι, με παίρνει εμένα, πες το και έφτασες.
Μόνο με την υπόσχεση πως θα μου φέρεις καπνό και την κάμερα σου.
Εγώ;
Αρχίδια, τα ίδια είμαι εγώ.
Όλα καλά, μόνο λυγάω εγώ, το χείριστο σκυλί και τα λοιπά.
Σκέφτομαι λίγο πιο ήρεμα και μόνος.
Οξύμωρο.
Με γέμισαν οι απουσίες.
Ούτε να μιλάω δε θέλω, βαρέθηκα τα μουνιά και τα μουνιά.
Δεν είμαι εδώ.
Για κανένα μουνί.
σε φιλώ.
θα ‘σαι δω, σύντομα
April 2nd, 2010 04:48am
τέλσον
Αν ήμουν Θεός συνέχεια θα τιμωρούσα!
Τι έκανες εσύ; Τιμωρία!
Εσύ; Και εσύ τιμωρία!
Σε χλωρό κλαρί δε θα σας άφηνα!
Τιμωρία, όλοι μας…
απο την θεατρική παράσταση “Αννα, είπα!” κάποιος φίλος μου είπε πως θα κάνει πρεμιέρα …
Προηγούμενο
