Αναρτήσεις 'Αποκαλύψεις'

2 τσαχπινιές April 2nd, 2010

Αν ήμουν Θεός συνέχεια θα τιμωρούσα!
Τι έκανες εσύ; Τιμωρία!
Εσύ; Και εσύ τιμωρία!
Σε χλωρό κλαρί δε θα σας άφηνα!

Τιμωρία, όλοι μας…

απο την θεατρική παράσταση “Αννα, είπα!” κάποιος φίλος μου είπε πως θα κάνει πρεμιέρα …

μετράω, ακόμα.

5 τσαχπινιές December 18th, 2009

Κάποιες στιγμές αναρωτιέμαι τι με κάνει να σε πιστεύω, το κατά πόσο δηλαδή την ικανότητα σου να μου κυριεύεις το μυαλό την οφείλεις στην απροσδόκητη συμπεριφορά σου ή στις ανάγκες μου. Αν η σχιζοφρένεια μου απορρέει από την ματιά σου ή την όψη μου, από τα λόγια σου ή τα αυτιά μου, από την ρουτίνα σου ή την δική μου. Αν το πρόβλημά μου είναι πως σε παίρνω στο κινητό ή το ότι, ακόμα και στις πιό ασήμαντες στιγμές, δεν το σηκώνεις. Ω, Θεέ μου…και, τί ήθελα να πω τώρα, ξέχασα.

Τα έβαλα όλα κάτω, στο χαρτί. Το καιρό αυτό γράφω περισσότερο από όσο πληκτρολογώ.
Μόνο έτσι μου κάθησε.
Πήρα και μετράω.
Εδώ και μήνες μετράω.
Μετράω κιλά, πιέσεις, χιλιοστά, μέρες, αντίστροφα…
Όλο και κάτι βρίσκω να μετράω.
Αποφάσισα, οριοθέτησα, δρομολόγησα.
Ένα και ένα κάνουν, πόσα;
Δεν υπάρχει θεωρία να αποδείξω.
Πήρα παραμάζωμα ότι σκάλπ βρέθηκε στο δρόμο μου και πέρασα βαθιά σε μιά περίοδο λήθης.

Ξέχασα να σου πώ σ’αγαπώ μα δεν φάνηκε να σε πειράζει. Κρίμα, πείραξε εμένα.

είσαι

9 τσαχπινιές October 30th, 2009

…είναι που χώνεσαι σε κάθε γωνιά της σκέψης μου και γίνομαι φωνακλάς…

κατάλληλη

15 τσαχπινιές September 8th, 2009

Θυμάμαι να είχα το πρόβλημα από μικρός.
Είχα πάντοτε γυναικες δίπλα μου.

Σήμερα το αποφάσισα και σκέφτηκα θετικά.
Ξανά-μανά, τούμπαλιν.

Σκέφτηκα θετικά σήμερα και το αποφάσισα.
Σκέφτηκα να το δηλώσω.

Φόρεσα το χαμόγελο του βλάκα μου και στο λέω:
Δεν βρήκα ποτέ, μέχρι τώρα, την κατάλληλη.

no news is good news (part II)

9 τσαχπινιές August 4th, 2009

χαθηκες πάλι.

κομήτης, πας και έρχεσαι.

ξεσηκώνεις την σκόνη από πάνω μου κάθε φορά που μιλάμε στο τηλέφωνο ή συναντιόμαστε διαδικτυκά.

αγόρασα και ένα αναπτήρα στο αγαπημένο σου χρώμα και κάθε φορά που ανάβω τσιγάρο σε σκέφτομαι.

η αλήθεια είναι πως σε σκέφτομαι περισσότερο από όσο καπνίζω, ούτως ή άλλως ούτε το ένα ούτε και το άλλο θέλω να κόψω.

μου αρέσουν και τα δύο.

φοράω και νέο άρωμα, μιά γεύση μέταλλου στο στόμα.

να γύρναγα από τη δουλειά και να είχες στρώσει το τραπέζι.

σιχαίνομαι να τρώω μόνος.

το σπίτι μου έχει 2 φωτισμούς, το ξημέρωμα και τον απορροφητήρα. τα ενδιάμεσα τα χάνω.

Έλα να μου αλλάξεις τα φώτα…

Ανοιχτή επιστολή (part IV)

15 τσαχπινιές July 13th, 2009

Από που να αρχίσω να στα λέω, έγιναν όλα ΠΟΛΥ γρήγορα. Μάλλον θα πάτησα τα σωστά κουμπιά και μπήκαν όλοι οι τροχοί σε κίνηση γιατί αν περνούσα και αυτό το καλοκαίρι στάσιμος(,) στο κεφάλι(,) θα είχα ΣΗ-ΜΑ-ΝΤΙ-ΚΟ πρόβλημα. Ήταν αδιέξοδο, στροφή φουρκέτα, εμείς οδηγούμε την κούρσα. Μου έκατσε η ευκαιρία και πήρα “…το πρώτο τρένο και έφυγα…” που λένε και στα μέρη μας.

Είμαι στο Abrantes της Πορτογαλίας, στο ΚΑΡΑ-κέντρο της χώρας, 60-70 χμ από τον Ατλαντικό ή τα σύνορα της Ισπανίας και υπολογίζω σε 7 ώρες την οδήγηση για Μαρόκο, σε 5 για την Μαδρίτη, σε 7 για Σαραγόσα, 3 για το Πόρτο…και άλλα τέτοια, καταλαβαίνεις. Δουλεύω με την εταιρία που δούλευα και πριν φύγω για Λονδίνο σε μιά καινούρια μονάδα ηλεκτροπαραγωγής στο Pego, 12χλμ μακρυά, έχει δουλειά για 18, ίσως και παραπάνω, μήνες. Ελικρινά δεν ξέρω και ούτε με απασχολεί το πόσο θα καθήσω εδώ. Καλά είναι. Νέα χώρα, δεν έχω ξανάρθει, μικρή πόλη, άλλοι άνθρωποι, ΠΟΛΥ πράσινο, ο Τάγος να περνάει από δίπλα, κάστρο που βλέπει ΟΛΟΥΣ τους γύρω κάμπους, γιατί λέει πως ήταν στρατηγικό σημείο για τους Πορτογάλους σε κάποιον από τους πολέμους τους… δε θυμάμαι, εσύ είσαι καλή στην ιστορία και εγώ στις ιστορίες.

Και τώρα αυτά που τα είδα, μη θαρρείς, τα έκανα και σε λίγο χρόνο. Αν εξαιρέσεις πως πιάνω δουλειά στις 7 το πρωί (ξύπνημα πριν τις 6, πρωινό κτλ) και γυρνάω σπίτι κατά της 8-και-βάλε-κοντά-9 και το ότι σήμερα ήταν η δεύτερη μέρα που ΔΕΝ δούλεψα από τις 23 Ιουλίου, βρίσκω χρόνο μέσα στην μέρα για να ζήσω πραγματικά.

Συνεπώς αντιλαμβάνεσαι το πόσο βολεύει την κατάσταση το ότι η πόλη είναι μικρή και χαριτωμένη και δεν έχει και ζωή τα βράδια να πιείς ένα ποτό γιατί ούτως ή άλλως δεν έχει ούτε μία γκόμενα της προκοπής. Παίζει βέβαια ένα μπουρδέλο που φρόντισαν να μου το δείξουν από την πρώτη μέρα, αλλά δεν νομίζω πως φτάνουν τα λεφτά μου να αγοράσω αυτό που ψάχνω. Κοινως, δε βγαίνεις και δεν σκορπάς και λεφτά. Παίρνεις τώρα και το κάτι παραπάνω στο μισθό γιατί είσαι και μεγάλο παιδί, δουλεύεις εξωτερικό και εργοτάξιο… έχεις μονό το φαγητό σου σε έξοδα και τίποτα άλλο. Η εταιρία για αυτοκίνητα, βενζίνες, τηλέφωνα, κινητά, ιντερνέτια και εξοπλισμό σπιτιού (έπιπλα, τηλεοράσεις, κέρατα, Χριστούγεννα)…και να μην μπω σε λεπτομέρειες για το σπίτι με τα 3 υπνοδωμάτια, τα 2 μπάνια με μπανιέρες, το απέραντο καθηστικό με τη γυάλινη-μπαλκονάτη γωνία, την θέα στους πλάτανους και την χαριτωμένη κουζίνα…

Αποφάσισα, που λες, να πάρω την αφεντομουτσουνάρα μου και χωρίς να το σκεφτώ και πολύ, να έρθω εδώ και να τα βρω. Σχεδόν όλα έτοιμα, που μου λένε. Καταλαβαίνεις πως για να παίζει τέτοιο σκηνικό, κάποια φάβα έχει ο λάκκος. Επίσης αποφάσισα πως δε θα σταματήσω ποτέ ξανά να χαμογελάω. Γι’ αυτό λοιπόν και εγώ, όσο χρόνο έχω, κοιτάω να το περνάω περπατώντας και κάνοντας άλλες τέτοιες ασκήσεις αποσυμπίεσης, κάτι ορειβασίες, κάτι τρεξίματα, κάτι στρέτσινγκ, τέτοια πράματα βρε παιδί μου, του μυαλού και του κορμιού, για να φεύγει από πάνω μου όλη η κακή ενέργεια της δουλειάς.

Δεν παραπονιέμαι σε καμία περίπτωση. Το μόνο μου πρόβλημά είναι πως τόσα χρόνια που δεν έχω ακόμα να καταφέρω να στήσω πραγματικό τσαρδί, και γυρνώ από πόλη σε πόλη άλλοτε για πολύ καιρό και άλλοτε για λιγότερο πολύ, σίγουρα δε θα έπρεπε να με κάνουν τόσο φοβητσιάρη. Το αντίθετο μάλιστα, θα με έκαναν πιο “τσαμπουκά”, γιατί σίγουρα με γεμίζουν εμπειρία. Αρχίζω, όμως, και νιώθω λιγάκι ανασφαλής, γιατί όσο περισσότερο διαφορετικό κόσμο-με-κοινά-στοιχεία γνωρίζω, τόσο νιώθω μοναδικότητα και παράλληλα μοναξιά, ειδικότερα όταν δεν μπορώ να επικοινωνήσω.

Δεν με ενοχλεί όμως! Είπαμε, αποσυμπιέζομαι. Λισαβόνα χθες, Μαδρίτη την άλλη εβδομάδα για τα γενέθλια του φίλου Άγγελου και της Ιωάννας του και μετά από εκεί και πέρα δεν έχω προγραμματίσει απολύτως τίποτα. Εντάξει, μόνο κάτι βασικά, μα προσέχω να κοιτάω τι είναι αυτό που στοχεύω και όχι το τί πραγματικά στοχεύω, μιά αναθεώρηση ας το πούμε. Όπως κάθε φορά, όταν θα επιστρέψω Ελλάδα θα το μάθεις την τελευταία στιγμή. Δεν χρειάζεται να αναφέρω ότι η οικία είναι στην διάθεσή σου όποτε τη χρειαστείς, για να μην πως επιβάλεται. Θα τα πούμε και απο κοντά όταν ξαναβρεθούμε από κοντά.

Σε φιλώ και μου λείπεις.

Σ.
υ.γ: την ταχυδρομική μου σύσταση δεν την ξέρω ακόμα, μόλις την μάθω θα έχεις και πραγματικό γράμμα μου, σαν καλοί υλιστές και κτητικοί άνθρωποι.

out of stock

2 τσαχπινιές June 23rd, 2009

Μπήκε για τα καλά και το καλοκαίρι και ο ιδρώτας έσταζε απ’ το πρωί στο μετωπό μου. Στο δρόμο μου φαίνομαι το ίδιο απόξενος και παγωμένος. Σβύνουν τα βήματα μου. Το νιώθω πως έφυγες, χάθηκες, κι εγώ ξέμεινα μοναχός και ξοφλημένος. Πουλήσαμε κι εκείνες τις υπέροχες μέρες σε τιμή εικαιρίας. Έφτασα ίσα μ’ εδώ με μιά καρδιά γεμάτη ειλιικρίνεια και μιά απρόσμενη, από μηχανής Θεού, βοήθεια. Δεν μου έμεινε χρόνος για συναισθηματισμούς. Δύσκολα οι άνθρωποι βρίσκουν τον εαυτό τους μέσα στα συντρίμια.

Αυτές τις σκέψεις των τελευταίων ημερών μου κάνει κακό να τις κρατώ στη θύμηση μου. Ελπίζω να βυθιστώ στη λήθη, να συγχωρήσω τον εαυτό μου πρώτα και στην συνέχεια να κάνω το ίδιο γι’ αυτούς που με πόνεσαν. Βρήκα μιά ευκαιρία και γραπώθηκα επάνω της από τα μαλλιά, μην τυχών και μου φύγει. Πήρα την εύκολη λύση για να καταφέρω επιτέλους να βγώ από ένα αδιέξοδο προσωπικό. Πήρα πάλι τους δρόμους και άφησα πίσω μου όλα όσα αγαπαω. Ως συνήθως δηλαδή, γιατί δεν είναι και η πρώτη μου φορά, το έχω δεί το έργο…

Έξω απ’ όλους. Τους έκανα πέρα όλους, τα κατάφερα, συγχαρητήρια, μαλάκα… Τους άφησα μέσα στο πλάνο μου αλλά τους έκανα να με βγάλουν εκείνοι από το δικό τους. Είμαι μακρυά, είμαι αλλού, είμαι εκτός, είμαι… παπάρια, είμαι.

Από εδώ και στο εξής σας αγαπώ τόσο που δεν σας απαιτώ, σας το υπόσχομαι…

υ.γ.: Τώρα που ξέρεις πως δε θα σε συναπαντήσω πουθενά, μη σε νοιάζει που βρίσκομαι…

Ανοιχτή επιστολή (part III)

8 τσαχπινιές June 12th, 2009

Συγνώμη που οι λέξεις μου ήταν λέξεις
και δεν ήταν λουλούδια,
χαμόγελα,
αγκαλιές
και παιδικές μελωδίες.

Σε σκέφτομαι καθε βραδυ πριν πάω για υπνο, προσεύχομαι στον όποιον σου Θεό να βρείς το δρόμο που σου αξίζει, όσο και αν ξέρω πως δύσκολα θα ξεστρατήσεις ξανά σε μένα…

γαμώτο, έλα σου λέω… έλα μην με αφήνεις να φεύγω μόνος.

χωρίς λόγια

13 τσαχπινιές May 1st, 2009

Δεν ξέρω, πλέον, γιατί βαθιά μέσα μας δεν εμπιστευόμαστε ο ένας τον άλλο. Φαντασιώνομαι πως θα ξυπνήσω ένα πρωί και θα έχουμε συνέλθει, θα γίνουμε αυτό που είναι όλοι οι φυσιολογικοί έρωτες, αλλά εμείς δεν είμαστε σαν τους άλλους, δεν υπήρξαμε ποτέ φυσιολογικοί, ούτε καν στην αρχή μας.

Έχεις ιδέα τι σύγχυση είναι για μένα να ξέρω πως είσαι η μόνη γυναίκα με την ικανότητα να με καταλαβαίνει;

Σε σκέφτομαι συνέχεια, συνέχεια.
Σκέφτομαι πως αυτή η γυναίκα γνωρίζει ποιος πραγματικά είμαι, μα μ’ αγαπά ούτως ή άλλως.

to do list

2 τσαχπινιές April 23rd, 2009

θέλει να πάψει να είναι σκλαβάκι της όποιας συνήθειας, να σταματήσει τις πανομοιότυπες καθημερινές διαδρομές, να αλλάξει το βήμα και την περπατησιά, το χρώμα στα ρούχα του.

Θα μετατρέψει όλα τα χασμουρητά σε χαμόγελα και για την ευτυχία, να βρει το κουράγιο να κυνηγήσει όνειρα, να απορρίψει συμβουλές, να ταξιδέψει, να διαβάσει, να ακούσει μουσική…

Είναι καιρός να αρχίσει πραγματικά να ζει, μα να του θυμίσεις που και που, και εσύ, πως στην πορεία χρειάζεται να μην ξεχάσει να αναπνέει.

Επόμενο Προηγούμενο


Ψάξε:

Πρόσφατα Γραπτά

Κατηγορίες

Αρχείο

Syndication

Powered By

  • WordPress
  • Subscribe in Google Reader
  • Subscribe with Bloglines
  •  m monitor
  • banner2.gif
  • Add to Technorati Favorites
  • page counter
  • eXTReMe Tracker