Αναρτήσεις 'Say what?'

στέρηση

9 τσαχπινιές November 27th, 2008

Ματαιοδοξία.

Πιθανό να είναι και η πιο αγαπημένη από τις επτά.
Ναρκισσισμός, το φυσικό όπιο.

Ελευθερία είναι να μην χρειάζεσαι ποτέ να πεις «συγνώμη».

τέλσον .:031:.

10 τσαχπινιές November 18th, 2008

Δεν ξέρω για σένα μα εγώ μεγάλωσα στην επαρχία και αργότερα στα εξωτερικά, εκεί που μιλάνε περίεργα δηλαδή, τ’ αλλιώτικα και μου ήταν τρομερό, θέλω να πω, η αλλαγή νοοτροπίας από την μία κατάσταση στην άλλη. Πέρασα κάποιες στιγμές, υποθέτω, αρκετά δυσβάσταχτες στιγμές για να με ταυτοποιήσω από μία πόλη που ντρέπεσαι να εκφραστείς, σε μιά άλλη που αν δεν φωνάξεις δεν υπάρχεις. Πιθανό και αυτό να με ώθησε στο να γράφω δημόσια. Ελπίζω πως τα γραπτά μου είναι σαν τα στιχάκια που βρήκες χαραγμένα σε κάποιο παγκάκι από κάποιο ξεχασμένο έφηβο, να δηλώνει το πάθος του για κάτι, μια ομάδα, μιά ιδέα, ένα κορίτσι ίσως, ότι βρίσκεται στον καθένα.

Δε χρειάζεται να υποθέσεις για το ποιος είμαι, πόσο μάλλον για το πως σχετίζομαι με τα κοινά. Δε διαφέρω εμφανισιακά από τους περισσότερους νεαρούς που προσπερνάς καθημερινά στο δρόμο σου, μα κρυφά ελπίζω πως εμένα θα με ξεχωρίζουν όλοι για κάποιο λόγο. Ίσως γιατί ακόμα πιστεύω πως οι άνθρωποι με ανησυχίες, μπορούν και αναγνωρίζουν ομοίους, μπας και δηλαδή βρω κανένα παραδίπλα να συνεννοηθώ, γιατί τελευταία με κοιτάνε λες και έχω πέσει από άλλο πλανήτη.

Αυτό το ημερολόγιο δεν το άνοιξες, ήταν πάντα ανοιχτό. Αυτό το ημερολόγιο επέλεξες για να γυρίσεις τις σελίδες του, όπως κάνεις και με καθημερινούς σου ανθρώπους που πιθανό να σε ενδιαφέρουν για τον ένα ή για τον άλλο λόγο. Δεν θα μπορούσα να ξέρω πως αισθάνεσαι στην πορεία της κάθε μου πρότασης. Αν οι λέξεις σου ερεθίζουν την φαντασία σου μόνο για τους εκάστοτε ήρωες ή το κατά πόσο παίρνεις παραμάζωμα και την υπόλοιπη παραγωγή, από το κομπάρσο μέχρι τον σκηνοθέτη. Αν όμως έχεις μία τόσο ευχάριστα περίεργη διάθεση να γνωρίσεις έναν άλλο άνθρωπο σε τούτο το αθέατο θέατρο που ονομάστηκε ζωή, τι δουλειά έχεις κούκλα μου εδώ μέσα;

υστεριόγραφο: παγιδευμένος μόνο για σήμερα ανάμεσα στον ένα και στον άλλο.

προσωπικός χώρος

4 τσαχπινιές November 13th, 2008

Το «σ’ αγαπώ» δεν το ορκίζεσαι ποτέ, το δίνεις απλόχερα, με τον Α ή Β τρόπο, πολλές φορές και με τον λανθασμένο, μα είναι το δικό σου μοναδικά πολύτιμο «σ’ αγαπώ». Αυτό δε σημαίνει πως παύει να πηγάζει από μέσα σου, πως πλέον το άρωμα της δεν κάνει την ανάσα σου να κόβεται, πως μια τυχαία συνάντηση δεν θα σε ρίξει στο ναδίρ της προσωπικής σου κολάσεως και στο παράδεισο των οπτικών σου ερεθισμάτων.

Μην επιλέγεις ποτέ τις στιγμές που θα ζεις, μην αρνείσαι να επενδύσεις χρόνο. Γιατί είναι το μόνο που δεν αγοράζεται, μήτε πωλείται, δεν μεταφέρεται κι ούτε χαρίζεται. Έχουμε όλοι προκαθορισμένα άγνωστη ποσότητα και το μόνο που καταφέρνουμε να κάνουμε είναι να τον σκορπάμε σε αφύσικα μίζερες δουλειές, σε δικές μας ενοχές του χθες ή άλλων αντιλήψεις και στην έλλειψη θάρρους για το αύριο. Να φιλιόμαστε καταμεσής του δρόμου ρε, αυτό ήθελα και ας ντρέπεσαι.

Έκανα λάθος, δεν θέλω άλλο προσωπικό χώρο, τι να τον κάνω; Τι να τον κάνω τόσο χώρο, ένας άνθρωπος τόσο μικρόσωμος; Να χωρέσω τι που, άνευ, είμαι κενός; Να τον διεκδικήσω πώς αν δεν μου τον παραβιάσεις; Σκόπευα, εν καιρώ, να σε αφήσω να μπεις, να μου τα κάνεις όλα πουτάνα, μα τα κατάφερες μία χαρά και απ’ έξω, όπως ακριβώς τα κατάφερα και εγώ εξ αποχής και αποστάσεως.

Σπείρες

5 τσαχπινιές April 9th, 2008

ΣπειραΧίλια ένα… χίλια δύο… χίλια τρία…

Έτσι μετράς τα δευτερόλεπτα, έτσι μετράς τον χρόνο. Όσο εσένα ο νους σου τρέχει στην πρόσθεση, άλλο τόσο τον χάνεις μέσα από τα χέρια σου. Μου το έμαθε ο Γιώργος αυτό όταν παράλληλα μου μάθαινε να συμπλεκτάρω ορθά πότε το μαθητικό CB400 και πότε το ολοκαίνουριο του Hornet-άκι. Να μετράω το χάσιμο το έμαθα, όπως τα περισσότερα.

Τελευταία επιμένω να κουμπώνω ατάκες και να τις εφαρμόζω σαν φυσικούς κανόνες, τελευταία μαθαίνω να σκέφτομαι με σχήματα, με την γεωμετρία, με το πλήθος μετρήσεων του κόσμου μου. Αφύσικα, τρίγωνα, τετράγωνα και κύκλοι, με τους τελευταίους να μου έχουν γίνει εμμονή. Διάβασα ξανά και ξανά το κείμενο της βολής στη Δονούσα που μιλά για κλείσιμο των, όποιων, κύκλων. Τι και αν τελικά είναι ολοκληρωτικά λανθασμένο; Δε θα μου ήταν παράξενο, μήτε η πρώτη φορά που μιλάω αραμαϊκά, αυτοκριτικάρω και αμφισβητώ, με τον κύκλο να είναι σχήμα δυσδιάστατο.

Τι συμβαίνει λοιπόν αν πιθανολογήσουμε πως η γωνία θέασης είναι λανθασμένη, αν το επίπεδο είναι διαφορετικό, αν τελικά είναι τρισδιάστατο; Οι κύκλοι μου τότε αλλάζουν μορφή και παίρνουν άλλο σχήμα, γίνονται σπείρες, αλλάζοντας επίπεδα με την πάροδο του χρόνου.

Χίλια τέσσερα… χίλια πέντε… χίλια έξι.

Μισό τσιγάρο δρόμος σκέψη και άλλο μισό επιστροφή, τον έχασα και αυτόν στο μέτρημα.

oh captain, my captain…

5 τσαχπινιές February 24th, 2008

…δεν διαφωνώ στο να αποφασίζεις να πάρεις τον ρόλο του καπετάνιου… να αντιληφθείς όμως και την ευθύνη της τιμής… να μείνεις πάνω στο πλοίο μέχρι τέλους…

Όλα ή τίποτα (;) και δεν μιλώ μόνο για ‘κείνα που μας βολεύουν…

Dolores och Johnny

7 τσαχπινιές October 31st, 2007

Ένα τεράστιο σπίτι με κουρασμένες φωνές και καπνό, και πίνακες κρεμασμένους στραβά στους άσπρους τοίχους. Κρύο μάρμαρο κάτω από τα λυμένα σανδάλια της και ενίοτε κάποιο χαλί να πνίγει τα βήματά της. Νιώθει μια απαίσια ζάλη και τρέχει αμέσως στο παράθυρο για να γεμίσει τα πνευμόνια της αλμυρό αέρα. Η ιδέα είναι καλή, αλλά η θάλασσα μακριά. Καταπίνει την άτονη και καυτή ανάσα της πόλης.

Την βρήκαν τα ξημερώματα με ένα μπουκάλι αγκαλιά να ξερνά, να φτύνει σάλια και εμετούς. Στον απόηχο ενός σκοτεινού μπαρ λίγα στενά πιο κάτω, κάποιος σουτάρει Bill Evans, μια πρέζα Gary’s Theme. Σκουπίζει τα χείλη με μια χαρτοπετσέτα ξεχασμένη στον πάγκο της κουζίνας και μένει εκεί, ακίνητη, γλείφοντας τα πονεμένα της δάχτυλα και χτυπώντας το πόδι στον ρυθμό. Θέλει να διώξει μια πίκρα και την ξινίλα του αλκοόλ από το στόμα. Στρίβει ένα Craven, ανάβει. Κατέβηκε στους δρόμους να σεργιανίσει την κακοκεφιά της μέσα σε λεωφόρους ή πλακόστρωτα σοκάκια, τίποτα πλέον δεν έχει καμία σημασία.

Ένας νοστιμούλης άστεγος τη σταματά να της πει κάτι που δεν καταλαβαίνει, της αγγίζει το μπράτσο και χάνεται. Τα γένια του άγρια, με μια δυσωδία κόπωσης, με τα ρούχα τσαλακωμένα. Έχει μικροσκοπικά μάτια-κουμπιά και κάτι στα μαλλιά σαν μπριγιαντίνη. Την κατακλύζει μια φευγαλέα επιθυμία να τρέξει ξοπίσω του, να ρωτήσει, να μάθει και κυρίως, να πει. Ένα λεπτό αργότερα το έχει ήδη ξεχάσει. Ακούει ένα ραδιόφωνο να ξεδιπλώνει κοπάδια από ονειροπόλες νότες που σβήνουν, σα στεναγμός, σαν υστερόγραφο κάτω από κάποιες αράδες.

Δεν επιτρέπει στον εαυτό της αυταπάτες και ψευτορομαντισμούς, κατάφερνε να κάνει τον κάθε παράδεισο πληκτικό. Αυτή την φορά, όμως, βγήκε από τον δρόμο. Πήρε ένα τηλέφωνο και μπήκε σε ένα ταξί καθώς μια γνώριμη, αγουροξυπνημένη φωνή απάντησε καταφατικά σε μια της ερώτηση. Έφυγε για άλλο ταξίδι, στην πτώση των κορμιών και στον στρόβιλο του έρωτα, αυτού που σε οδηγεί στα έγκατα, στη λάσπη, στη σάρκα της Γης.

Έκλεισα το ραδιόφωνο και χάζεψα το κόκκινο λαμπάκι να σβήνει.
Θα μπορούσε να την λένε Ντολόρες και εμένα Τζόνι.

(κα)Τάμεσης

6 τσαχπινιές August 8th, 2007

Ένας χοντρός κοιλαράς κοντοστούπης, κάθεται στο χορτάρι και γραφει σε ένα κομμάτι χαρτί με μαύρα μεγάλα γράμματα. Φοράει άσπρο πουκάμισο με κίτρινους λεκέδες κάτω από τις μασχάλες του, και η αναπνοή του μυρίζει πούρα και χθεσινό μπεκρομεθύσι.

Μια κοπελιά άσπρη, μικρή, λυγερή, μαυρομαλλούσα, σαν βγαλμένη από πινακα τής Αναγέννησης, στέκεται μέσα σένα κατακόκκινο, μικρό φόρεμα, περιμένοντας μια κλήση στο κινητό της και ένα λεωφορείο της γραμμής.

Είμαι ξαπλωμένος παραδίπλα, χαζεύω τα σύννεφα να περνάνε προσπαθόντας να φτιάξω μορφές. Ένα μπατσικό περνάει με την σειρήνα να ουρλιάζει, συνήθης και μοναδικός τόνος, ίσα ίσα για να σπάσει την σιωπή και τον έρωτά σου με το γύρω. Τον τελευταίο καιρό έχω βρεθεί σε μια περίεργη καμπή, είμαι έτοιμος να αποδεκτώ αυτό που είμαι και να κάνω κάτι για τούτο.

Προσπαθώ να συντάξω μια κοινή έναρξη και ένα κοινό τέλος για όλες μου τις σκέψεις. Οι καιροί μας προτιμούν προσγειωμένους και σιωπηλούς, γιατί μοιάζουμε σκεφτικοί άρα και σοβαροί. Οποιος μιλάει πολύ, γελάει πολύ, κλαίει πολύ, τρώει πολύ, κοιμάται πολύ, ζει πολύ, χαίρεται πολύ, είναι απλά μια μετριότητα που προσπαθεί να ξεπεράσει τα καθιερωμένα, τα κοινά, τα λογικά. Οποιος ζει με το πολύ μέσα στο μυαλό του, καταντά με το λίγο. “Παν μέτρον άριστον”, είπε και κάποιος Αρχαίος που ζούσε μέσα στα πολλά και τα λίγα κ.ο.κ.

Πρέπει να αρκεστώ και εγώ λοιπόν με τα μετρα και τα σταθμά των πολλών, γιατί ο πελάτης, η πλειοψηφία, οι Αρχαίοι Ημων Πρόγονοι, οι γονείς, οι ειδικοί, η Εκκλησία, οι αρμόδιοι… έχουν ΠΑΝΤΟΤΕ ΑΠΟΛΥΤΟ ΔΙΚΙΟ;

Δεν άκουσα τις συμβουλές και με μιας στα έδωσα όλα, έκανα πως δεν ήθελα… τον ερωτα θα έπρεπε να τον θαψουν σε μέρος απόκρυφο, να μην το ξέρει άλλος.

μπαλάκι ΙΙΙ

3 τσαχπινιές July 18th, 2007

Σας το έχω πεί, ξανά και ξανά.. εγώ έχω “σοβαρό” μπλόγκ ρεεε, γαμώ το… άρπαξα άλλο ένα μπαλάκι. Διαβάστε για μισό λεπτάκι τους κανόνες και ακολουθήστε την σκέψη… ξεκινάμε.

1. Η γνωστή φράση που η μις Τάτι θα ηθέλε να σχολιαστεί :

”.. θα πάω κι ας μου βγει και σε κακό ..” Ν. Παπάζογλου

Τώρα ρε Τάτι τι ρωτάς; Καλύτερα τί απάντηση θέλεις αδυνατώ να καταλάβω. Υπάρχει κάποιος που μπορεί να βάλει λογική πάνω από αισθήματα και να μπορεί να αυτοαποκαλείται άνθρωπος και μάλιστα δίχως τύψεις; Ποια ήταν η τελευταία φορά που δεν έκανες αυτό που σου είπε η διαίσθηση και όχι η λογική;.
Να πας, και ας σου βγει όπως είναι να βγει…

—–

2. Η γνωστή φράση που θα ήθελα να σχολιαστεί:

«…όλα είναι ζήτημα τιμής σε αυτό τον κόσμο…» Σ. Μάλαμας
σσ: δεν το περίμενε κανείς, ε;

—–

3. Η φράση εμπνεύσεως μις Τάτι, που επίσης θα ήθελε να σχολιαστεί :

” ..γεννήθηκα για να είμαι κι Όχι για να γίνω ..”

Θα προσπαθήσω πολύ να μην γίνω απόλυτος, μα ένα μεγάλο ποσοστό του ζωικού βασιλείου, συμπεριλαμβανομένων και των ανθρώπων, έχει προγραμματιστεί τι να κάνει. Όπως λοιπόν αράχνες γεννιούνται με την γνώση της κατασκευής του ιστού ως προς την επιβίωση έτσι και εμείς γεννηθήκαμε όλοι με κάποιου είδους γνώση. Άλλοι είναι να γίνουν γαμιάδες (διαιώνιση του είδους), άλλοι μουσικοί και ερευνητές (ανάπτυξη), άλλοι απλά θα περάσουν και δε θα ακουμπήσουν. Το πρόβλημα είναι να δεις από τα γεννοφάσκια σου τι σου έχει γραφτεί να γίνεις. Άλλοι το λένε ταλέντο, η μπάμπω μου, η Λευτέρία, πάντως το λέει καλύτερα και πιο απλά… Γεννήθηκε λέει για να πάρει τον παππού μου, τον είδε σε όνειρο όταν ήταν 4 χρονών.

—–

4. Η φράση, δικής μου εμπνεύσεως που θα ήθελα να σχολιαστεί και μπορείτε να την βρείτε και εδώ:

«…Όλοι θα βρούμε τη γραμμή που στρογγυλεύει και τον κύκλο τους κλείνει, την ευλογιά που χαρίζει το αντίθετο. Κάποια στιγμή όλοι θα βρούνε την βολή… και αυτή θα βρεί τον στόχο

Vulnerant omnes, Ultima necat (όλες πληγώνουν, η τελευταία σκοτώνει)…»

Όλο δικό σας…

Αρετή, Δωράκι, Πήγασε, Daarthiir και Greek Gay Lolita

Και είπαμε, πληροφορίες παιχνιδιού εδώ, από το μπλόγκ της μις Τάτι, απλά και όμορφα.

lOVE [will tear us apart]

2 τσαχπινιές July 13th, 2007

Οι μέρες… Μέρες, οι νύχτες.
Νύχτες τα λόγια, τα δικά σου λόγια, τα δικά μου λόγια, λόγια, πως να μιλήσω;

Οι ώρες, χωρίς εσένα, η κλειστή πόρτα. χωρίς εσένα, η γεύση του στόματος, χωρίς εσένα
Κι εκείνη μυστική, αγχόνη, πως να μιλήσω;

Με σημάδι μια παράξενη αγριότητα, με παντού. μια διάτρητη ψυχή με σταγόνες. μια τρεμάμενη βεβαιότητα με φιλιά, μια υπόσχεση που δεν… πως να μιλήσω;

Χωρίς παραβολές, χωρίς παραμυθία, χωρίς σύμβολα, χωρίς λέξεις, πια, πως να μιλήσω;

Η φωνή, έλα, τα μάτια, έλα, με γυμνά μάτια, έλα, με το κύμα, έλα, πως να μιλήσω;

Η αγάπη, η αγάπη στη καρδιά της κόλασης, η αγάπη στα δόντια της αστραπής, η αγάπη στο τέλος του ίσκιου, η αγάπη στις σπηλιές του βυθού, η αγάπη μες στις ραφές της καρδιάς, η αγάπη με τα μάτια ανοιχτά.

originally posted by Greek Gay Lolita

- Καρδιά με δεκαοχτώ κλειδιά οπού ‘σαι κλειδωμένη, άνοιξε, παίξε, γέλασε, σαν που ‘σουν μαθημένη.
-Με τι να ανοίξω η ορφανή που ειν’ τα κλειδιά χαμένα. Τα χέρια που μ’ ασφάλισαν είναι ξενιτεμένα. Η ξενιτιά είναι μακριά σαρανταδυό κονάκια, να στείλω χαιρετίσματα με δυό χελιδονάκια. Το ‘να να πάνει τους καημούς και τ’ άλλο τα φαρμάκια…

Ζωντανά, Πολυτσάνι

απαιτήσεις

8 τσαχπινιές May 18th, 2007

θέλω στίχους, με μέτρο…

για ένα κεφάλι γεμάτο μουσικές, αμέτρητες…

Που και πού πιάνω την κιθάρα, τον μπαγλαμά, το τουμπερλέκι, το ντέφι και γίνομαι πεχλιβάνης με τα λόγια, μα αυτά δεν μου κάθονται, είναι αυτά που διαλέγουνε τους ήχους και ‘γω δεν τα ‘χω βρεί ακόμα… κι εσύ δεν μου λες τι γράφεις

Επόμενο Προηγούμενο


Ψάξε:

Πρόσφατα Γραπτά

Κατηγορίες

Αρχείο

Syndication

Powered By

  • WordPress
  • page counter
  • eXTReMe Tracker