Αναρτήσεις 'Θεωρίες'

πρωτιές

9 τσαχπινιές March 10th, 2012

Όταν γνωριστήκαμε, με κυρίευσες τόσο που έπαψα πιά την δυνατότητα να ερωτευτώ οτιδήποτε άλλο μετά από σένα.
Ζωή μου και κατάρα να ζώ χώρια σου.

Ο Άγγελος το έπλασε σε λέξεις, μιάς και μου αρέσουν και μένα.
Η σημασία τους, καθαρά αισθητικά, όχι γλωσσολογικά.
Ο πρώτος του είδους.

Άνθρωπος, περήφανος, πεισματάρης και ερωτευμόνος.

αποσπάσματα από 34

5 τσαχπινιές November 18th, 2011

“…να έχεις το θάρρος του λόγου και την ευθύνη των λέξεών σου. πάντα.
τι πιο ομορφο απο το να περιγράφεις το πως ακριβώς το νιώθεις;
να μπορείς να ταυτοποιήσεις πλήρως το πρόβλημα και να το μεταφέρεις με τέτοιο τρόπο στον άλλο σου μισό, που να καταλάβει απόλυτα, τι σε έχει φέρει σε τέτοιο σημειο να πληγώνεις υπέρογκα κάποιον που αγαπάς τόσο…”

the boys

7 τσαχπινιές February 28th, 2011

Σήμερα
είδα ένα μεσήλικα στην παραλία,
να έχει αρπάξει το
κιτρινοκόκκινο πλαστικό φτυαράκι
από τον εγγονό του και
να σχηματίζει μία τρύπα
στην άμμο
με περίσσια παιδική αθωότητα,
κάνοντας, τάχα – μου – δήθεν,
πως τώρα ξέρει περισσότερα
επί του ζητήματος
της τρύπας,
από όταν ήταν στην ηλικία του εγγονού του…

“…the boys will always be boys…”, σκέφτηκα και όλα ξεκαθάρισαν.

συνημίτονα

7 τσαχπινιές January 14th, 2009

Ξύπνησα σε τούτο το δωμάτιο και ένιωσα απόλυτα ξένος με το χωροχρόνο. Όσο λιγότερο αναρωτιέμαι γι’ αυτά που νιώθω τόσα περισσότερα καταλαβαίνω.

Μην περιμένεις.
Ποτέ δεν θα είσαι έτοιμος.
Ποτέ δεν με θέλησα τόσο τώρα, πόσο μάλλον έτοιμο.
Μέσα στα ρούχα μου δεν μπορώ, ούτε στους δρόμους, ούτε (σ)το αύριο.
Η δύναμη μου υποτάσσει το κουράγιο μου.
Κοίτα που πας, για να μην πας εκεί που κοιτάς (Μάης), μην ξεχνάς το πίσω, άστο στον καθρέφτη σου.
Ανάσαινε στα σβέλτα.

Δεν καταλαβαίνω πως ένας άνθρωπος τόσο ρεαλιστής επιμένει να προτιμά την φαντασία του από τον ίδιο. Πιθανό γιατί καταφέρνει να κάνει το χαζό καλύτερα από τον έξυπνο.

χρόνος

8 τσαχπινιές July 20th, 2008

Χρειάζεται περισσότερος χρόνος για να κολλήσεις ένα βάζο, παρά για να το σπάσεις και αυτός είναι η μοναδική αλήθεια. Αυτή η συσσώρευση όλων σου των φόβων, όλα αυτά που άφησες πίσω και το φοβερότερο απ’ όλα, το μέλλον σου, θα κρατήσει βασανιστικά πολύ. Μακάρι να κατάφερνα να κρατηθώ και εγώ, να αντέξω, να τα κάνω όλα σ’ ένα ίχνος χρόνου δικού μου, σε ένα δευτερόλεπτο απόλυτου παρόντος.

Παρόν. Παρών! Εδώ χωμένος σε μιά ρωγμή, μιά υποψία ασφαλείας.
Τα περίπλοκα προβλήματα έχουν απλές, και αυτονόητα λανθασμένες, απαντήσεις.

υ.γ.: Μόλις μάθω να αγαπάω εμένα, υπόσχομαι πως είσαι η επόμενη. (by Postsecret)

Σπείρες

5 τσαχπινιές April 9th, 2008

ΣπειραΧίλια ένα… χίλια δύο… χίλια τρία…

Έτσι μετράς τα δευτερόλεπτα, έτσι μετράς τον χρόνο. Όσο εσένα ο νους σου τρέχει στην πρόσθεση, άλλο τόσο τον χάνεις μέσα από τα χέρια σου. Μου το έμαθε ο Γιώργος αυτό όταν παράλληλα μου μάθαινε να συμπλεκτάρω ορθά πότε το μαθητικό CB400 και πότε το ολοκαίνουριο του Hornet-άκι. Να μετράω το χάσιμο το έμαθα, όπως τα περισσότερα.

Τελευταία επιμένω να κουμπώνω ατάκες και να τις εφαρμόζω σαν φυσικούς κανόνες, τελευταία μαθαίνω να σκέφτομαι με σχήματα, με την γεωμετρία, με το πλήθος μετρήσεων του κόσμου μου. Αφύσικα, τρίγωνα, τετράγωνα και κύκλοι, με τους τελευταίους να μου έχουν γίνει εμμονή. Διάβασα ξανά και ξανά το κείμενο της βολής στη Δονούσα που μιλά για κλείσιμο των, όποιων, κύκλων. Τι και αν τελικά είναι ολοκληρωτικά λανθασμένο; Δε θα μου ήταν παράξενο, μήτε η πρώτη φορά που μιλάω αραμαϊκά, αυτοκριτικάρω και αμφισβητώ, με τον κύκλο να είναι σχήμα δυσδιάστατο.

Τι συμβαίνει λοιπόν αν πιθανολογήσουμε πως η γωνία θέασης είναι λανθασμένη, αν το επίπεδο είναι διαφορετικό, αν τελικά είναι τρισδιάστατο; Οι κύκλοι μου τότε αλλάζουν μορφή και παίρνουν άλλο σχήμα, γίνονται σπείρες, αλλάζοντας επίπεδα με την πάροδο του χρόνου.

Χίλια τέσσερα… χίλια πέντε… χίλια έξι.

Μισό τσιγάρο δρόμος σκέψη και άλλο μισό επιστροφή, τον έχασα και αυτόν στο μέτρημα.

πες μου κάτι

10 τσαχπινιές February 19th, 2008

Μικρές εμπνεύσεις, κάτι που πιάνει, δηλαδή, το μάτι, το αυτί, ο νους, μια υποσυνείδητη στιγμή, μιας άλλης, ρουτινιάρικης και καθημερινά συνηθισμένης. Πολλές φορές και χωρίς την δική μου βοήθεια το παραπάνω γίνεται μια μικρή ιστορία που μεγαλώνει και κατακλύζει το μυαλό μου και το μόνο που ζητάει είναι να βγει έξω, να το δουν κι άλλοι ότι υπάρχει, για να επιβεβαιώσω την ποσοστική του ορθότητα… και κατά συνέπεια και την σκεπτική μου ικανότητα.

Κουβεντιάζοντας λίγο περισσότερο τελευταία, τέθηκε χθες επί τάπητος ένα ερώτημα που πολλές φορές παλαιότερα προσπάθησα να απαντήσω μονάχος. Η επιμονή μου στο ζήτημα εξέθετε την θεμελιώδη διαφορά μεταξύ των δύο φύλων, που, πλην της Τεό, με την Αρετή έχουμε κουβεντιάσει και διαφωνήσει ουκ ολίγες φορές.

Οι άντρες αγαπούν σπανίως και έντονα, οι γυναίκες συχνά και λίγο… (λέω)

Δε θα αποκαλύψω τις ανατριχιαστικές λεπτομέρειες των συζητήσεων, όσο και αν πολλοί από εσάς θα θέλατε, όχι δωρεάν τουλάχιστο. Αυτό που δεν τόλμησα να σκεφτώ πιότερα και δεν αποκάλυψα στους συνομιλητές μου είναι η παράμετρος της ανδρικής ανικανότητας αλλαγής πλεύσης, αυτό, δηλαδή, που τα θηλυκά αποκαλούν αντρικό εγωισμό. ΔΕΝ είναι εγωισμός δυστυχώς, είναι πλήρης, ΟΛΙΚΗ ανικανότητα. Τα αρσενικά δουλεύουν με απλότητα σκέψης, πρακτικά, όχι πάντα λογικά, και καταλήγω πως τούτο είναι η πηγή του προβλήματος.

Οι άντρες ξέρουν να αγαπούν (τελεία), με έναν τρόπο μόνο (πάλι τελεία), έτσι όπως μόνο ο καθείς ξέρει (άλλη μιά τελεία). Δίνουν πάντα την ίδια αγάπη χωρίς εξαίρεση…πλήν μιάς, ως προς την επιβεβαίωση του κανόνα.

Η ίδια αγάπη σε λάθος άνθρωπο. (Κωνσταντίνος Βήτα)

Όσο και αν πιστεύω πως η ζωή μου δίνει αυτά που θέλω, δεν μπορώ να μην σκέφτομαι ότι στην πορεία μαθαίνεις να αγαπάς αυτά που έχεις.

Αντί (ε)αυτού

2 τσαχπινιές December 11th, 2007

Γεμάτο το βαρόμετρο και προσπαθώ να με βάλω στο κλίμα κάποιας μακρινής γιορτής. Αυτής που πιτσιρικάς την ένιωθα μόνο λόγω της αναμονής μου για το κλείσιμο των σχολείων, στο βαρύ χειμώνα της Κοζάνης που μεγάλωσα, στα παιχνίδια με τα χιόνια με τους παιδικούς μου αδερφούς και τις ζεστές ξυλόσομπες της δεκαετίας του ’80. Με τον φόβο της ετικέτας του παρελθοντολάτρη, γκρινιάζω συνεχώς στους γύρω μου ενάντια στη αδράνεια και την μαζοποίηση. Γκρινιάζω σε όλους αυτούς που άνω-θρώσκουν, μα έχουνε ξεχάσει να σκέφτονται έξω από τον προσωπικό τους μικρό-κόσμο, σε αυτούς που δε μπορούν να θυμηθούν πως είναι να ζεις δίχως κινητό μα να βρίσκεσαι παντού και πάντα.

Προσπαθώ να με βάλω στο κλίμα κάποιας μακρινής γιορτής, μα δεν τα καταφέρνω. Με τίποτα.
Ίσως γιατί εγώ πλέον δεν υπάρχω. Περιμένω τη στοργή κάποιου για να υπάρξω, κι αυτή η στοργή δεν έρχεται, και δεν μου φαίνεται δίκαιο να ξεκινήσω να υπάρχω μέσα από την ιδέα κάποιου για μένα, μέσα από το κάθε μου ηλεκτρονικό παλμό. Τι να κάνω που το έχω ανάγκη; Άλλη μια μέρα θα περάσει και θα ξεχάσουμε πως μονάχα τα ανθρώπινα χέρια μπορούν να χαϊδέψουν με τρυφερότητα όσο καμία λέξη, κανένας στίχος. Μόνο η αίσθηση της γυμνής σάρκας θα μας ικανοποιεί πλήρως, όπως όταν ήμασταν παιδιά που τίποτα δεν ήταν καλύτερο από μια αγκαλιά.

Προσπαθώ να με βάλω στο κλίμα κάποιας μακρινής γιορτής που μιλάει για αγάπη. Εδώ και χρόνια αρνήθηκα το «…ο καθένας για τον εαυτό του κι έχει ο θεός για όλους…». Υποστήριξα αδύναμους, φτωχούς, απλούς και αποξενωμένους με όποιο τρόπο μπόρεσα, φαγητό, κουβέντα, τσιγάρο και δεν έβαψα με στάλα αίμα τα χέρια μου, ούτε και τη συνείδησή μου. Μέσα από γεγονότα των τελευταίων χρόνων συνειδητοποίησα πως στο όνομα του, όποιου, Θεού, της, όποιας, Πατρίδας, της, όποιας, Ελευθερίας και των, όποιων, αγνότερων αφηρημένων εννοιών των ανθρώπινων ιδανικών, εκτελούνται, και θα συνεχίσουν να εκτελούνται τα φρικιαστικότερα εγκλήματα. Τίποτα δε μπορεί να τους σταματήσει μέχρι τη μέρα που δεν θα είναι πια δυνατό για τους λίγους, να κάνουν κακό στους πολλούς… πιθανόν γιατί θα είναι υπερβολικά ισχυροί μα τόσο μόνοι και τόσο λίγοι…

Μέχρι τις επόμενες γιορτές απαιτώ στέγη για κάθε οικογένεια, ψωμί για κάθε στόμα, παιδεία για κάθε καρδιά και φως για κάθε νου, σε μια Υφήλιο χωρισμένη σε σύνορα συμφερόντων. Είμαι πλέον σίγουρος πως η ανθρώπινη ιστορία δεν έχει ξεκινήσει, δεν έχουμε δει τίποτα ακόμα. Είμαι άκρως πεπεισμένος πως βρισκόμαστε στην τελευταία περίοδο της προϊστορικής εποχής. Δεν είναι δυνατό αλλιώς να το χωρέσω στο νου μου, πως ο οποιοσδήποτε να προσπαθεί να απορρίψει όλους τους άγραφους νόμους που κυβερνούν τη κοινωνική ζωή μας. Δεν μπορώ να συνειδητοποιήσω πως ο οποιοσδήποτε μπορεί ατιμώρητα να καταπατά τους δεσμούς του με τη φύση καταστρέφοντας βουνά, θάλασσες και ποτάμια, όλα αυτά δηλαδή που δημιουργήθηκαν εκατομμύρια χρόνια πριν τον άνθρωπο, μέσ’ από χρονοβόρες και περίπλοκες φυσικοχημικές διαδικασίες για να μας φέρουν κοντά, να μας ενώσουν σε κοινωνίες και όχι για να μας διαιρέσουν σε λαούς.

Η πιο αληθινή ιστορία ενός ανθρώπου, το πραγματικό είναι του, δεν βρίσκεται στον περίγυρο ή στο εξωτερικό του περιβάλλον. Την συναντάς στην εσωτερική του ανάπτυξη, στο πνεύμα του και στην ψυχή, στην ολοκληρωτικά δική του οικουμενική συνείδηση και σκέψη. Ας παλέψουμε να μην μεταφραστεί η ευτυχία σε έννοια παρατημένη, σε «μεγαλοστομία» πνιγμένη στα ακίνητα νερά, της επιβίωσης, της προσωπικής ασφάλειας, της ιδιοκτησίας.

«…Και εσύ; Θα προσπαθείς να ξεφύγεις μέσα από αδιέξοδα και στιγμιαίους διαδρόμους μοναξιάς, θα καθρεφτίσεις στα μάτια των άλλων τη φθαρτή ομορφιά, θα τρέξεις να κρυφτείς από τα αληθινά, μέχρι που τα πόδια δε νιώθουν το έδαφος και μέχρι να σε καταπιεί η κινούμενη μάζα της ανθρώπινης ματαιοδοξίας σου…»

Ρωξάνη, Δεκέμβρης 2007

Ο Κύριος ξαναγεννιέται κάθε χρόνο, εμείς να δω πότε θα βάλουμε μυαλό.

Καλές γιορτές.

Υστεριόγραφο: Ίσως να είμαι ακόμα ένα απ’ εκείνα τα πανκ-αλητήρια που ξημεροβραδιάζονταν στο πέταλο, στην πλατεία, διαβάζοντας και γράφοντας ιδεολογικές αηδίες σε τετράδια και τοίχους.
Μικρέ βιάσου να προλάβεις να μεγαλώσεις πριν τα χρόνια σε γεράσουν…

Club

8 τσαχπινιές November 18th, 2007

Welcome to the club,
καινούρια δεκαετία, καινούρια παραμύθια.

Με το βλέμμα σού να περιπλανιέται σε άλλα συγγενή βλέμματα και σε δρόμους, η αποστασία της ψυχής σου γίνεται αηδιαστικά απότομη και ζωηρή.

Δεν αναρωτιέμαι για την ύπαρξη μας, αναρωτιέμαι για τις ανάγκες της.

αναγκαιότητες

10 τσαχπινιές September 20th, 2007

άτσαλοςΈνας φίλος μου δήλωσε, σε κάποια προσωπική μας κουβέντα, πως κάνουμε ταξίδια με το ίδιο ακριβώς κίνητρο. Την αναγκαιότητα.

Ζω όπως όλοι μας μια πολλαπλή ζωή, σαν άνθρωπος, σαν μηχανικός, σαν boulderer. Οι καθημερινοί μου περιορισμοί είναι τέτοιοι ώστε να μην μου επιτρέπουν να αφιερώσω όσο χρόνο θα ήθελα σε οτιδήποτε. Σκορπώ απαράδεκτα υπερβολικό χρόνο σε ύπνο, για να αυτό-αποκαλούμαι άνθρωπος, μα παράλληλα δεν κοιμάμαι ποτέ αρκετά για να ξεκουράσω το σώμα μου από την κάθε προπόνηση bouldering στο κάστρο.

Οι περιπτώσεις που χρειάζεται να βρω λύση για ένα δύσκολο πρόβλημα όμως, δεν έχουν να κάνουν με τις ικανότητές μου, είτε ως άνθρωπος, είτε ως μηχανικός, είτε ως boulderer. Η έλλειψη χρόνου και προετοιμασίας με ανάγκασαν να δημιουργήσω τον μόνο μου αμυντικό μηχανισμό απέναντι σε προβλήματα. Να δουλεύω πολύ και έντονα, επίμονα.

Στα δυσκολότερα προβλήματα πρέπει να δουλέψω πολύ σκληρά για να εμποδίσω την ιδέα και την φωνή της εγκατάλειψης να ακουστεί. Ορισμένες φορές γίνεται λίγο, εώς πολύ, ενοχλητική.Κάπου εκεί συνηθίζω να αλλάζω γωνίες βλέψης και δε φοβάμαι να κατέβω χαμηλά, γιατί ακόμα και εκεί κάτω έχει πρωτόγνωρα ενδιαφέρον εικόνες. Άλλοτε πάλι πετάω όλα τα βιβλία και τις θεωρίες από το παράθυρο και κάνω το κάτι περισσότερα απλό, το κάνω να λειτουργεί.

Κάθε ένα από τα προβλήματα που ερχόμαστε σε επαφή είναι απαιτητικότερα από τα προηγούμενα καθώς και, χρονικά, είναι ότι πιο επίπονα κοπιαστικό στη ζωή μας. Η σοβαρότερή δυσκολία στην επίλυση των όποιων προβλημάτων είναι η πνευματική, και βρίσκω πως πολλές φορές για να σπάσω το όριο αυτό το μόνο που πρέπει να κάνω είναι να ουρλιάξω στιγμιαία.

Την κάθε στιγμή που τα καταφέρνω νιώθω ολόκληρος.
Αυτή λοιπόν φίλτατε, είναι η δική μου.

Επόμενο Προηγούμενο


Ψάξε:

Πρόσφατα Γραπτά

Κατηγορίες

Αρχείο

Syndication

Powered By

  • WordPress
  • page counter
  • eXTReMe Tracker