Αναρτήσεις 'Άντε γαμήσου'

δεν επιτρέπω

22 τσαχπινιές July 9th, 2005

Είπα κι εγώ ν’ αλλάξω ζωή, ν’ αρχίσω καινούργιο παιχνίδι, γιατί εμπνέω και πάθη μεγάλα που μου είπε μια ψυχή κάνοντας με να χαμογελάσω. Άλλα είχα ετοιμάσει και άλλα γράφω, όχι γιατί με πειράζουν αυτά που ακούω για το τι κάνει καθής μας.. αλλά για τα πράματα που δεν κάνει, το’ πα και παλιά σιχαίνομαι την λήθη, το έτσι και γιουβέτσι.

Τα ζώα μπορεί να φωνάζουνε και να πλακώνονται στις μπουνιές, ποτέ όμως δε χρησιμοποιούν το ψέμα, την κακία, ή άλλα συγγενή ζώα για να λύσουν τις προσωπικές τους διαφορές, πράγμα που συνηθίζεται με μάς τους ανθρώπους που δεν είμαστε δυστυχώς ζώα. Η κοινωνία των ανδρών είναι σιχαμερή. Η κοινωνία των γυναικών το ίδιο (ίσως και λίγο παραπάνω λόγω αθέμιτου συναγωνισμού).

Ζήτω λοιπόν η κοινωνία των παιδιών και των ζώων όχι όλων, αυτών που δεν έχουν αποχτήσει ακόμη ανθρώπινες συνήθειες μη μου τους κύκλους τάρατε…. καταραμένο το τρανζίστορ μου νοθεμένο, πάλι άλλα παίζει και μ’ ενοχλέι γιατί βλέπω κάποιους που αγαπώ να γίνονται κομμάτια τελευταία και δε θα το επιτρέψω σε κανέναν σας αλήτες

σύνδρομο

2 τσαχπινιές June 27th, 2005

Πάντα έλεγα πως θα μείνω παιδί… θυμάσαι κοπέλα με τα υπέροχα χείλη;
Σου το είχα πεί εκείνο το απόγευμα κάπου στο Μοναστηράκι, εκείνο το υπέροχο απόγευμα που έγινε σούρουπο και μετά βράδυ και ακόμα μου μιλούσες με πλατιά χαμόγελα …όχι όπως τώρα…σηκώνω τα χέρια μου ψηλά, αυτά που πολλές φορές δεν σ’ άγγιξαν,τώρα κλείνω και τα μάτια που λίγες φορές σε χόρτασαν… ..δεν άντεξα. Έσπασα. Και την έκανα…

Ελεύθερος. Κάποιοι πέθαναν κραυγάζοντας το. Άλλες εποχές… Δεν άντεξα… Και γύρισα… Όμως το Μετά δεν ήταν ποτέ σαν το Πριν… ..ξέχασα να ζώ την μοναδικότητα της κάθε στιγμής, την ολοκλήρωση του να υπάρχω στο εδώ και τώρα, το πλέον πιο σημαντικό στίγμα της παιδικότητας, …πρέπει να κλαίω κρυφά στις γωνιες, όπως κάθε αγορι… …μα στήθος ζητώ να κρυφτώ, όπως κάθε αγόρι…θα πάω χαμένος και κρίμα… Δεν με θέλει ο περίγυρος…εμείς είμαστε πλασμένοι για να υποφέρουμε είναι όμως γλυκός ο πόνος όταν ξέρεις πως διαφέρεις απ’ τους άλλους…

Το να μιλάμε και οι δυό Ελληνικά δεν αρκεί για να μιλάμε και οι δυό την ίδια γλώσσα.

…these days…

4 τσαχπινιές June 26th, 2005

…these days…

Φράνκ

Πες και εσύ μιά τσαχπινιά May 28th, 2005

Ο Φράνκ πάσχει από μια αρκετά σπάνια ασθένεια: είναι σχετικά ευφυής. Όχι έτσι όπως εννοούμε συνήθως το «ευφυής», για παράδειγμα δεν είναι αυτό που αποκαλούμε «διανοούμενος», η περίπτωσή του είναι πολύ πιο ενοχλητική. Αναρωτιέται μονίμως για τα πάντα. Θα ήθελε να διδάσκει στο πανεπιστήμιο. Απεχθάνεται τις επιταγές της μόδας, την καταναλωτική κοινωνία, την ετοιματζίδικη σκέψη και συνεπώς, είναι πολύ δυστυχισμένος. Κάνει λοιπόν διάφορες προσπάθειες να γλιτώσει από αυτή τη μοίρα. Καταρχάς, δοκιμάζει να γίνει αλκοολικός. Αλίμονο, αυτό δεν είναι καθόλου εύκολο!

Παρά την καλή του θέληση και τη βοήθεια ενός έμπειρου διδασκάλου, του Μάη, ο Φράνκ θα διαπιστώσει πολύ γρήγορα πως είναι εντελώς ατάλαντος σ’ αυτόν τον τομέα. Θα πειραματιστεί λοιπόν σε κάτι άλλο, στην αυτοκτονία. Αλλά εκεί τα πράγματα είναι ακόμα πιο δύσκολα. Το ποσοστό επιτυχίας δεν φτάνει καλά καλά μήτε το μέσο όρο. Τότε λοιπόν ο Φράνκ σκέφτεται τη λύση της λοβοτομής.

Ένας φίλος του, ο Σωτήρης γιατρός στο Γεννηματά, τον αποτρέπει από αυτή την εγχείρηση και τον πείθει να πάρει το Ευτυχοζάκ, ένα καινούριο χάπι που σε κάνει βλάκα. Και ω του θαύματος! Επιτέλους, ο Φράνκ εξομοιώνεται με το πλήθος. Γίνεται ένας γνήσιος κόπανος: βλέπει ριάλιτι στην τηλεόραση, κολλάει στους τοίχους φωτογραφίες του Παπακαλιάτη και της Καλομοίρας, τρώει στα Goody’s και καταλήγει, πολύ λογικά, υπάλληλος σε Α.Τ.Τ.Ε. εταιρεία.

με λένε

Πες και εσύ μιά τσαχπινιά March 2nd, 2005

Mε λένε Φρανκ. Eίμαι κλεισμένος εδώ και ένα μήνα στο σπίτι μου και ζω μόνο με μια σκέψη. Nα καταφέρω να βρω αυτό που ψάχνω. Tο έχασα- δεν ξέρω πότε ακριβώς- και είμαι σίγουρος πως θα το βρω. Το Φρανκ δεν είναι το πραγματικό μου όνομα, εκείνη με φώναζε Φρανκ γιατί της θύμιζα τον ήρωα του Nάνου Aστρονόμου. Όχι, ούτε νάνος είμαι, ούτε αστρονόμος, όμως της τον θύμιζα κι εγώ δεν είχα παρά να μάθω να ακούω σε αυτό το όνομα, τουλάχιστον όταν με φώναζε εκείνη.

Σήμερα έψαξα τα παλιά μου χειρόγραφα μήπως και κάτι μου θυμίσει που βρίσκεται αυτό που ψάχνω. Έκανα άνω κάτω το δωμάτιο. Mετά πήγα και ήπια δύο ποτήρια νερό. Και ξάπλωσα λιγάκι για να ξεκουραστώ. Aποκοιμήθηκα χωρίς να το καταλάβω. Ξύπνησα ιδρωμένος. H ζέστη είναι ανυπόφορη. Σκέφτομαι να αγοράσω έναν ανεμιστήρα αλλά αυτό θα σήμαινε ότι πρέπει να βγω. Kι εγώ θέλω να κάνω το παν για να το αποφύγω. Eίναι και που δεν χτυπάει καθόλου το τηλέφωνο. Mόνο μια φορά κι αυτό ήταν από την πιτσαρία για να επιβεβαιώσουν μια παραγγελία… εκεί που νομίζω πως έχω πιάσει πιά πάτο, φροντίζεις να βάζεις πάντα στο χέρι μου ένα ολοκαίνουριο φτυάρι…

Πάλι αιμορραγούσα και δεν είχα αρκετό πανί να δέσω όλες τις πληγές. κουφάλα, σε αγαπω, γράφω και κλαίω

ρεσιτάλ

Πες και εσύ μιά τσαχπινιά December 4th, 2004

Ένα μονάχα ρεσιτάλ μαζί σου ήθελα, δίχως πρόβες και σενάρια. Η δική μας αυλαία ήθελα να κλείσει με χειροκρότημα… έστω και αν το έργο δεν ήταν κωμωδία, έστω και αν χύθηκε και κανένα δάκρυ στην διάρκεια. Το τέλος του ήθελα να επισφραγίζεται με χαρά, σαν τις παλιές ελληνικές ταινίες, που όλα λήγουν δίκαια και ο κάθε κατεργάρης επιστρέφει στον πάγκο του. … παράλλογος ο επίλογος, σε γυρεύω ακόμη…

άντε και γαμήσου τώρα

1 τσαχπινιά November 2nd, 2004

Σου ‘χω πει πολλές φορές, έχω παραδεχτεί μάλλον, ότι η ζωή μου έχει ένα lag. Ίσως αυτο το lag δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένας διαφορετικός όρος για να δηλώσω ότι είμαι διανοητικά καθυστερημένος, και όταν λέω διανοητικά καθυστερημένος δεν εννοώ απαραίτητα καθυστέρηση που οδηγεί στο Ιπποκράτειο…. εννοώ μία ελαφράς μορφής καθηστέρηση, κάτι σαν, ο εγκεφαλος μου να ξεκινησε να αναπτύσεται περίπου μία 8-ετία μετά την γέννησή μου…. την ημέρα δηλαδή που σε γνώρισα…

Χτές έφυγες. Πανηγυρισμούς μην περιμένεις να ακούσεις για την αποχώρησή σου. Θα πρέπει να έχω κάνει μεγάλο κακό για να σου συνέβαινε κάτι τέτοιο. Προσωπικά θα σου δώσω την καλύτερη ευχή που μπορώ να δώσω σε κάποιον. Να περιπλανηθείς άσκοπα πολύ λιγότερο από μένα

Άντε και γαμήσου τώρα…

αναμνήσεις IΙΙ

Πες και εσύ μιά τσαχπινιά July 21st, 2004

Θέλω να την αφήσω.
Γιατί; Γιατί μόλις έχω συνειδητοποιήσει την ματαιότητα της σχέσης μας. Μεγάλη απόσταση, λίγος χρόνος, και οι αναμνήσεις που με συνδέουν μαζί της, περιορίζονται στο ελάχιστο. Έχω κουραστεί να ακούω την φωνή της και στο κάθε σχόλιό της, αντιδρώ. Λέει αηδίες και με νευριάζει ή απλά έχω χάσει κάθε ενδιαφέρον. Δεν είμαι σίγουρος σε ποιό σημείο ακριβώς έπαψα να νοιάζομαι. Μάλλον δεν νοιάστηκα ποτέ. Αυτό σίγουρα σκεφτήκαμε όλοι. Να το θέσω αλλιώς.

Δεν είμαι σίγουρος σε ποιό σημείο έπαψα να προσπαθώ. Μετά τον καυγά, πιο πρίν, χθές, σήμερα…πότε; Και πάλι, ακούω μια φωνή ειρωνική στο βάθος να με χλευάζει. Μάλλον ποτέ δεν προσπάθησα. Ίσως απλά να μην θέλω να είμαι ο δυνατός της υπόθεσης. Να στηρίξω ποιόν και γιατί; Εγώ; Που μια ζωή έμαθα να τα βλέπω όλα άχρωμα και γκρίζα. Και ακόμα σκέφτομαι. Είναι φάση που θα περάσει, ή μήπως έφαγα χαστούκι και ξύπνησα; Δεν μ’ αρέσει αυτό το μπλέξιμο.

Είναι μια όμορφη σχεσούλα όταν την δείς απο μακρυά. Μονάχα όταν μπείς στον χορό χορεύεις. Η παραμικρή επικοινωνία που υπήρχε μεταξύ μας, νιώθω πως εξαφανίστηκε. Ακόμα και έτσι, με τρομοκρατεί το γεγονός πως είμαι προσκολλημένος σε ένα άτομο χωρίς να έχω το περιθώριο να κοιτάξω αλλού και να κάνω σαν παιδί τις μαλακίες μου. Γιατί αυτό έχω συνειδητοποιήσει. Μια ζωή με τους κανόνες και τα ταμπού. Μια ζωή να κοιτάω κάτω και να κοκκινίζω. Μια ζωή να κλείνω το στόμα μου και να φεύγω.

Δεν περιμένω πως γίνομαι κατανοητός. Μάλλον έχω μπεί στο ίδιο καζάνι που βράζουν όλοι οι υπόλοιποι.

Δεν νιώθω ευτυχία.

Δεν νιώθω καν την ανάγκη για δέσμευση. Αυτό δεν λέει κάτι;

Με ρωτάνε αν ξέρω τί θέλω. Η απάντηση θα είναι μια μονόλεκτη άρνηση. Το καταλογίζω στον εαυτό μου. Όμως δεν θέλω να κοροιδεύω κανένα.

για τις 18

Πες και εσύ μιά τσαχπινιά April 15th, 2004

Δυστυχώς εδώ και λίγο διάστημα όλα μας πήγαν ανάποδα και ερχόμεθα εις δυσάρεστον θέσιν όπως αναγγείλωμεν υμάς, ότι έχομεν πείσει εαυτούς εγκαταλείψωσιν προσπάθειας απέναντί σων.

Από τότε που έφυγα απο κοντά σου έχοντας την ανάγκη για επικοινωνία κι επαφή, βρήκα την υγειά μου. Δεν πίνω, δεν καπνίζω, γυμνάζω το σώμα μου, δεν κλαίω, δεν σου γράφω, δεν με νοιάζει που δεν μου γράφεις ούτε και ΄συ, ούτε με πειράζει που δεν περνώ πιά από το σπίτι σου και το σκυλί σου δεν μου γλύφει το χέρι… αυτό μ’ ερωτεύτηκε περισσότερο από σένα, γιατί ήξερε πως έστω και το ένα μου χάδι είναι αληθινό.

Δεν μπορώ να με εμπιστευτώ πλέον, δεν το ρισκάρω, μαζί σου να πέφτω για πάντα, και πρέπει να σε αποφεύγω… κουράγιο και αντοχή ενάντια στον χρόνο… αυτή την φορά δεν θα γυρίσω στο κάλεσμά σου σειρήνα μου, και ας μου λείπει το βουλοκέρι…

Ο Κύριος τα κατάφερε και φέτος, αναστήθηκε… άσε τώρα και μένα…

τα χρόνια τα πολλά μου έχεις για τις 18 του μήνα…

νιότη

Πες και εσύ μιά τσαχπινιά March 22nd, 2004

Η νιότη πονάει. Η νιότη πονάει πολύ. Γνωρίζει τόσα λίγα και θέλει τόσα πολλά. Θέλει την αγάπη. Μπορεί να ήταν και οι 2 τους καλοί μαθητές στο σχολείο, μπορεί να σπούδασαν, να πήραν πτυχία. Να έμαθαν απέξω τόμους και συγγράμματα και να πέτυχαν στις εξετάσεις του πανεπιστημίου, όμως ξέρουν ακόμα τόσο λίγα. Για την ασκητική της αγάπης ξέρουν τόσα λίγα.

Πιστεύουν ακόμα πως τους την χρωστούν, πως μπορούν να την απαιτήσουν, ακόμα και να την επιβάλουν. Να εξοργίζονται όταν δεν τους αγαπούν. Οταν δεν τους έχουν για το κέντρο του σύμπαντος κόσμου. Οταν δεν παρατούν για χάρη τους οτιδήποτε και οποιονδήποτε και ανα πάσα στιγμή.

Πιστεύουν πως δικαιούνται την ψυχή του άλλου. Μπορούν να γίνονται μπαρούτι και να εκδικούνται γι’αυτά. Λένε ακόμα αγάπη τον έρωτα, λένε έρωτα το “σε θέλω”, λένε πόνο τον θυμό, λένε “μου μάτωσες την καρδιά”¨τον πληγωμένο εγωισμό. προσπαθούν να γνωριστούν παίζοντας τυφλόμυγα.

Για σένα που είσαι μεγάλο ψέμα, που κρύβεσαι πίσω απο το δάχτυλό σου και ενίοτε πίσω απο δάχτυλα άλλων

Επόμενο


Ψάξε:

Πρόσφατα Γραπτά

Κατηγορίες

Αρχείο

Syndication

Powered By

  • WordPress
  • Subscribe in Google Reader
  • Subscribe with Bloglines
  •  m monitor
  • banner2.gif
  • Add to Technorati Favorites
  • page counter
  • eXTReMe Tracker