Αναρτήσεις 'Κάπου σε ξέρω'

τσιχλόφουσκα

6 τσαχπινιές November 8th, 2010

Με θυμάσαι.
Προχωράω γρήγορα, όταν μιλάω, χείμαρρος και καπνίζω, ακόμα καπνίζω…

Με θυμάσαι.
Ήθελα να μείνω κι άλλο, αλλά δε μπορώ…

Θα σου στείλω ένα χάρτη, να με βρεις. Να ξέρεις ακριβώς που είμαι, γιατί εδώ είναι η άλλη πλευρά του πλανήτη, ναι όπως το ακούς, απ’ όλες τις πλευρές, η άλλη πλευρά.

Μέσα στον ίδιο φάκελο θα βάλω και μια τσιχλόφουσκα, από αυτές που σου αρέσουν από τότε που ήσουν μικρή. Να την μασήσεις καλά, να την κάνεις και φούσκες, να τις σκας μαζί με χαμόγελα, πρώτα το ένα, μετά το άλλο… και τούμπαλιν.

Την πιο μεγάλη να την κάνεις όσο ένα αερόστατο.
Να τεντώσεις τις πατούσες σου, να σηκωθείς ψηλά στο αέρα.
Να βγεις από την πόλη σου, να περάσεις ποτάμια, βουνά και θάλασσες, να περάσεις τους κόσμους και τους ωκεανούς που μας χωρίζουν.

Κι όταν θα προσγειωθείς, θα σου κάνω αγκαλιά και θα σου δώσω κι άλλη μία.
Ότι θες εσύ.

Να δω ξανά τα μεγάλα σου μάτια να λάμπουνε.
Να πεταρίζουν τα βλέφαρά σου σαν φακός μιας Leica, κλικ, και να γράφουν εικόνες, κλικ, όλες καινούριες, κλικ, όλες φρέσκιες, κλικ, όλες πράσινες και με πολύχρωμα λουλούδια, κλικ.
Να καθρεφτίζομαι και εγώ μέσα σ’ αυτές, να φτιασιδώνομαι ευτυχισμένος, να πάψω να φεύγω μακρυά για να βρίσκω δικαιολογίες όταν γίνομαι απόμακρος.
Γιατί δε θα ‘χω κάτι να σου πω που δε θα ξέρεις.

Έτσι δε θα χρειάζονται τα λόγια για τον νέο κόσμο που γνώρισα, δε θα χρειάζονται κάρτες με χρώματα, με σύννεφα, με θάλασσα, με πρόσωπα, με εμένα στο μελάνι.

Θα με έχεις μαζί σου.

Μις Τάτι, σας ευχαριστώ

2 τσαχπινιές April 2nd, 2010

Αν ήμουν Θεός συνέχεια θα τιμωρούσα!
Τι έκανες εσύ; Τιμωρία!
Εσύ; Και εσύ τιμωρία!
Σε χλωρό κλαρί δε θα σας άφηνα!

Τιμωρία, όλοι μας…

απο την θεατρική παράσταση “Αννα, είπα!” κάποιος φίλος μου είπε πως θα κάνει πρεμιέρα …

κορίτσια

4 τσαχπινιές March 11th, 2010

Κάποια αγόρια,
παίρνουν ένα όμορφο κορίτσι
και το κρύβουν το κρύβουν από όλο τον κόσμο.

Εγώ ήθελα να περπατάμε στον ήλιο.

είσαι

9 τσαχπινιές October 30th, 2009

…είναι που χώνεσαι σε κάθε γωνιά της σκέψης μου και γίνομαι φωνακλάς…

O Tejo é mais belo

14 τσαχπινιές September 15th, 2009

Ο Τάγος είναι πιό όμορφο ποτάμι από αυτό που τρέχει δίπλα από το χωριό μου.
Αλλά ο Τάγος δεν είναι πιό όμορφο ποτάμι από αυτό που τρέχει δίπλα στο χωριό μου.
Γιατί ο Τάγος δεν είναι το ποτάμι που τρέχει δίπλα στο χωριό μου.

Ο Τάγος έχει μεγάλες βάρκες,
που πλέουν πάνω του.
Γι’ αυτό έχουν δεί τα πάντα που δεν είναι πιά εδώ.
Η μνήμη των σκαριών.

Ο Τάγος κατεβαίνει από την Ισπανία.
Και ο Τάγος εισέρχεται στην θάλασσα από την Πορτογαλία.
Όλοι το ξέρουν αυτό.
Αλλά λίγοι ξέρουν το ποτάμι που τρέχει στο χωριό μου.
Πού καταλήγει
και από πού πηγάζει.
Γιατί ανήκει σε μικρούς ανθρώπους
και είναι ελεύθερο και μεγάλο το ποτάμι που τρέχει στο χωριό μου.

Ο Τάγος πηγαίνει στον κόσμο.
Μετά το τέλος του Τάγου είναι η Αμερική.
Τι ευτυχία να το συναντάς.
Κανένας δεν αναρωτήθηκε τι υπάρχει πέραν του ποταμιού του χωριού μου.

Το ποτάμι του χωριού μου δεν σε κάνει να σκέφτεσαι για τίποτα.
Αυτός που είναι δίπλα του, βρίσκεται κοντά του.

Fernando Pessoa : O tejo é mais belo

Ανοιχτή επιστολή (part III)

8 τσαχπινιές June 12th, 2009

Συγνώμη που οι λέξεις μου ήταν λέξεις
και δεν ήταν λουλούδια,
χαμόγελα,
αγκαλιές
και παιδικές μελωδίες.

Σε σκέφτομαι καθε βραδυ πριν πάω για υπνο, προσεύχομαι στον όποιον σου Θεό να βρείς το δρόμο που σου αξίζει, όσο και αν ξέρω πως δύσκολα θα ξεστρατήσεις ξανά σε μένα…

γαμώτο, έλα σου λέω… έλα μην με αφήνεις να φεύγω μόνος.

(ξε)χωριστά

5 τσαχπινιές June 10th, 2009

Σε πετυχαίνω τυχαία και σκορπάμε χρόνο, μια στο τόσο και χαμογελάμε από μέσα μας περισσότερο από όσο καταλαβαίνει ο άλλος ή θέλουμε πραγματικά να δείξουμε. Όλα συμμαζεμένα, όσο μικρά και μεγάλα. Μιλάμε για μας και τα μάτια μας γεμίζουν όνειρα, μισά. Μετά πως σιχαίνομαι αυτές μας τις σιωπές. Κάνουμε να επικοινωνήσουμε μέρες, σαν να χάνουμε τον χρονισμό μας και απομακρυνόμαστε χιλιάδες μίλια μακριά. Έχεις το τηλέφωνο που έστω και αν βρω το κουράγιο ποτέ να πάρω ή να στείλω κάνα μήνυμα δεν απαντάς ποτέ. Στις χειρότερες στιγμές μου και δεν απαντάς ποτέ. Δεν σε κατηγορώ, σε καταλαβαίνω.

Τρώμε το, ξεχωριστό, πρωινό μας, πηγαίνουμε στην, ξεχωριστή, δουλειά μας, έχουμε όμως τις ίδιες ελπίδες, μαζί με τους ίδιους δισταγμούς. Χωρίζουμε τον, ξεχωριστό, χρόνο μας σε δώδεκα μήνες, σε τέσσερις εποχές, και ξεχωριστά, συμπεριφερόμαστε ανάλογα. Το χειμώνα σκεφτόμαστε, την άνοιξη μας πιάνει μια τρέλα, το καλοκαίρι γινόμαστε παράφρονες και το φθινόπωρο πέφτουμε στα πρόθυρα μιας γαλανής μελαγχολίας, ξανά, ξανά και ξανά… και μετά, τολμάμε να μιλάμε για deja-vu, επιβάλλοντας τους, ξεχωριστούς, εαυτούς μας μια ποινή, αυτή της, και καλά, τυχαίας επανάληψης.

Έχω κόψει το αλκοόλ, εδώ και χρόνια. Αν όμως τα δικά σου φορτία ήταν σφηνάκια, θα τα κατάπινα μεμιάς, δίχως ανάσα, θα έγλειφα λαίμαργα τα απομεινάρια στο γυαλί, και το βράδυ θα σε ξύπναγα εν τω μέσω της νυχτώς να σου ψιθυρίσω με βαριά βρώμικη ανάσα πως το παρελθόν υπάρχει μονάχα όσο το θυμόμαστε.

κίνητρο

8 τσαχπινιές May 18th, 2009

Το πιο σημαντικό πράγμα που έχω να κάνω τα πρωινά είναι να προσπαθώ να αποφύγω άσκοπες σκέψεις που με τριγυρίζουν σαν αξιοθρήνητα τσακάλια. Κάθομαι στο κρεβάτι μου και σχίζω τα φύλλα από το ημερολόγιο του τοίχου, διαβάζοντας τα κακοτυπωμένα, ανορθόγραφα στιχάκια πίσω από κάθε σελίδα. Παράδοξο. Το σημερινό λέει πως ο χρόνος είναι απατεώνας.

Από την άλλη, την νύχτα τα πράγματα είναι καλύτερα, η πόλη βάζει τα μαύρα και εγώ νιώθω περίφημα. Περπατάω με άνεση ανάμεσα από κτίρια που φυλακίζουν τα όνειρα των κοιμισμένων ενοίκων του και ξέρω ποιος είμαι. Είμαι σκληρός, αμείλικτος μα γεμάτος φόβο. Κάτι δεν πάει καλά, χρειάζεται να σκεφτώ, να συγκεντρωθώ να βρω τον λάκκο πριν πέσω στην φάβα. Ώρες – ώρες αναρωτιέμαι μήπως τα έχω χάσει, μήπως δημιουργώ εμμονές από το τίποτα. Έχω την αίσθηση πως χρειάζεται να προχωρήσω ακόμα και αν αναγκαστώ να απομακρυνθώ από την λογική των άλλων. «Τι σχέση έχουν οι άλλοι με το σύμπαν που έχω μέσα μου;» που λέει και ο φίλος μου ο Βούδας…

Το γνωστό κόλπο δηλαδή, κρύψου. Σα φύλλο στο δάσος, σα βιβλίο σε βιβλιοθήκη, σαν skinhead ανάμεσα σε φαλακρούς. Κανείς δεν θα δώσει την απαραίτητη σημασία, κανείς δε θα σε καταλάβει. Ο χρόνος μια χαρά τα καταφέρνει. Μας ματώνει, μας απομυζά και συνεχίζει την άθλια παρασιτική του ύπαρξη. Κάθε στιγμή που περνάω μόνος είναι γεμάτη από συμβάντα και πρόσωπα που με καταδιώκουν σαν επανερχόμενοι εφιάλτες. Από την στιγμή που ανοίγω τα μάτια μου και βλέπω τις ρωγμές του ταβανιού ή τους αριθμούς του ρολογιού, μέχρι την ώρα που σηκώνω τα πόδια μου από το πάτωμα αφήνοντας τις παντόφλες που μου χάρισες, αδειανές και μόνες στο δικό τους νυχτερινό δράμα.

Λείπει το κίνητρο μωρό μου. Δίχως αυτό, η θεωρία είναι άχρηστη.

κίνητρο το [k>ínitro] O40 : 1. ό,τι, ως σκοπός ή ως τελικό αίτιο, παρακινεί κπ. σε μια ενέργεια: ~ του εγκλήματος ήταν η εκδίκηση. Kίνητρό του είναι το κέρδος. Έχει ευγενή / ιδιοτελή κίνητρα. 2. οποιαδήποτε οικονομική ή άλλη παροχή που αποσκοπεί στην ενίσχυση μιας δραστηριότητας: H κυβέρνηση θέσπισε οικονομικά και φορολογικά κίνητρα για την αύξηση των εξαγωγών. Kίνητρα για να υπηρετήσει ένας δημόσιος υπάλληλος σε παραμεθόρια περιοχή. || Θετικά κίνητρα, όσα συντελούν στην επίτευξη κάποιου σκοπού. Aρνητικά κίνητρα, όσα λειτουργούν ως αντικίνητρα. [λόγ. κινη- (κινώ) -τρον απόδ. γαλλ. motif (διαφ. το ελνστ. κίνητρον `κουτάλα για ανακάτεμα΄)]

to do list

2 τσαχπινιές April 23rd, 2009

θέλει να πάψει να είναι σκλαβάκι της όποιας συνήθειας, να σταματήσει τις πανομοιότυπες καθημερινές διαδρομές, να αλλάξει το βήμα και την περπατησιά, το χρώμα στα ρούχα του.

Θα μετατρέψει όλα τα χασμουρητά σε χαμόγελα και για την ευτυχία, να βρει το κουράγιο να κυνηγήσει όνειρα, να απορρίψει συμβουλές, να ταξιδέψει, να διαβάσει, να ακούσει μουσική…

Είναι καιρός να αρχίσει πραγματικά να ζει, μα να του θυμίσεις που και που, και εσύ, πως στην πορεία χρειάζεται να μην ξεχάσει να αναπνέει.

Είναι τόσο όμορφη

5 τσαχπινιές February 11th, 2009

Είναι τόσο όμορφη,
δεν έχω λόγια να περιγράψω,
τον τρόπο που με κάνει μέσα μου να νιώθω.
Πετάω μόνος,
ελεύθερος και ελαφρύς σαν ένα πουλί,
κι’ όμως θα μπορούσα να κατεβάσω τα φτερά μου σε μία στιγμή
για να την προστατεύσω και να παρηγορήσω.

Είναι τόσο όμορφη,
γεμάτη φως, αγάπη και σοφία,
γέλιο να χορεύει μεσ’ τα μάτια της.
Ολόκληρος ο δρόμος μου είναι μπροστά μου
και ποτέ δεν σκέφτηκα για μία σύντροφο,
κι’ όμως αυτή είναι η πιο όμορφη ψυχή
που έχω γνωρίσει σε αυτή την ζωή.

Γιατί είναι σαν τραγούδι,
είναι σαν μία ακτίνα φως.
Είναι σαν παιδιά που προσεύχονται,
σαν άρπες και καμπάνες και κύμβαλα να παίζουν.
Και είναι σαν ένα άνεμο,
αεικίνητη, καθησυχαστική, να φέρνει ευτυχία.
Και να ‘μαι και εγώ κατεστραμμένος.

Είναι τόσο όμορφη,
δεν ξέρω τι να κάνω αφού φύγω,
εκτός του να στεναχωριέμαι…

Ελεύθερη απόδοση του τραγουδιού «She is so beautiful.» του Mike Scott, τραγουδιστή των The Waterboys.

Επόμενο Προηγούμενο


Ψάξε:

Πρόσφατα Γραπτά

Κατηγορίες

Αρχείο

Syndication

Powered By

  • WordPress
  • Subscribe in Google Reader
  • Subscribe with Bloglines
  •  m monitor
  • banner2.gif
  • Add to Technorati Favorites
  • page counter
  • eXTReMe Tracker