Αναρτήσεις 'Κάπου σε ξέρω'

γνωμικό

Πες και εσύ μιά τσαχπινιά September 16th, 2014

Μερικές φορές γυμνοί,
μερικές φορές τρελοί,
πότε λόγιοι,
πότε ανόητοι,
έτσι εμφανίζονται πάνω στην γη: οι ελεύθεροι.

…και οι υπόλοιποι, ματαιόδοξοι σαν μανεκέν και ρηχοί σαν κτηματομεσίτες.

νέος

4 τσαχπινιές January 11th, 2012

Η φίλη μου η griza θα το πεί.
Το σάββατο.

Εγώ δεν το είχα ξαναδιαβάσει.
Τον Ανδρέα δεν τον ξέρω.
Θα ήθελα να του μιλήσω όμως, διαβάζεται μ’ ενδιαφέρον.
Οι μόνες μου επαφές με την ποίηση ήταν το “Vulnerant omnes, Ultima necat” του Τζιμάκου σε ένα ταξίδι για την Δονούσσα…

Παράξενη κούραση που βγήκε από τις χθεσινές περιπλανήσεις!
Προσπάθειες για ανθρωποποίηση σε πλάσματα που δε γεννήθηκαν για να γίνουν άνθρωποι
Αφιλόξενες βρεφικές ψυχές για νυχτερινά παραληρήματα
Ηλιοτρόπια που από λάθος υποκλίνονται στη σελήνη

Πατάς στη ράχη ειπωμένων λόγων και φτιάχνεις το δικό σου έναστρο σώμα
Πάνω σε υποσχέσεις που δεν έπρεπε να ακουστούν
Σύνθημα σε τοίχο που ήταν γραφτό να γκρεμιστεί σε νεκρή στίξη και εποχή

Αυτός ο ύπνος με κούρασε στα δάχτυλα
Αχνιστός με το πρόωρο φευγιό από τα γυναικεία στήθη
Καλλιτέχνες με άσυλο τους δρόμους
Μια τέχνη τροφή για τους φτωχούς
Ζωή που έρχεται τελεσίδικα σαν το θάνατο και ξοδεύεται χωρίς την προσδοκία της ανταμοιβής
Δικαίωμα στη φωτιά μπρος το τρόμο του διπλανού θηριοδαμαστή

Ανδρέας Τσακιρίδης
Θεσ/νίκη, 22/10/2000

Η φίλη μου η griza θα το πεί…
και εγώ χαμογελάω και σε σκέφτομαι και τούμπαλιν.

eureka

6 τσαχπινιές May 21st, 2011

μισός ανθρωπος,
καλός μονάχα στην φυγή
και στα μεγάλα λόγια από απόσταση

τσιχλόφουσκα

6 τσαχπινιές November 8th, 2010

Με θυμάσαι.
Προχωράω γρήγορα, όταν μιλάω, χείμαρρος και καπνίζω, ακόμα καπνίζω…

Με θυμάσαι.
Ήθελα να μείνω κι άλλο, αλλά δε μπορώ…

Θα σου στείλω ένα χάρτη, να με βρεις. Να ξέρεις ακριβώς που είμαι, γιατί εδώ είναι η άλλη πλευρά του πλανήτη, ναι όπως το ακούς, απ’ όλες τις πλευρές, η άλλη πλευρά.

Μέσα στον ίδιο φάκελο θα βάλω και μια τσιχλόφουσκα, από αυτές που σου αρέσουν από τότε που ήσουν μικρή. Να την μασήσεις καλά, να την κάνεις και φούσκες, να τις σκας μαζί με χαμόγελα, πρώτα το ένα, μετά το άλλο… και τούμπαλιν.

Την πιο μεγάλη να την κάνεις όσο ένα αερόστατο.
Να τεντώσεις τις πατούσες σου, να σηκωθείς ψηλά στο αέρα.
Να βγεις από την πόλη σου, να περάσεις ποτάμια, βουνά και θάλασσες, να περάσεις τους κόσμους και τους ωκεανούς που μας χωρίζουν.

Κι όταν θα προσγειωθείς, θα σου κάνω αγκαλιά και θα σου δώσω κι άλλη μία.
Ότι θες εσύ.

Να δω ξανά τα μεγάλα σου μάτια να λάμπουνε.
Να πεταρίζουν τα βλέφαρά σου σαν φακός μιας Leica, κλικ, και να γράφουν εικόνες, κλικ, όλες καινούριες, κλικ, όλες φρέσκιες, κλικ, όλες πράσινες και με πολύχρωμα λουλούδια, κλικ.
Να καθρεφτίζομαι και εγώ μέσα σ’ αυτές, να φτιασιδώνομαι ευτυχισμένος, να πάψω να φεύγω μακρυά για να βρίσκω δικαιολογίες όταν γίνομαι απόμακρος.
Γιατί δε θα ‘χω κάτι να σου πω που δε θα ξέρεις.

Έτσι δε θα χρειάζονται τα λόγια για τον νέο κόσμο που γνώρισα, δε θα χρειάζονται κάρτες με χρώματα, με σύννεφα, με θάλασσα, με πρόσωπα, με εμένα στο μελάνι.

Θα με έχεις μαζί σου.

Μις Τάτι, σας ευχαριστώ

2 τσαχπινιές April 2nd, 2010

Αν ήμουν Θεός συνέχεια θα τιμωρούσα!
Τι έκανες εσύ; Τιμωρία!
Εσύ; Και εσύ τιμωρία!
Σε χλωρό κλαρί δε θα σας άφηνα!

Τιμωρία, όλοι μας…

απο την θεατρική παράσταση “Αννα, είπα!” κάποιος φίλος μου είπε πως θα κάνει πρεμιέρα …

κορίτσια

4 τσαχπινιές March 11th, 2010

Κάποια αγόρια,
παίρνουν ένα όμορφο κορίτσι
και το κρύβουν το κρύβουν από όλο τον κόσμο.

Εγώ ήθελα να περπατάμε στον ήλιο.

είσαι

9 τσαχπινιές October 30th, 2009

…είναι που χώνεσαι σε κάθε γωνιά της σκέψης μου και γίνομαι φωνακλάς…

O Tejo é mais belo

14 τσαχπινιές September 15th, 2009

Ο Τάγος είναι πιό όμορφο ποτάμι από αυτό που τρέχει δίπλα από το χωριό μου.
Αλλά ο Τάγος δεν είναι πιό όμορφο ποτάμι από αυτό που τρέχει δίπλα στο χωριό μου.
Γιατί ο Τάγος δεν είναι το ποτάμι που τρέχει δίπλα στο χωριό μου.

Ο Τάγος έχει μεγάλες βάρκες,
που πλέουν πάνω του.
Γι’ αυτό έχουν δεί τα πάντα που δεν είναι πιά εδώ.
Η μνήμη των σκαριών.

Ο Τάγος κατεβαίνει από την Ισπανία.
Και ο Τάγος εισέρχεται στην θάλασσα από την Πορτογαλία.
Όλοι το ξέρουν αυτό.
Αλλά λίγοι ξέρουν το ποτάμι που τρέχει στο χωριό μου.
Πού καταλήγει
και από πού πηγάζει.
Γιατί ανήκει σε μικρούς ανθρώπους
και είναι ελεύθερο και μεγάλο το ποτάμι που τρέχει στο χωριό μου.

Ο Τάγος πηγαίνει στον κόσμο.
Μετά το τέλος του Τάγου είναι η Αμερική.
Τι ευτυχία να το συναντάς.
Κανένας δεν αναρωτήθηκε τι υπάρχει πέραν του ποταμιού του χωριού μου.

Το ποτάμι του χωριού μου δεν σε κάνει να σκέφτεσαι για τίποτα.
Αυτός που είναι δίπλα του, βρίσκεται κοντά του.

Fernando Pessoa : O tejo é mais belo

Ανοιχτή επιστολή (part III)

8 τσαχπινιές June 12th, 2009

Συγνώμη που οι λέξεις μου ήταν λέξεις
και δεν ήταν λουλούδια,
χαμόγελα,
αγκαλιές
και παιδικές μελωδίες.

Σε σκέφτομαι καθε βραδυ πριν πάω για υπνο, προσεύχομαι στον όποιον σου Θεό να βρείς το δρόμο που σου αξίζει, όσο και αν ξέρω πως δύσκολα θα ξεστρατήσεις ξανά σε μένα…

γαμώτο, έλα σου λέω… έλα μην με αφήνεις να φεύγω μόνος.

(ξε)χωριστά

5 τσαχπινιές June 10th, 2009

Σε πετυχαίνω τυχαία και σκορπάμε χρόνο, μια στο τόσο και χαμογελάμε από μέσα μας περισσότερο από όσο καταλαβαίνει ο άλλος ή θέλουμε πραγματικά να δείξουμε. Όλα συμμαζεμένα, όσο μικρά και μεγάλα. Μιλάμε για μας και τα μάτια μας γεμίζουν όνειρα, μισά. Μετά πως σιχαίνομαι αυτές μας τις σιωπές. Κάνουμε να επικοινωνήσουμε μέρες, σαν να χάνουμε τον χρονισμό μας και απομακρυνόμαστε χιλιάδες μίλια μακριά. Έχεις το τηλέφωνο που έστω και αν βρω το κουράγιο ποτέ να πάρω ή να στείλω κάνα μήνυμα δεν απαντάς ποτέ. Στις χειρότερες στιγμές μου και δεν απαντάς ποτέ. Δεν σε κατηγορώ, σε καταλαβαίνω.

Τρώμε το, ξεχωριστό, πρωινό μας, πηγαίνουμε στην, ξεχωριστή, δουλειά μας, έχουμε όμως τις ίδιες ελπίδες, μαζί με τους ίδιους δισταγμούς. Χωρίζουμε τον, ξεχωριστό, χρόνο μας σε δώδεκα μήνες, σε τέσσερις εποχές, και ξεχωριστά, συμπεριφερόμαστε ανάλογα. Το χειμώνα σκεφτόμαστε, την άνοιξη μας πιάνει μια τρέλα, το καλοκαίρι γινόμαστε παράφρονες και το φθινόπωρο πέφτουμε στα πρόθυρα μιας γαλανής μελαγχολίας, ξανά, ξανά και ξανά… και μετά, τολμάμε να μιλάμε για deja-vu, επιβάλλοντας τους, ξεχωριστούς, εαυτούς μας μια ποινή, αυτή της, και καλά, τυχαίας επανάληψης.

Έχω κόψει το αλκοόλ, εδώ και χρόνια. Αν όμως τα δικά σου φορτία ήταν σφηνάκια, θα τα κατάπινα μεμιάς, δίχως ανάσα, θα έγλειφα λαίμαργα τα απομεινάρια στο γυαλί, και το βράδυ θα σε ξύπναγα εν τω μέσω της νυχτώς να σου ψιθυρίσω με βαριά βρώμικη ανάσα πως το παρελθόν υπάρχει μονάχα όσο το θυμόμαστε.

Επόμενο Προηγούμενο


Ψάξε:

Πρόσφατα Γραπτά

Κατηγορίες

Αρχείο

Syndication

Powered By

  • WordPress
  • page counter
  • eXTReMe Tracker